“Bir şahıs görürsün. Onu senin içinde bulunduğun vecdi görme esnasında bulursun. Anlarsın ki, o kişi senin sevgilindir; fakat farkında değilsindir. Bir şahıs zikredilir, sendeki arzuyla ona bir meyil bulursun kendinde. Onun senin özlediğin kişi olduğunu anlarsın.”İbn Arabi / Aşk Risalesi
Özdemir Asaf, bâtında olan güzelliği öylesine keşfetmiş ki, Gayret Makamına düşüvermiş içi: “Sende gördüğümü görecekler diye ödüm kopuyor.”
Zahirî güzellik güneş gibidir; ondan herkes ram alır. Bâtınî güzellik ise keşf ister, keşf gözü olmayan onun güzelliğini göremez. Ruh ve bakış derinleştikçe, güzellik fiziki güzellikten metafizik güzelliğe terfi ediyor bu yüzden.