merve
@marves
kitap üç bölümden oluşuyor. yazar ilk bölümde bizzat kendisinin yahudi toplama kamplarında ki deneyimini anlatıyor kitabı almamı sağlayan bu bölümdü çünkü toplama kampında yapılanlar veya polonyanın işgali sırasında olanları tarafsız üstelik yaşamış birinden okumak istedim ve aslında çok büyük anlam içeren bir bölümdü bu bölüm. yazar kampa getirilenler için üç evre olduğunu söylüyor kendi gözlemlerince. ilk evre şok evresidir. bu evre tutsağın aslında kampa gelmeden önce bile başlayabiliyormuş burda kendi gördüğünü anlatıyor yazar, ilk trenle getirilişlerini. ben trene binme sahnesini "piyanist"te izlemiştim ordaki adamda farkında değildi. bu kamptakilerin çoğu da çünkü aslında hala içlerinde bi umut var kendilerini neyin beklediğinden tamamen habersiz.. yapılanlar ve sonucunda olanlar tabiki malesef insani boyutu aşan şeylerdi.
ikinci evre kampa alışma evresidir. artık olanlar kısmende olsa kabul edilmiş ve her günün bir öncekinden daha kötü olmaya başladığı süreçtir. bu evrede tutsaklarda "umarsızlık (apati) yani duyguların körleşmesi yani kişinin artık hiçbir şey umurunda değilmiş gibi hissetmesi" görülür. yazar bu evrede çok iyi analizler yapmış bana göre.
üçüncü evre ise artık özgür bırakıldıkları evre. kitapta yıllarca süren esaretin sonunda yanında bir yoldaşıyla ilk defa çimenlere bastığında ki hissini söylüyor. yani artık acıya alışmış bir beden ve zihin var ortada hiçbir şey heyecan veya zevk vermiyor doğal olarak.ve bu evredeki örnekleri okurken artık özgür olmuş eski tutsağın suç potansiyelinden bahsediyor. örnekler hakkında çok detay vermek istemiyorum bizzat okuyup sindirince daha anlamlı oluyor.
Kitabın ikinci bölümünde "logoterepi"den bahsediyor. kitabın yazarı Victor E. Frankl aynı zamanda logoterapinin kurucususurda. logoterapi hakkında başka bir
Ama hayat sadece mucizevi olanı sever ve gerçek mucizeyi kendisine saklar
Akıcı bir kitaptı tek oturuşta bitti. aslında ben kitabı tam bi bütün sanıyordum farklı hikayelerde olsa sonunda bağlanacakmış gibi. bu yüzden ayrı ayrı hikayeler değerlendirilmeli bence.
ilk hikaye Lyon'da düğün; bu kısımda ölümde de olsa beraber olmak isteyen çok aşık bir çift öldürülmeden önce yine oradaki mahkumlardan biri olan bir eski bir papaz tarafından idam edilmeden bir gün önce zindanda nikahlarını kıymasını anlatıyor. burada diğer mahkumların bile kendi acısını unutup nikaha saygı duymaları o gece için çifte iki odadan birini verip kalan mahkumların tamamı bir odaya sıkışması fln yarın öleceklerini bilseler bile anlayış göstermeleri çok özeldi bence ama bu hikayede ilgimi çeken bi cümle vardı; "yaşamda ve ölümde" bunu gelinle damat nikah sırasında birbirine söz verirken söylüyorlardı. niye bilmiyorum ama çok hoşuma gitmişti okuduğumda.
ikinci hikayede aşkla ilgili, burada ben ilk hikayenin devamı sanıyordum. hikaye gençlik aşkıyla yıllar sonra karşılaşan bir çifti anlatıyor. kadın evlenmiş. adam hala seviyormuş gibi hissettim ama kadın huzuru mücevherleri şöhreti daha çok seviyor. şöyle bir konuşma vardı; "Peki aşk ne olacak?
kadın bunu duydu. dudaklarına hafif bir gülümseme geldi. O uzak dünyaya beraberinde götürdüğün bütün idealler seninle mi? hepsi tek parça halinde mi yoksa bağzıları kuruyup öldü mü? içinden zorla koparılıp çamura atılmadılar mı, sahiplerini taşıyan binlerce arabanın tekerlekleri altında ezilip ölmediler mi? yoksa hiçbirini kaybetmedin mi?" burdan sonra adam elveda deyip gidiyor ilk hikayeden sonra bu biraz nankörce geldi.
üçüncü hikaye; "kar içinde" koca bir yahudi köyünün alman askerlerden kaçarken donarak ölmesini anlatıyor. burda tüm duygular çok iyi betimlenmiş. aslında genel olarak kitapta betimleme olayın önüne geçmiş sanki
