Toplum bize her gün aynı maskeyi takmamızı tembihler ve buna 'karakterli olmak' der. Oysa yaşamak denen şey, aslında koca bir tiyatrodur.
... bilgiyi samimiyetle seven kişilere saygı göstermeyi, böyle olmayanları kınamamayı, fakat aynı zamanda onlar tarafından cezbedilmemeyi; ayrıca toplumun içinde ve cana yakın olmayı, insanlarla iletişim kurma isteği kalmamış biri gibi görünmemeyi; kendi vücuduma özen göstermede ölçülü olmayı ve yaşamı çok seven, gösteriş meraklısı ya da yaşamı gerçekten hakir gören birisi olmamayı; en az kendime gösterdiğim özen kadar hekimlik mesleğine, ilaçlara ve harici uygulamalara da ihtiyacım olduğunu öğrendim.
... hiç kimsenin ne bir sofist, ne bir küstah, ne de bir bilgiçmiş gibi bahsedebileceği fakat olgun, eksiksiz, dalkavukluğa meyli olmayan, kendi kendini ve başkalarını yönetebilen bir adam olmayı öğrendim.
İnsanın,bunu yapmak mümkün olduğu hâlde kendi kötülüğünden kaçmayıp imkânsız olmasına rağmen başkalarının kötülüğünden kaçmaya çalışması gerçekten gülünç.
Babamdan nezaketi ve isteyerek alınmış kararlar için cefakârlığı; olması beklenen onurlu işlerde boş yere kibirlenmemeyi, çalışkan ve azimli olmayı, kamusal yararı olan herhangi bir fikre sahip kişileri can kulağıyla dinlemeyi; bir şeyi hak eden birine hakkını vermekte kararlılığı; nerede çaba harcanması, nerede rahat davranılması gerektiğini tecrübeye dayanarak bilmeyi... öğrendim.
... doğru yola yönelen birinden çok, doğru yoldan çıkarılamayan biri izlenimi vermeyi... öğrendim.