meda
@medaben
birşeyler okuyorum ve unutmak istemiyorum
10 Ekim 1995
8 okur puanı
Nisan 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Genç üç doktorun anıları olması daha doğru sanki. Ben asıl kahraman Bomgard'ın anılarında özellikle ilk göreve başladığı sıralardaki kendi kendine konuşmalarını falan çok tatlı bulmuştum ve galiba en "az ızdıraplı" anlarda onlarmış . Bomgard'ın kendini yalnız ve bilgisiz hissettiği bir hâlde adeta mahsur kaldığı kasabada zamanla deneyim kazanması, kendine güveninin artması ve bu hâle gelene kadar karşılaştığı vakalarla mücadelesini okumak çok güzeldi. Ama bu diğer iki doktorumuz için geçerli değil tabi . Birisinin morfin bağımlılığı ile diğerininse savaş ortamında yaşadığı serüvenlerinde, bir doktorun nasıl kendi kendini ölüme sürüklediğini ve bir diğerininse -mesleğinin aksine- bir başkasının hayatına kendi elleriyle son vermesinin hüzünlü hikayesiyle karşılaşıyoruz. Şahsen kitabın en acıklı kısmı benim için morfin bağımlısı doktorumuzun eriyip gidişiydi.. O kendi anılarını yazarken "bunları hiç kimse okumayacak zaten" derken bulunduğu yerden bilmem kaç verst( o kadar çok mesafe ölçüsünden bahsediliyor ki dilimin ucuna bu geldi) ötede ben bile okudum . Neyse, uyarım kitabı duygusal bir anınızda okumayın yeterli.
Reklam
"Her şeyde en uç noktaya giderim, hayatım boyunca itidal nedir tanımadım." diyen Aleksey'in gerçekten de her alanda, kumarda da aşkta da uçlarda giden hayatı yaşayış şekline tanık olduğumuz bir roman.
Gündüz Vassaf'ın Dostoyevsky'nin kumar oynamasındaki psikolojisini incelediği son sözü de kafanızdaki Aleksey/ Dostoyevsky profilini netleştirmenizi sağlayabilir,yani bende öyle oldu.
Son olarak, olurda yolunuz Almanya'ya düşerse Ruletkent'e* uğramayın derim..
*Roulettenburg(wiesbaden'in eski adıymış sanırsam öğrenmiş olduk)
Öyle bir yer geldi ki ,Müfid karakterine,karısı ve dayısı hakkında "sen affetsen ben affetmem " demek derecesine geldim. Ne kadar ızdıraplı da olsa sonunda Müfid için herşey netleştiği ve son bir güçle emeline ulaştığını düşündüğüm için içim bir nebze rahat . Ama bende bir şimşek fobisi bırakmadı değil.
Roman içinde roman okutan bu kitap diğer peyami safa kitaplarının ortaya karışığı gibiydi. yazar hakkında da yaşadıklarının kitaplarındaki etkisi konusunda bayağı fikir veriyor ama onun da dediği gibi hepsi tam değil ve bir yerden sonra bizim yorumumuz giriyor . Tabi yine kasavet dolu ikili diyaloglar, tekli diyaloglar günümüzü mahvedecek cinsten. Peyami Safa 'nın birçok romanındaki bazı karakterlerde gördüğüm, hayatlarındaki mühim bir konuda gösterdikleri "tereddüt hâli" bu kitapta daha geniş manalar katılarak romanın asıl bahsi olmuş hatta P.S bu tereddüdün bir devrin buhranı olduğunu ve onun son temsilcileri olduklarını söylüyor( bilmem yaşasaydı bundan hâlâ emin olur muydu)
Başlarda ve ara ara Samim'in simeranyasında tatlı tatlı hayallere dalmış gibi gezinirken hiç farketmeden bir anda da Samim ile birlikte ufak şeylerden bir sürü anlamlar çıkarmaya başladık .. Besim sayesinde ara ara nefesler alabildik sanki ,onun yemek iştahı ve en ciddi anlardaki ciddiyetsizliği ile yaptığı konuşmalarda içimden bolca küçük kahkahalar attım. Ama kitabın sonlarına doğru Peyami Safa sağolsun-keşke- İnce ince döşediği detaylarla bizi içine çektiği gerilimden Besim de kurtaramadı .. Şimdi günlerce Samim 'in birinci ve ikinci benlik hakkındaki sözlerini düşünüp duracağım, her kendi kendime karşı git geller yaşadığımda Samim bey karşımda sakin sakin konferans verir artık.
Reklam