Bazen üzülerek sürekli tekrarladığımız ‘keşke’ler bir yerden sonra bizi mutlu eden şeylerle birlikte bu kez ‘iyi ki’lere dönüşür.
bugün pazar.
beni ilk defa güneşe çıkardılar.
ve ben ömrümde ilk defa gökyüzünün bu kadar benden uzak
bu kadar mavi
bu kadar geniş olduğuna şaşarak
kımıldanmadan durdum.
"Su, renksiz olduğu için girdiği her kabın rengini alır. Deniz mavi değil mesela göğün rengine muhtaçtır. Biz de özümüzde su gibiyiz. Gördüğümüz her şeyin ya rengine ya kalıbına giriyoruz."
Bazı şeylerin farkında olmak başarabilmek için yeterli gelmiyormuş.
sabaha değin oturup bekliyorum.karanlıkta
başına karanlık şeyler gelmesin diye.
o ağustos gecesi? ağustos muydu? - o gece ... yalnız gözleri hatırımda hayal meyal; gözleri, sanırım, maviydi... evet, evet mavi, gökyakut mavisi!
