İrem
@matthilda
Reklam
Benim bırakılmışlığımla başkalarının mutluluğu arasındaki bu karşıtlık, çocukluğumun güllerini lekeledi, yeşeren gençliğimi soldurdu. 
Sayfa 19
Belki de henüz görmemiştir, trenden inince bir dergi alacak, eve gidip bakacak uzun uzun. “Ayın kızı Şebnem” bu demek. Güzelmiş. Evet, güzel, çok güzel. Annesi de güzeldi çok.
Okulda annesinin gelmesini, gelip eve götürmesini bekleyen bir Şebnem düşündü. Kapıda, parmaklıkların arkasında duruyor, gözünü yola dikip hava kararına kadar bekliyor olmalıydı. Peki annesi geleceğim dediği halde gelmediği zaman ne yapıyordu? Yatakhaneye dönüp sevinçle hazırladığı çantasını boşaltıyor muydu? 
Yazarlar sıradan sandığımız insanları evirip çevirirler, başka bir gözle bakarak onlardan yen insanlar yaratırlar. Bu yeni gözle biçimlenmiş insanlar, artık bizim için sıradan değillerdir, birer kahramandırlar. Gerçek hayatta da gizli bir elin onları alıp yeniden biçimlemesini isteriz. Bir el, deriz, bizi de biçimlerde, biz de kendi hayatımızın kahramanı olsak. O el kendi elimizdir oysa.
Reklam