Beyaz Leke (Abartıldığı Kadar İyi Mi?)Eleştiri
Puan vermedi
Özellikle Wattpad camiasına dahil olan neredeyse her okurun duyduğu bir kitaptan bahsedeceğim: Beyaz Leke... Öncelikle şunu belirtmeliyim ki, bu yorum eleştiri amacıyla yazıldığından kaynaklı bol bol spoiler içerecektir. Gerekli uyarılar yapıldığına göre yiyeceğim muhtemel linçleri göze alarak konuşmama başlıyorum.
Öncelikle Beyaz Leke distopya türüne dahil olarak satışa sunulmuş bir kitap. Ana kadın karakterimizin ismi Eftalya Atalar, ana erkek karakterimizin ismi ise Tugay Demir Çeviker. Eftalya Atalar bir avukatken, Tugay ise bir örgüt lideri. Her şeyden önce beni rahatsız eden ve kurgudan uzaklaştıran şey kitabın distopya olarak pazarlanmasına rağmen daha çok bir aşk romanı özellikleri taşıması. Elbette bir roman diğer unsurların yanında aşk içerebilir ancak bu kitabı okurken sürekli aşk fazla ön planda tutulmuş ve tamamen bir aşk romanı haline gelmiş gibi hissettim. Mesela eğer bir kurgu distopya ise ben öncelikle detaylı işlenmiş bir distopik evren bekliyorum, bu kurgu ise bu isteğimi karşılamadı. Yazılmış bir baskıcı devlet vardı fakat bu evren detaylandırılmamıştı. Sadece arka planda baskıcı bir hükümet olduğu söyleniyordu. Tek detaylandırılan yer ada hapishanesinin içi ve krallıktan kişilerdi. Onlar da Tugay ile Eftalya aşkında dram yapabilmek içindi. Yani bir distopik kitap değil, dramatik aşk kurgusu gibiydi. Başka bir hoşuma gitmeyen şeyse yazarımızın Tugay'ı mükemmel ve kusursuz bir erkek karakter olarak yazmaya çalışırken Eftalya hariç herkesi arka planda bırakmasıydı. Ben bir kitap okurken o kitapta kendimi ana kadın karakter gibi değil de orada onları izleyen görünmez bir kişi gibi hissederim. Bu sebeple de hiçbir zaman bir romanı okurken sırf erkek karakter kadın karaktere iyi davranıyor diye onu sevmem. Bir erkek karakteri sevmem için sadece müstakbel
100 150 sayfa attık mı Ahmet Ümit ile yarışır. Bir de başkomiseri zayıf yapmış. Onu gerçekçi bulmadım. Saha yerine arazi diyor. O da biraz tatsız oldu.
Yazan eski savcıymış. Ben daha havalı bir şey beklerdim.
Nikos kahramanı ama Arka Sokaklar'dan hallice olmuş.
Üslup arabeskken dinler konusunda büyük büyük laflar edince iyice didaktik olmuş.
Yazar daha çok konuşursa ben gürültüden roman okuyamıyorum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Brezilya'da ki Afrikalı kölelerin hayat hikayesini anlatan dört kısa hikayeyi içeren bir çizgi romandı. Bence güzeldi. Tavsiye ederim. Özgürlük için Ardına Bakma.
Kitabı okurken tarih başlıklarına dikkat etmek, karakterlerin hangi aşamada olduğunu anlamanıza yardımcı olacaktır; çünkü hikaye çizgisel bir zaman diliminde ilerlemiyor. ~
Kitap hakkında en çok sevdiğim şey kesinlikle atmosferiydi. Kitabı okurken sirkin her köşesini, her çadırını, hatta o büyülü sessizliğini bile zihnimde canlandırabildim. Bu açıdan gerçekten çok etkileyiciydi.
Kitapla ilgili bazı yorumlarda, özellikle daha genç okurlara hitap ettiği ya da yüzeysel kaldığı gibi eleştiriler gördüm. Ama ben buna pek katılmıyorum. Çünkü aslında hikâye, karakterlerin uzun bir zaman dilimine yayılan hayatlarını anlatıyor. Onları çocukluklarından başlayarak büyürken, değişirken ve olgunlaşırken görüyoruz. Sayfalar ilerledikçe sadece olaylar değil, karakterlerin yaşları ve bakış açıları da büyüyor. Bu yüzden bence düşündüğünden daha katmanlı bir anlatımı var.
Hikâyenin başlangıcında aslında her şeyi tetikleyen şey bir rekabet. Ancak bu rekabet zamanla bambaşka bir yere evriliyor. İlginç olan şu ki, bu dönüşüm doğrudan aynı kişiler üzerinden ilerlemiyor; yani rekabetin başladığı noktadaki yapı, aşkın ortaya çıkışıyla birebir örtüşmüyor. Bu da hikâyeye farklı bir derinlik katıyor.
Kitapta bir aşk teması var ama kesinlikle ön planda değil. Birçok şey belki aşk etrafında şekilleniyor ama her şey onun için var diyemeyiz. Bu yüzden okuru boğan bir aşk hikâyesi beklemiyor. Daha çok, içinde aşk da olan ama merkezinde büyü, atmosfer ve o gizemli dünyanın yer aldığı bir anlatı var.
Benim tek eksik hissettiğim nokta, ana karakterler Celia ve Marco’yu birlikte daha fazla görememekti. Aralarındaki bağı daha çok sahnede, daha fazla diyalogla okumak isterdim. Bu, hikâyeyi benim için çok daha güçlü hale getirebilirdi.
Bir de küçük bir uyarı: Diyette olanlar için tehlikeli bir kitap
Hikaye, hayvanların etini zehirli ve ölümcül hale getiren bir virüsün dünyayı etkisi altına almasıyla başlar. Hayvansal proteinin yok olmasıyla birlikte insanlık, hayatta kalabilmek için dehşet verici bir çözüm bulur; insanlar “özel et” olarak adlandırılmaya başlar. Ses telleri alınan, üretilen ve mezbahalarda kesilen, "insan" statüsünden çıkarılmış canlılara dönüşürler. Bu süreç öyle bir dille paketlenir ki, insanlar artık bir başkasını yemeyi "normal" bir endüstriyel süreç olarak görmeye başlar. Hükümetler ve toplum, bu yeni durumu yasallaştırır…
Kitabın merkezinde, bir insan mezbahasında yönetici olarak çalışan Marcos Tejo yer alır. Marcos’a, "kaliteli" bir örnek olarak bir kadın "hediye" edilir. Normal şartlarda bu kadını mezbahaya göndermesi veya işlemesi gerekirken, Marcos ona karşı tuhaf bir bağ geliştirir…
İnsan doğasının karanlık yanlarını yüzünüze vuran, unutulmaz bir distopya.
Çok etkilendim ve gerçekten unutamayacağım kitapların arasında yerini aldı
Keyifli okumalar, sevgiler…
#k:497293agu 
Agustina Bazterrica
Agustina Bazterrica