“Bu insanın doğasıdır; acı çok büyük olduğunda, insanlar ondan kaçmaya çabalar ancak duygularımızı engellediğimiz zaman, bizi kendiliğinden serbest bırakmaya götürebilecek gerekli iyileşme sürecine bilmeden engel oluruz”
“…Dünyadaki bütün acıları hissederken, yaşamın ve bütün doğanın sevincini de deneyimleriz. Şefkat yoluyla her şeyin bir parçası oluruz. Mecazi anlamda ateş,toprak,hava ve su oluruz. Zaten olduğumuz şeye dönüşürüz.”
“Epiktetos bize mutluluğumuzu dış etkenlere bağımlı kıldığımız taktirde öz denetim fikrini dışlayacağımızı ve kendi esenliğimizi dışımızdaki güçlere teslim etmiş olacağımızı hatırlatır.”