Reklam
Martin Mystere - Sayı 217 - Dört Boyutlu Fidye
"Fantazmagori" (Mystère'in Gizemleri) köşesi, serinin yaratıcısı 
Alfredo Castelli tarafından her sayının arkasına eklenen özel bir entelektüel/kültürel genel kültür bölümüdür.
Bu bölümün hazırlanmasındaki temel amaçlar şunlardır:
1. Maceralardaki Gerçek ve Kurgu Sınırını Netleştirmek:
Martin Mystère maceraları doğası gereği mitoloji, dinler tarihi, arkeoloji, gizemli bilimler, komplo teorileri ve ezoterizmle iç içedir. Okuyucunun kafasında *"Hikayede anlatılan bu efsane, tarihsel kişilik ya da bilimsel veri gerçek mi, yoksa tamamen kurgu mu?"* sorusu uyanır. Fantazmagori köşesi, macerada adı geçen konuların ve kavramların tarihsel dokümantasyonunu, kaynaklarını ve bilimsel gerçekliğini okuyucuya sunar.
2. Kültürel ve Felsefi Derinlik Kazandırmak:
Görsellerdeki örnekte de görüldüğü üzere (yaşlılık kavramının etimolojisi, kutsal kitaplardaki kronolojiler, asırlık insanların tarihsel kayıtları, Faust efsanesinin gerçek kökeni vb.), sadece basit bir çizgi roman okuma deneyiminin ötesine geçerek okuyucuya felsefi, sosyolojik ve antropolojik bir bakış açısı kazandırmayı hedefler.
3. Okuyucuyla Entelektüel Bir Bağ Kurmak:
Alfredo Castelli, bu köşeyi adeta okuyucuyla sohbet ettiği kişisel bir kürsü olarak kullanır. Kendi düştüğü kavramsal yanılgıları (örneğin "yaşlı" yerine "yaşça büyük" kelimesini kullanarak siyasi doğruculuk tuzağına düşmesi gibi) samimi bir dille paylaşır. Bu durum, Martin Mystère'i sadece bir macera çizgi romanı olmaktan çıkarıp "akıllıca kurgulanmış bir kültür dergisi" formuna ulaştırır.
Bir önceki sayı olan 
Martin Mystere - Sayı 216 - Slumberland'a Dönüş devamı olan bu sayının okunurluguna bir katkı sunması açısından bu bölümü burada paylaşmayı uygun gördüm.
# YAŞLILARA YOL AÇIN: ZAMANIN,Biliyor musunuz bayım, babama çok benziyorsunuzŞiir
Biliyor musunuz bayım
Ben karanlıktan ve şimşekten korkardım çocukken.
Çocuk olduğum zamanlarda yani.
Hani bir ara çocuk oluyoruz ya hayatta
Annemin beyazlara renklileri katmayışını sorgulamıştım bir ara.
Belki renklenmek istiyordur beyazlar, belki biraz yorulmuştur hep temiz görünmekten.
Bazı şeyler lekelenmek ister çünkü.
Bir masa örtüsü,
Biir okul gömleği,
Bazen de bir kalp mesela.
Ben en çok kalbimin beyaz kalmasına üzülmüştüm.
Çünkü herkes biraz kirlenerek büyüyordu.
Bense büyümeyi yanlış anlamıştım.
İsterdim aslında
Biraz mavi olaydı kalbim.
Biraz kırmızı
Biraz da boya kalemlerim değseydi ruhuma
Biliyor musunuz bayım, babama çok benziyorsunuz.
Bunun iltifat sayılıp sayılmayacağını bilmiyorum.
Babam da giderken hiçbir şey söylememişti çünkü.
Bazı erkekler kapıyı sessiz kapatır.
Ardından ev uzun süre onların gürültüsüyle yaşar.
Sizin çay tutuşunuz, dalıp giderken kaşlarınızın çatılışı, bir şeyi anlatacakmış gibi yapıp vazgeçişiniz...
Hepsi biraz onu hatırlatıyor bana.
Ama korkmayın bayım, sizi babamın yerine koyacak yaşları çoktan geçtim ben
İnsan büyüyor çünkü.
Gözlerin diyorum, güzel gökyüzüydü o yaz
İçinde eski takvimler ve unutulmuş yağmurlar biriken
Sen gülünce gökyüzü bir parça mavi giyerdi
Sakladığım şeyleri çıkardım, ellerimde senin kokun
Yol ayrılırken birbirini bırakmış iki dal gibiydik
Yetişemedik baharlara, başka mevsimlerde olmadı.
Ali İhsan Konuklu
Ali İhsan KonukluReklam
Reklam