berivan
@mandalsht
Reklam
anla beni
yuvaya dönmeden kim nasıl bilir gurbette ne kadar
değiştiğini? ne yaparım ben içi kaçmış bu halimle
herkesin herkesle düşman olduğu bu kara gelecekte?
gördüğümü söylüyorum sana, vereceğim şey çok var da,
alacağımı bulamıyorum
-korkuyorum
sanma, korkmuyorum. bırak dungangalığı, kitap okumak
istiyorum, belki bir yazar kardeş bana içimi geri
verecek, belki biri yol gösterecek, alma şatırın şetaretini.
ben sosyal körüm biliyorsun, ahlak bekçisi
olamayacak kadar diplerine sokulurum insanların,
götürüldüğüm yerin neresi olduğunu yıllar sonra
anlayabilirim ancak. kimi sevsem deli çıkar,
severken içim dışarı kaçar.
duygusal aktarım yoksa biz de yokuz'Şiir
atomun bir çekirdeği bir de (onun etrafını saran) elektron
bulutu var biliyorsun, biz birbirimize ne kadar sıkı dokunursak
dokunalım elektron bulutları (birer denetim merkezi olan)
atom çekirdeklerinin birbirine değmesine izin vermiyor.
-(çıkarım yaparsak) biz birbirimize
(anne karnındaki o birleşme hariç) hiçbir zaman
dokunamıyoruz. o yüzden insanın kendini insan hissetmesi için kalpten kalbe giden o şey neyse işte
o şey şart, duygusal aktarım yoksa biz de yokuz
o sıralarda hizmetçiler ve uşakların benimle sürekli acıklı şeyler paylaşmalarına üzülürdüm. naif birini buna maruz bırakmanın insanın işleyebileceği en çirkin ve sefilce suç olduğu düşüncesini şimdi bile taşıyorum.
Reklam