Beyaz Leke (Abartıldığı Kadar İyi Mi?)Eleştiri
Puan vermedi
Özellikle Wattpad camiasına dahil olan neredeyse her okurun duyduğu bir kitaptan bahsedeceğim: Beyaz Leke... Öncelikle şunu belirtmeliyim ki, bu yorum eleştiri amacıyla yazıldığından kaynaklı bol bol spoiler içerecektir. Gerekli uyarılar yapıldığına göre yiyeceğim muhtemel linçleri göze alarak konuşmama başlıyorum.
Öncelikle Beyaz Leke distopya türüne dahil olarak satışa sunulmuş bir kitap. Ana kadın karakterimizin ismi Eftalya Atalar, ana erkek karakterimizin ismi ise Tugay Demir Çeviker. Eftalya Atalar bir avukatken, Tugay ise bir örgüt lideri. Her şeyden önce beni rahatsız eden ve kurgudan uzaklaştıran şey kitabın distopya olarak pazarlanmasına rağmen daha çok bir aşk romanı özellikleri taşıması. Elbette bir roman diğer unsurların yanında aşk içerebilir ancak bu kitabı okurken sürekli aşk fazla ön planda tutulmuş ve tamamen bir aşk romanı haline gelmiş gibi hissettim. Mesela eğer bir kurgu distopya ise ben öncelikle detaylı işlenmiş bir distopik evren bekliyorum, bu kurgu ise bu isteğimi karşılamadı. Yazılmış bir baskıcı devlet vardı fakat bu evren detaylandırılmamıştı. Sadece arka planda baskıcı bir hükümet olduğu söyleniyordu. Tek detaylandırılan yer ada hapishanesinin içi ve krallıktan kişilerdi. Onlar da Tugay ile Eftalya aşkında dram yapabilmek içindi. Yani bir distopik kitap değil, dramatik aşk kurgusu gibiydi. Başka bir hoşuma gitmeyen şeyse yazarımızın Tugay'ı mükemmel ve kusursuz bir erkek karakter olarak yazmaya çalışırken Eftalya hariç herkesi arka planda bırakmasıydı. Ben bir kitap okurken o kitapta kendimi ana kadın karakter gibi değil de orada onları izleyen görünmez bir kişi gibi hissederim. Bu sebeple de hiçbir zaman bir romanı okurken sırf erkek karakter kadın karaktere iyi davranıyor diye onu sevmem. Bir erkek karakteri sevmem için sadece müstakbel
Aslı'nın dili inanılmaz akıcı ve sürükleyici. Bu kitabın kalınlığına bakmayın gerçekten çok güzeldi. Karakterlere insnılmaz bağlandım özellikle de Gamze ve Marco'yla ayrı bir bağım var.
Ben de tabii ki herkes gibi kitaba başlamadan önce sonu ile ilgili spoiler yedim o yüzden ağlamayacağımı düşüyordum ama hıçkıra hıçkıra ağladım ve ben daha önce hiçbir kitapta ağlamamıştım. Sonunu da çok beğendiğimi söylemek istiyorum. Her kitap mutlu bitmemeli ve bu kitaba bir tek bu son yakışırdı.
Reklam
Beyaz Leke 2 - Aslı Arslan
#okudumbitti #kitapyorumu
Öncelikle eline sağlık yazarım, bizi Avukat Eftalya Atalar ve Pilot Tugay Demir Çeviker ile tanıştırdığın için. İkinci kitap oldukça uzundu ve çok fazla olay vardı. Bir kısımda sıkıldığımı itiraf edeyim ama bir kısımda da kitap elimden düşmedi. Karakterlerin derinliği, hikayeleri ve olayın işleyişi çok güzeldi.
TAMAMEN SPOİLER İÇERİR
Tugay'ın özgür halleri gerçekten çok güzeldi. Çevresinin ona karşı empati yapmaması sinirimi bozdu, adam yeni hapisten çıktı hiç anlayışlı değillerdi. Eftalya ile bakışarak anlaşmaları çok iyiydi, ayrıca Eftalya'nın Gamze ile olan dostluğu da çok güzeldi.
Tugay'ın terk edildiği kısım, dram olarak çook iyiydi. Eftalya'nın sebebini pek mantıklı bulmadım, Tugay'a söylese zaten her şeyi hallediyor ama İngiltere sahneleri harikaydı.
Kitapta ana konu hain olmasına rağmen araştırma açısından önem verilmediğini düşünüyorum. Tugay çok zeki biri ama haine biraz dikkat etse bulabilirdi. Verilen ipuçları ve güvendiği kişileri çıkardığında zaten geriye tek bir isim kalıyordu.
Defne'nin hikayesi kitap ortasında çok havada kalmıştı ama sonunda bir yere bağlanması iyi oldu. Giray'a üzüldüm ama savaş öncesi terk etmesi (geri dönse bile Tugay'a bunu yaşatması) beni ondan biraz soğuttu.
Sinan... Belli etmese de çok acı çekti. Marco ile olan saygılı halleri, suya girmesi ve finalde olan olayla birlikte gerçekten çok derin bir karakterdi.
Yer yer elbette mantık hataları vardı, bence bu kadar uzatılacak bir konu yoktu. Özellikle Tugay'ın şehri yakması ve gerçekten plansız hareket etmesi yanlıştı. Ülkeye demokrasi getirilme fikrini sonradan benimsemeseler ne yapacaklardı? Yola ilk çıktılarında hiçbir amaçları olmadığını gördük. Ses çıkarmaları bir amaca bağlanmalıydı ama bu amaç yolun ortasında
Sırça Fanus
Sırça Fanus: Esther'in Adım Adım Delirme Hikâyesi...
Sırça Fanus aslında tamamen Sylvia Plath'ın gençlik yıllarında yaşadığı ruhsal çöküşün romanlaştırılmış hali. Yazar, Esther karakternin arkasına saklanarak kendi karanlığını anlatıyor.
Hikâye, Esther'in okul başarısı sayesinde New York'ta prestijli bir moda dergisinde staj kazanmasıyla başlıyor. Dışarıdan bakıldığında her şey kusursuz görünse de, o şaşalı dünya Esther'i içten içe tüketmeye başlıyor. Katıldığı lüks davette tüm kızların sözde gıda zehirlenmesi yaşaması, o parlak hayatın altındaki çürümüşlüğün ilk işareti. Ardından dergi patronunun "Seni diğerlerinden ayıracak hiçbir şeyin yok" demesi, yıllarca başarılarıyla kurduğu özgüvenini derinden sarsıyor.
New York'ta yaşadığı hayal kırıklıkları giderek büyüyor ve son gecesinde Marco adında bir adamın te*vüzüne uğraması ve sonra pahalı kıyafetlerini otelin çatısından aşağı fırlatması,ona dayatılan hayatı reddedişinin sembolü oluyor.
Staj bitip eve döndüğünde Esther için asıl karanlık başlıyor. Yazma yeteneğini, okuma hevesini ve yaşama sevincini kaybediyor.
Romanın vurucu incir ağacı metaforunda, önünde evlilik, annelik ve kariyer gibi sayısız seçenek görüyor; fakat birini seçerse diğerlerini kaybedeceği korkusuyla hiçbirine uzanamıyor. Daldaki incirler kuruyup yere düşerken Esther de zihinsel olarak felç oluyor.
Yaşadığı ağır depresyonu, dünyaya kirli bir camın ardından bakıyormuş gibi hissettiği boğucu bir fanus olarak tanımlıyor. Sonunda intihar girişiminde bulunuyor ve kurtarıldıktan sonra uzun bir tedavi sürecine giriyor.Burada tanıştığı Joan'ın intiharı, Esther'in içinde ölmek isteyen parçanın da onunla birlikte toprağa verildiği hissini yaratıyor.
Roman umutlu bir şekilde sona eriyor; Esther yeniden hayata dönüyor. Ancak gerçek hayatta Sylvia Plath aynı
Spoiler içerir..
Wattpad hikayem 2022 yılına dayanıyor.. 700 küsür takipçili gününün 23 saatini Wattpad'de geçiren o dönemde yemek yemekten kesilen, ailesiyle sosyalleşmeyen, tek hayatı kitap okumak, kitabın yorumlarında ki tuttu-tutmadı oyanayan, kitaptaki bi olaya hunharca ağlarken acaba benim gibi de ağlamışlar mı diye düşünüp yorumlara girince gülmekten neye ağladığımı unutturan o minnoş watty ailem.. binlerce dilek halkım olsa yine o zaman dönmek isterim..
'24 yılında bi sabah yine wattye girdim bi baktım dm kısmı kapanmış olsun olur öyle şeyler dedim devam ettim yoluma.. bi'kaç ay sonra ise tamamen kapattılar..
şeyy geri açabilir misiniz orda kurgusal kocalarım, sanal arkadaşlarım ve 16,17,18.yaşım kaldı da.. arada VPN ile giriyorum ama hani olur ya köyde eski yıkık bi eve gidersiniz, yıkık döküktür ama duvarlarda onlarca yazı vardır, yaşanmışlık vardır, insanların iz'leri vardır ama artık terk edilmiştir geriye kimse kalmamıştır işte bu his o his..
Raife namıdiğer (aslı arslan) ilk kitabı sokak nöbetçileriyle '21 yılında tanıştım. SN'ni 700 küsür sayfadan oluşan kitabı gece 9 sularında başlayıp sabahın ilk ışıklarıyla bitirmiştim.. okuduğum ilk watty kitabıydı ve ilk tanıştığım watty yazarı Raife'ydi..
Gelelim BL namıdiğer (beyaz leke) '24 yılında başladım bir gecede yine bütün yayımlanan bölümleri okumuştum sonra raifenin aksayan bölüm atamama olaylarından sonra ufak (2yıl) ara verdim. tabii araya yks, üniversite vs girdi ondan.
kitap hakkında durmadan spoiler yedim durmadan ama yine de inat ettim ve evet şu an kitabın sonunda buluşuyoruz..
Pilot TDÇ (Tugay Demir Çeviker) ve sevgili avukatı Eftalya Atalar (anlamı çiçek olan Eftalya)..
önce kitap hakkındaki eleştirilerimle başlayacağım.
Bazı noktaları ben kurguyum diye çığlık atıyor tamam bende biliyorum kurgu ama hani çok
Bu kitap için anlatılacak çok şey var, Distopya evreni de olsa karakterler aşırı sarıyordu hepsi ayrı ayrı.Marco'ya ayrı vuruldum, Eftelya'ya ayrı öldüm,en çokta TDÇ
'TUGAY DEMİR ÇEVİKER' Evrende mümkünse bu adam gibi karakterler çoğalsınnn.Kitabın adalet sisteminde ayrı delirirsiniz.TDÇ'nin her koşulda Eftaline gösterdiği özeni,sevgiyi gerçek hayatta da güzel insanların karşılaşması dileğiyle...
Reklam
Reklam