Ve Sonunda İkisi De Ölür, gördüğümde inanılmaz ilgimi çeken ve okumak için haziran ayını beklediğim kitaplardan biriydi.
Klasikleşmiş bir "gençlik" romanından biraz daha farklı bir tona sahip çünkü içinden hiç çıkamadığınız bir hüzün var kitapta. Bu hüznün temel kaynağı da elbette adından da anlaşılacağı üzere ölmekte olan ve hayatlarının son gününü yaşayan iki insanı konu alıyor olması.
Bir yerlerde ve bir zamanda Ölüm-Habercisi denen bir sistem var ve insanlar ölecekleri günün ilk saatlerinde bir telefon araması alıyorlar. Telefonun diğer ucundaki kişi, yaşamlarının son günü olduğunu haber veriyor fakat bu bir dakika sonra da olabilir yirmi dört saatin sonunda da olabilir.
İşte Mateo ve Rufus, tarihler 5 Eylül 2017'yi gösterirken günün ilk saatlerinde yaşayacakları son günün haberini alırlar. Bunun üzerine, hayatlarının son gününe eşlik edebilecek birilerini bulma amacıyla kurulan "Son Arkadaş" uygulaması üzerinden birbirlerini bulurlar ve birbirlerinin Son Arkadaş'ı olmaya başlarlar.
Mateo içine kapanık ve utangaç bir karakter iken Rufus daha asabi ve dışa dönük birisi. Rufus, Mateo'ya hayatı "en azından bugün" yaşaması için gereken cesareti verirken Mateo da Rufus'un içinde var olduğunu unuttuğu o yere dokunuyor ve bu "Son Arkadaş"lık birbirlerine duydukları bir aşka dönüşüyor.
Hikaye genel anlamda ilgimi çekti ve bir çırpıda da okudum fakat daha yoğun duygular okumayı isterdim. Günün içinde birbirleriyle bağlantılı diğer insanların da yaşadıklarına şahit olmak güzel bir deneyimdi ama ben Mateo ve Rufus'u daha fazla okumayı kesinlikle isterdim. Duygular ve birbirlerine bağlanmaları keşke biraz daha derinlikli anlatılmış olsaydı.
Yine de hayatının son gününü yaşayan iki kişinin birbirlerinin hayatına böylesine dokunduklarını okumak gerçekten farklı bir
bazı kitaplar bittiğinde üzülürsünüz bazılarıysa içinizde bir boşluk bırakır bu kitap benim için ikinci türdendi hem kapaktan hemde sonlara doğru ne olacağını biliyordum ama yine de her bölümde bir mucize olsun istedim mateo ve rufus'un yaşama tutunma çabaları birbirlerini bulmaları ve kısacık zamanda kurdukları bağ beni beklediğimden çok daha fazla etkiledi son sayfalarda gözyaşlarımı tutamadım belki sonu belliydi ama insan yine de kabullenemiyor kitabı kapattığımda sadece onların ölümüne değil yaşayamadıkları tüm ihtimallere ağladım uzun süre aklımdan çıkmayacak kalbimde iz bırakan bir kitap oldu
8/10
2026 80. kitabı
Serinin son kitabı ve Eden ailesine veda.
Sanırım seride en sevdiğim 3.kitap oldu, aksiyon ve olaydan ziyade duygusal bir yolculuk gibiydi ve okuması kesinlikle güzeldi.
Seri hızlı okunması açısından açıkçası sevdiğim bir seri oldu çok büyük beklentilerle başlamazsanız bence çok keyif alınabilecek bir seri.
Sadece çiftleri ve beraberliklerinin başlama şeklini öğrenmekten ziyade aile yapılarını etraflarında olan olayları ve her kitapta bir şekilde ufak da olsa bir aksiyonun polis diye bir olayın olması gerçekten seriyi daha hareketli ve daha okunabilir kılmış.
Mateo ve Vera’yı sevdim, Mateo’nun Vera’ya doğru gidişi biraz hızlı gibi geldi ama rahatsız edici değildi bence sonrasında gelişen olaylar da çok güzeldi tam bir Eden erkeğinin yapacağı şekilde davrandı.
Yazarın tarzını sevdiğim için seriyi de sevdim ve bir serinin daha sonuna gelmiş olmaktan dolayı mutluyum.
Uçurum konu itibariyle bir dönemin İspanya'sında insanların yaşadıklarını konu alıyor. Franco dönemini anlatıyor açıkçası. Franco döneminde İspanya'nın insanlara dar gelmesi, bazılarının aileleriyle Arjantin'e göçmeleri. Sırf nefes alabilmek ve özgürlük için bunların hepsi.
Kitap politik bir roman gibi görünsede baş kahramanımız Mateo'nun başından geçen sevinç ve hüzünlerden oluşan psikolojik bir roman aslında. Çaresizlik, bazen umut, suskunluk, bazen liderlik, yalnızlık, kayıplar... Her türlü duyguyu beraber yaşadık. Ne yazsam eksik kalacak biliyorum.
Kitaptan çok etkilendim diyebilirim. Oturup biraz gülüp biraz ağlamak istiyorum. Tebrikler Serhat Kaya. Yine baş yapıt olabilecek bir kitap yazmış.
Bekleme Odası ve Uçurum harikulade iki kitap. Oliver Nathan ve Mateo Viento hiç unutamayacağım karakterler oldu.
Kitaptaki olay örgüsü kaneviçe işlemesi gibi Serhat Kaya tarafından işlenmişti. Okudukça örgünün yani olayların içindeydik. Bir okur olarak söyleyebilirim ki keyif aldım. Psikolojik romanları çok severim. Kalemini okumak bana keyif verdi.
Kitaptaki betimlemelere bayıldım. Cümleleri okudukça düşünüp bakakaldım diyebilirim. Bütün bunların altında zeki ve kıvrak bir zeka yatıyor söyleyeyim.
Bu okuduğum yedinci kitabı. Gün geçtikçe yaş alıyor pardon, yok yok gün geçtikçe profesyonelleşiyor kalemi.
Kitaplarınızı herkese tavsiye ediyorum. Ustam önünüzde saygıyla eğiliyorum.
Gelelim o trajik kitaba..Aslında pekte trajik değil ön yargıyı kırmak gerek sadece..
Adam Silvera Ve Sonunda İkisi de Ölür adlı eseri, isminden itibaren okuyucuyla dürüst bir anlaşma yaparak hikâyenin sonunu bir gizem olmaktan çıkarıyor ve odağı "nasıl öldüğümüzden" ziyade "nasıl yaşadığımıza" dair derinlemesine, varoluşsal bir analize kaydırıyor. Alternatif bir New York atmosferinde, insanlara ölecekleri günü haber veren "Death-Cast"(Ölüm habercisi) adlı kurumun yarattığı deterministik (belirlenimcilik) evrende geçen anlatı, aslında modern insanın teknolojiyle çevrili yalnızlığına ve kaçırılmış fırsatlara tutulan bir ayna niteliği taşıyor.
Hikâyenin merkezindeki Mateo ve Rufus, birbirine tamamen zıt iki karakter prototipini temsil etse de "Son Arkadaş" uygulaması üzerinden kesişen yolları, onları 24 saatlik bir zaman dilimine bir ömürlük deneyim sığdırmaya zorluyor; Mateo kendi güvenli duvarlarını yıkarak hayatı ilk kez kucaklarken, Rufus ise geçmişin travmatik öfkesinden sıyrılarak gerçek bir bağ kurmanın huzuruna erişiyor. Yazarın kurgusal dünyayı inşa ederken kullandığı "kelebek etkisi" tekniği, yan karakterlerin hikâyelerini Mateo ve Rufus’un yolculuğuna görünmez iplerle bağlayarak toplumsal bir kolektif bilinci ve her bireyin bir diğerinin kaderindeki kritik rolünü vurguluyor.
Silvera’nın yalın ama duygusal yoğunluğu yüksek üslubu, zamanın bir kum saati gibi aktığını hatırlatan saat başı başlıklarıyla birleşince, okuyucu sadece bir gençlik dramı okumuyor; aynı zamanda cesaretin korkunun yokluğu değil, korkuya rağmen adım atmak olduğunu, vedaların aslında yaşanmış bir hayatın en somut kanıtı olduğunu ve asıl trajedinin ölmek değil, yaşamayı ertelemek olduğunu anlatan felsefi bir manifesto ile yüzleşiyor. Bu analiz ışığında kitap, kaçınılmaz sona doğru koşan
Adam Silvera Ve Sonunda İkisi de Ölür adlı eseri, isminden itibaren okuyucuyla dürüst bir anlaşma yaparak hikâyenin sonunu bir gizem olmaktan çıkarıyor ve odağı "nasıl öldüğümüzden" ziyade "nasıl yaşadığımıza" dair derinlemesine, varoluşsal bir analize kaydırıyor. Alternatif bir New York atmosferinde, insanlara ölecekleri günü haber veren "Death-Cast"(Ölüm habercisi) adlı kurumun yarattığı deterministik (belirlenimcilik) evrende geçen anlatı, aslında modern insanın teknolojiyle çevrili yalnızlığına ve kaçırılmış fırsatlara tutulan bir ayna niteliği taşıyor.
Hikâyenin merkezindeki Mateo ve Rufus, birbirine tamamen zıt iki karakter prototipini temsil etse de "Son Arkadaş" uygulaması üzerinden kesişen yolları, onları 24 saatlik bir zaman dilimine bir ömürlük deneyim sığdırmaya zorluyor; Mateo kendi güvenli duvarlarını yıkarak hayatı ilk kez kucaklarken, Rufus ise geçmişin travmatik öfkesinden sıyrılarak gerçek bir bağ kurmanın huzuruna erişiyor. Yazarın kurgusal dünyayı inşa ederken kullandığı "kelebek etkisi" tekniği, yan karakterlerin hikâyelerini Mateo ve Rufus’un yolculuğuna görünmez iplerle bağlayarak toplumsal bir kolektif bilinci ve her bireyin bir diğerinin kaderindeki kritik rolünü vurguluyor.
Silvera’nın yalın ama duygusal yoğunluğu yüksek üslubu, zamanın bir kum saati gibi aktığını hatırlatan saat başı başlıklarıyla birleşince, okuyucu sadece bir gençlik dramı okumuyor; aynı zamanda cesaretin korkunun yokluğu değil, korkuya rağmen adım atmak olduğunu, vedaların aslında yaşanmış bir hayatın en somut kanıtı olduğunu ve asıl trajedinin ölmek değil, yaşamayı ertelemek olduğunu anlatan felsefi bir manifesto ile yüzleşiyor. Bu analiz ışığında kitap, kaçınılmaz sona doğru koşanBeni tutacak bir kol olmadan karşıya geçtim.1000Kitap
Ne hissedeceğimi bilemedim açıkçası. Rufus'un ölümünü okuyuculara direkt söylemeyip sadece belli etmesi hoş bir detay olmuş. Açıkçası hikayelerin birbirine bir şekilde bağlı olması çok hoşuma gitti. Ne yalan söyleyim kitabın ismi her şeyi söylüyor olmasına rağmen Ölüm Habercileri'nin isimleri karıştırmış olmasını diledim. Mateo'nun ölümü beni çok sarstı çünkü her kitapta olduğu gibi bu kitapta da kendimden gördüğüm bir karakter vardı, o da Mateo'ydu.
Aslında hiçbir zaman kör bir şekilde kitap almam. Yani bu kitabı araştırmadan aldım esasında. Hiçbir yerde görmedim ya da birisi tavsiye etmedi, üstelik bir tane kalmıştı. Tıpkı Rufus ve Mateo'yu buluşturduğu gibi beni bu kitapla buluşturan kadere teşekkür ediyorum. Gerçekten çok keyifli bir okumaydı. Yazarın diğer kitaplarını da oldukça merak ediyorum.
Keyifli okumalar :) 
Ve Sonunda İkisi de Ölür Adam Silvera
Ve Sonunda İkisi de Ölür Adam Silvera