Esra Öztürk
@mathildallesia
Usul usul ölür insan, usul usul solar akça.
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
KaosFantastik
Selam. Suç ve Cezayı bu kitabı okumadan önceki gün bitirdim ve sanırsam ilk onun yorumunu girmem gerekiyor ama bir türlü cesaretimi toparlayamıyorum. Aslında bu kitabında yorumunu aniden giriyorum bunun içinde cesaretim yoktu, (ki aslında tüm seriyi bitirdikten sonra girmeyi düşünüyordum) ama ikinci kitabın 140’ıncı sayfalarında mola verme gereği hissettim çünkü her şey bana olağan hızıyla olmuş gibi geliyor. Çok fazla aksiyon var ve sanırım aksiyon kapasitemi doldurdum. Evet... kitabın konusundan bahsetmeye başlıyorum; Kanlı Humma diye bir hastalık yayılıyor ve bu hastalık kişilerde çeşitli izler bırakıyor, bunlara malfetto deniliyor. Toplum içersinde bunların lanetli olduklarına, kötü şans getirdiklerine inanıyorlar ve zorbalık görüp dışlanıyorlar. Ama bu ikinci kitapta öyle bir noktaya geliyor ki Yahudilere yapılan şeylerin benzerini görüyorsunuz. Bu malfettoların özel güce sahip olanları var, bunları Elitler deniliyor. Ve asıl mesele burada başlıyor. Bu arada bu hastalık yetişkinlerde ölümlere sebebiyet veriyor. Yaşayanlar çocuklar. Bizim de gözümüzden okuyan kişi bir malfetto aslında bir elit ve tam yakılırken, Hançerler tarafından kurtarılıyor.
Hikayemiz konusu böyle şimdi yorumu Spoilerlı ve Spoilersız olarak ikiye ayırıyorum.
Spoilersız kısım:
Adeline adlı bir baş karakterimiz var ve genelde herkes ondan nefret ediyor. Ama ben şu ana kadar ondan nefret etmedim. Evet, kalbi kararmış, korkusu ve öfkesi ona güç veriyor... çocukluğu babası tarafından istismar edilerek ve insanlardan dışlanarak geçmiş zaten, nasıl birisi olmasını bekleyebilirsin? Ama bu yine de onun kötü birisi olmasını gerektirmez. Sadece birinci kitapta yaptıklarından onu suçlu bulmuyorum, Teren kısmı mesela ben o kısmı söylerdim, ve X kişisini öldürmezdim. Ama öfkesi var dediğim gibi o
Selam. Ben arkada makarna işlerimi tamamlamaya çalışırken Suç ve Ceza’nın yorumunu girmeye karar verdim ki bu trajikomik. Suç ve Cezayı okumak hiç aklımda yoktu başlarda. Denizden geldiğimiz günü hatırlıyorum o kavurucu sıcağın arasında bile esen bir rüzgâr vardı ve akşam vaktiydi. Birden kitaplığıma gidip Suç ve Cezayı alıp bir de Salka Valkayı aldım sanırsam, aile üyelerine yönelik bir seçim yaptırdım. Kazanan Suç ve Ceza oldu ve ben çaresizce okumaya başladım, çünkü benim de herkes de başta olduğu gibi ufak bir önyargım vardı. İlk elli sayfasını o akşam okudum ama o yaşadığım his… ben hayatımda hiç bir kitap da böyle doyumsuz ve devamını arayacağım bir his yaşamamıştım. O ve oydu işte Suç ve Ceza benim en çok sevdiğim kitaptı. (Ve hâlâ klasiklerin vazgeçilmezi olacak ben de…) Aslında pek bir şey anlatmaya gerek yok… okuduğunuzdaki o hissi anlayacaksınız ve ben aslında Raskolnikov’un o cinayeti işlendikten sonraki psikolojisiyle şaşkınlığa uğradım ve psikolojinin bana göre olmadığını da tattırdı bu his bana. Eğer Psikolojiyi düşünüyorsanız mutlaka okuyun düşünmüyorsanız da mutlaka okuyun. Kitabı okurken sık sık düşündüm, insanların insanlara yaptıklarını aslında bunların toplumun bir parçası olduğunu; değişmeyeceğini, iyiliği ile kötülüğü karıştıran insanları, çaresizliği, çaresizliğinin içerisindeki deliliği gördüm. Suçu gördüm. Suçların hukuki olarak bir cezası vardır, çoğu insan bundan korkar ama Raskolnikov bunların çok ötesinde. O da aciz, insanların yaratılışın da vardır bu acizlik hissi. Ama o özel olmak istiyor. Belki de o tarihin içinde anılmak, isminin sonsuz kuşak içersinde anılmasını istiyor. Özel olmak istiyor ama yazar gözümüze soka soka özel olmak için birilerini öldürmekten geçmediğini söylüyor. Özel olarak anlatılan insanlar hep efsaneleşmiştir. Ama
