Reklam
Yazıçı, Osamu Dazai 20-ci əsr Yapon ədəbiyyatının tanınmış simalarından biridir. Əsl adı Shūji Tsushima olan yazıçı, zəngin, hörmət sahibi, siyasətlə iç-içə bir ailənin 12 uşağından biri olub.
Və Yapon yazıçı Kommunist partiyaya üzv olur deyə, ailəsi onu övladlıqdan rədd edir. Yazmağa isə, 17 yaşında başlayıb.
"Pandora'nın Kutusu" (Pandora's Box) əsərini intiharından 3 il əvvəl yazmış olması isə çox maraqlı haldır. O, 4 dəfə intihara cəhd edib, 4-cü səfər isə, bu uğurlu olub
Mifologiyadan bildiyimiz kimi, Pandoranın qutusu açılan kimi bütün dünyaya pislik yayılar. Amma qutunun küncündə xırda bir daş var və bu daşın üzərində "Ümid" yazılıb. İnsanoğlu ən dərinə düşsə belə, o ümid həmişə var və o parıldayan xırda daşı tapmq kifayətdir.
Kitabda 2-ci Dünya Müharibəsindən sonra "Tarlakuşu" ləqəbli biri, sanatoriyada başına gələnləri bir dostuna məktublarla izah edir. Kitab da bu məktublardan ibarətdir, hər biri bir-birindən maraqlı və dərin düşüncələrlə doludur.
Mən çox sevdim, məncə, asanlıqla oxunan, axıcı və mənalı əsər idi.
Bəzi kitablar var ki, oxuduqdan sonra kitab bitsə belə, sən o obrazlarla yaşayırsan, onlar haqda düşünürsən, Murakaminin bu əsəri də o tipdə kitablardan idi
Kitablar haqda çox sevdiyim şeylərdən biri də, bəzi kitabların öz musiqi pleylisti ilə birgə gəlməsidir Kitabı oxuyanda yanımda həmişə qulaqcıqlarım da olurdu ki, mahnı adları gəldikcə tapıb dinləyim
İlk öncə onu deyim ki, bu kitabın əsas obrazı Hacime, sevilməsi çətin olan bir obrazdır. Yəni, ən azından mən nə qədər empatiya qurmağa çalışsam da, başa düşə bilmədiyim bir obraz idi. Ümumiyyətlə, aldatmaq və aldadılmaqla bağlı hekayələri sevmirəm.
Əsər Murakaminin qələminin axıcılığı sayəsində, çox maraqlı idi və tez bitə bilən kitablardandır. Bayaq dediyim kimi, Hacimeni başa düşməkdə çətinlik çəksəm də, yazıçı obrazların iç dünyasını çox gözəl şəkildə təsvir edib deyə, ən azından hiss etmək mümkündür.
Əsərdəki baş obrazımız Hacime, Yaponiyada tək uşaq olaraq dünyaya gəlib. Sonra Şimomato adlı bi qızla dostlaşır, birlikdə məktəbə gedirlər, vaxt keçirirlər. Bir-birlərinə çox bağlanırlar, lakin Hacime və ailəsi qəsəbədən köçür və beləcə onlrın əlaqəsi tamamilə kəsilir. Ta ki, Hacime 37 yaşında, evli, 2 uşaqlı ikən yağışlı bir gündə Şimamatonun onun qarşısına çıxmasına qədər...
Kitabda Hacime və Şimamatonun birgə dinlədiyi bir neçə musiqini sizlə bölüşmək istəyirəm:
South of the border- Nat King Cole
Pretend- Nat King Cole
The star-Crossed Lovers- Duke Ellington
Embraceable you- Nat King Cole
Such sweet thunder- Duke Ellington
Four Seasons- Vivaldi
Bu səfər həmişəki kimi ağız dolusu danışa bilməyəcəm kitabımdan Necə xəyal qırıqlığı oldu mənim üçün bu kitab...
Mən vegetarian birinin həyatından falan danışan bir əsər olacağını gözləyərkən, psixologiyamı alt-üst edən əsər çıxdı.
Açığı, mən bu əsəri tövsiyə etmərəm heç kəsə :( Oxunması lazım olan əsərlərdəndir? Yox. Oxumaq olarmı? Olar. Amma, vaxt itkisi olacağını bildirmək istərdim.
Kitab Yonghe adlı baş obrazımızın bir yuxu gördükdən sonra evdəki bütün ətləri zibilə atması və vegetarian həyata keçidiylə başlayır. Əsərdə ailə içərisindəki qarışıq münasibətlər, psixoloji durumlar, Koreya mədəniyyətindəki o patriarxal quruluş və s. Kimi nüanslar mövcuddur.
Çox uzatmaq istəmirəm, kitab axıcı idi, amma oxuduğum müddət boyu məni çox narahat etdi, gözləntilərimi qarşılamadı.
Kitab və sevgi ilə qalın
