Ceyda
@marceline00
“Türk mühendislerinin alnında, Cumhuriyet istikbalini aydınlatan ışık parıldar.”
Mustafa Kemal ATATÜRK
3 Haziran 2000
19 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Sabitlenmiş gönderi
Gülümsüyordum. O gülümsediği için.
Sakinleşiyordum. O sakin olduğu için.
Artık korkmuyordum. O bana "Korkma dediği için.
“Üşüme!" diyen bir annenin sözünü dinler gibi.
“Olur, üşümem" diyordum.
"Gerekirse donarak ölürüm ama üşümem"
Reklam
Korku akıl katilidir. Korku toptan yok oluşu getiren küçük ölümdür. Korkumla yüzleşeceğim. Üzerimden ve içimden geçmesine izin vereceğim. Ve geçip gittiği zaman geçtiği yolu görmek için içimdeki göze döneceğim. Korkunun gittiği yerde hiçbir şey olmayacak. Yalnızca ben kalacağım
Sen olmayınca, yokluğun karanlığına yuvarlanıp kayboluyorum. Kimseler inanmıyor bir hayatım olduğuna. Elimi tut, yüzüme bak, beni hatırla, rahminde iki kişilik umut büyüt, iki kişilik rüya. Varlığıma şahitlik et.
Bağlanmak kabahati ve bitmeyen sürgün.
Suçunu itiraf etmenin eşiğinde, mesnetsiz ve budalaca ve dolambaçlı sözlerden medet uman, savunmasız kalmış, ne yaptığını bilmez halde, çocukluğundan beri yaraları geçmeyen dizlerinin üzerine çökmüş bir adamım ben. Kırık kanatlarıma, kırlaşmış sakalıma ve uykusuzluğuma epik mazeretler arıyorum. İçimde yol bulan yıkıcı dürtüler her geçen gün gövdemi zehirleyip çürüttükçe, insanlardan kaçıyorum. Romanların müntehir kadınlarına inanan uyumsuz bir adamım ben ve uzaklara bakar gibi dalgın, uzakları özler gibi müptelâ bakıyorum aynaya. Bozguna uğramanın utancıyla, kendini iyileştirmek için karanlık oyuklara sığınan yaralı bir hayvanın inlemesi gibi biçare, kısık bir sesle sayıklayıp duruyorum.
Sığındığım yerde buldular beni.
Sahile vuran ölü ata ağlaman bu yüzden. Yenildin ve seni de vurdular. Belki de kendi kendini vurdun... Kim bilir!
Kimseler fark etmedi öldüğünü. Cesedin kimsesiz, sahipsiz, bir başına kaldı köhnemeye yüz tutmuş bir vapur iskelesinde. İskelenin yanı başındaki kayalıkların dibinde. Bunu söyleyenler, gerçeği bilmedikleri için üzgün bir suratla tekrar edip duruyorlar. Teselli olsun diye. Seni teselli etmeye yetmiyor bu sözler, çünkü kelimeler ölülere teselli vermez. Mezarlığa dönen şehir, açık yara, ayağı kırık bir at. Birazdan vuracaklar.
Reklam