‘kimseye etmem şikayet, ağlarım ben halime..’·136 syf.·1000Kitap
9/10
2026 65. kitabı
2023 yılı Emine Işınsu roman ödülünü almış, bir kitap. Yazarın bu ödülü hak ederek aldığını hem ödül jürisindeki insanların yetkinliğinden (Alev Alatlı, İlber Ortaylı vs.) hem de kitabı okuyunca daha iyi anlıyor insan.
Şiirsel bir dil ve üslûp ile yazılmış duygu dolu bir roman. Toplamda 132 sayfa olmasına rağmen, iyi ki de fazla uzun yazılmamış çünkü, kitaptaki her bir sayfayı okurken adeta kağıt kesiği gibi insanın ciğeri yanıyor.
Kıbrıs'ın çalkantılı tarihini arka plana alarak ilerleyen hikâye, yalnızca bireysel bir dramı değil, sesi duyulmayan kadınların ortak acısını anlatıyor. İngiliz sömürgesi döneminde Kıbrıs'ta yaşanan insan kaçakçılığı, yoksulluk ve çaresizlik yüzünden genç kızların Arap ülkelerine satılması gerçeğini merkeze alıyor. Sömürge düzeninin yarattığı yoksulluk ve çaresizlik, Kadınların bedenleri ve hayatları üzerinden kurulan sömürü, ailelerin, özellikle annelerin ve kız çocuklarının yaşadığı sessiz acılar, Kıbrıs toplumunun bastırılmış, konuşulmayan travmaları ele alınır. Roman, yalnızca bireysel bir dramı değil; toplumsal hafızaya kazınmamış bir utancı ve bunun kuşaklar boyunca süren etkilerini de anlatır.
Ama bunları açıkça okumuyorsunuz. Yazarın şiirsel ve yer yer masalsı dili, anlatılan sert gerçeklerle güçlü bir tezat kurarak okuru derinden etkiliyor. Bu anlatım tarzı, hikâyeyi sadece bir roman olmaktan çıkarıp adeta bir ağıt, bir hafıza metni haline getiriyor.
Aslında özü, masallara dil olan Hatice'nin, Maviş'in, Suların Sultanı'nın, Lâl'in hikayesi… İnsana yaşayışları, yani biçilmiş hayatı birden fazla isim getirir mi?
13 yıla sığmış hatıraların bir çocuk bedeninde açtığı özlemi, Nenanne'nin öğretilerinin kilometrelerce ötede aktarıcılığını yaparak bir şehrin ve sevdiklerinin özlemine sarılmanın ne demek olduğunu ancak bu kadar güzel
Faustvari bir eser yazılmaya çalışılmış, ancak ortaya çıkan şey ne yazık ki derinlikten tamamen yoksun, içi boş bir metinden ibaret. YouTube’da Rus okurların abartılı övgüleriyle dikkatimi çeken bu kitap, daha ilk sayfalarda hayal kırıklığına dönüştü. Bunun en büyük sebebi ise rezalet düzeydeki tercüme. (Aniden, "Neden Mavis Clare'in kitaplarını okumuyorsun?" diye sordum. "Bana ona hayran olduğunu söylemiştin." "Öyle yapıyorum, -çok büyük!" diye cevapladı, - "Ona hayranım ve ona hayret ediyorum, ikisini bir arada. s 316) Metin, sanki alelacele bir çeviri programına verilmiş ve hiçbir editoryal denetimden geçmeden basılmış. Bu, doğrudan okura saygısızlıktır.
Ancak mesele yalnızca çeviri değil; kitabın kendisi de en az onun kadar sorunlu. Gotik bir roman beklentisiyle başladığım eser, kısa sürede sıkıcı sosyete sohbetlerinin ve yapay diyalogların içinde kayboluyor. Faust ve Usta ile Margarita gibi eserlerin sunduğu o derinlik, felsefi ağırlık ve edebi tat burada tamamen yok.
"Ve böylece tekrar söylüyorum-Şeytan'ın acıları! Sonsuzluğun kendisi kadar ölçülemez acılar, bir düşünün! Cenneť ten dışlanmak!-sonsuz çağlar boyunca, bir zamanlar tanıdığı ve sevdiği meleklerin uzak seslerini duymak!-karanlık çöllerinde bir gezgin olmak ve eskiden varlığı için hava ve besin olan göksel ışığı özlemek ve İnsan'ın deliliğinin, İnsan'ın mutlak bencilliğinin, İnsan'ın zalimliğinin onu böyle sürgünde, af ve barıştan dışlanmış bir şekilde tuttuğunu bilmek! (s 451)
Yazarın metne serpiştirdiği “Şeytan’ın acıları” "Şeytanın kaygıları" teması ise yüzeysel bir gösterişten öteye geçemiyor. Lucio karakterinin aslında Lucifer olduğu baştan itibaren apaçık ortadayken, bunun sözde bir gizem gibi sunulması oldukça zorlama duruyor. Romanın sonlarına doğru yapılan açıklamalar ise ne şaşırtıcı ne de
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Günle gecenin eş olduğu, eskiden de eski zamanda Suların Sultanı yaşardı. Nerede olacak? Bir koca dağın üstünde. Tüm tatlı suları ak pak tutardı. Sonra bir gün baktı ki yer yaratılmış, insan türemiş, kuş türemiş. O zaman sularını koca dağdan koyuvermiş içsinler diye. Sular kardeş olduğunu hiç unutmamış. Bir gün bu kardeşlerden birini bir dev tutmuş...
Dev suyu tutunca insanlar perişan olmuş. Yılda bir kez, deve bir kız kurban vermişler. Devden aldıkları suyu küplere doldurup yıl boyu yudum yudum içmişler."
Okurken çok az güldüğüm, çokça ağladığım, yazı diline hayran kaldığım, içime işleyen bir kitap. Seni hiç unutmayacağım Maviş... Suların Sultanı... Lâl... Hatice...
Maviş...1000Kitap
Cümbezin Kızı, suskun bırakılmış bir tarihin içimizde yankılanan sesi gibi...Kıbrıs’ın bölünmüş hafızası, kadınların acılarıyla örülmüş bir ağıt olmuş adeta.
Yazar, bireysel bir hikâyeden yola çıkarak bir adanın ve halkın kırılgan geçmişine dokunuyor. Her sayfada, unutulmuş hayatların sessiz çığlıklarıyla yüzleşiyorsunuz.
Anlatımındaki şiirsellik ve derinlik, insanı sadece bir okur olmaktan çıkarıp tanıklığa davet ediyor. Cümbez; bir ada, bir anne, bir kadın ve aslında parçalanamayan bir bütünün sembolü olarak okuyanın zihninde ve kalbinde yer ediyor.
Kitap bittiğinde geriye yalnızca bir hikâye değil, uzun süre içinizde kalacak bir sızı ve düşünce kalıyor.
Ahlar Ağacı'ndan sonra karar vermiştim tüm Didem Madak kitaplarını okumaya. Bu okuduğum ikinci kitabı oldu. Kalbe, ruha dokunur bir şeyler var şiirlerinde. Anne ölümünün soğukluğu, hüznü sızıyor satırlarından. Sadece bir kere değil tekrar tekrar okunup acıtacak şiirleri var.
Can yakan satırlar:
"iki kendim varmış maviş anne
biri benmişim biri mutsuz
ben ölürsem maviş anne, mutsuza kim bakacak?"
"sonra gittin.
çocuk oldum bir daha, ağladım.
kaç şiir, kaç kere sular altında kaldı.
kitaplar, aşk, her şey.
her şeyi son bir kere daha kurtaramazdım."
Didem Madak
Grapon Kâğıtları
Didem Madak
Grapon Kâğıtları
CÜMBEZİN KIZIEdebiyat
Cümbezin kızı, Hatice, Maviş...Adı ne olursa olsun bu coğrafyada kadın hep aynı. Ezilen, ikinci sınıf insan muamelesi gören, sadece bedeni görülen. Yaraları kabuk tutmuş, ama duyguları yüreğinin derinliklerinde hep savrulmuş. Görülmeyen, duyulmayan olmuş ama yine de merhametli olmuş. Velhasıl insan olmuş.
Bu kitap Kıbrıs 'tan Filistin'e, Ürdün'e satılan kızlarımızın hikayesi. Yaşadıklarını unutmayacağız. Ruhları şad olsun.