Emine
@medievallady
Göklerde ve yerde nice alâmetler vardır ki o alâmetlerin yanından geçerlerde onlardan haberi olmaz. Yusuf 105
B
A.n
Şu anda okuduğu kitaplar
Dan Brown’ın kalemini, Prag’ın puslu sokaklarında geçen ve tarihin tozlu sayfalarını aralayan yüksek tempolu bir komplo teorisi belgeseline benzetebiliriz. Yazar, mistik sembolizmi bir sanat tarihçisi titizliğiyle kurguya işlerken; Prag’ın gotik ruhunu adeta bir görsel şölen tadında okura sunuyor. Zihni meşgul eden gizemlerin, aşk ve merakla harmanlanıp kalbe dokunan o sarsıcı finalle birleşmesi, anlatıyı salt bir gerilimin ötesine taşıyarak estetik bir edebi deneyime dönüştürüyor
Reklam
Şermin Yaşar’ın Altı Harfli romanı, sade ve akıcı diliyle kolay okunan, duygusal yönü güçlü bir metin. Yazarın anlatımı okuru hızlıca hikâyenin içine alıyor; konu itibariyle sarıp sarmalayan bir atmosfer kurmayı başarıyor.
Ancak roman boyunca beni rahatsız eden önemli bir nokta vardı. Aile ilişkilerindeki kopuşlar, özellikle evlatların anneyle bu kadar keskin ve geri dönülmez biçimde ayrılması, Türk aile yapısının gerçekliğiyle örtüşmüyor. Kültürümüzde evlat-anne bağı zayıflasa bile vicdan, sitem, özlem gibi duygular genellikle devam eder. Romandaki kopuşlar ise bu geçişleri yeterince hissettirmeden, fazlasıyla düz ve abartılı bir şekilde aktarılmış.
Selime Teyze’nin annelik tavrındaki tutarsızlık ve sonradan yönelttiği sitemler de karakterin psikolojik derinliğini zedeleyen unsurlar arasında. Bu durum, metnin duygusal etkisini artırmak isterken inandırıcılığını zayıflatıyor.
Sonuç olarak Altı Harfli, dili ve anlatım gücüyle dikkat çeken bir roman olsa da, aile ilişkilerindeki abartılı kopuşlar nedeniyle bende rahatsızlık uyandırdı ve yer yer gerçeklik duygusunu zedeledi
Bekle Beni, Zülfü Livaneli’nin cesurca kaleme aldığı, hikâyesiyle dramı iç içe geçiren bir eser. Okurken insanın kalbini usul usul sıkıyor; bitince de öylece kalıyorsun. Etkiliyor, üzüyor, sarsıyor. Ama tam da bu yüzden değerli.
Popüler kültüre yenilip kitabı almak bence o kadar da kötü değil; bazı kitaplar sadece okunmaz, yaşatır. Bekle Beni de onlardan biri.
Benim kanaatimce tüm kadim bilgilerin sembolik evrensel bir dili var ve bunu herkesin ulaşamayacağı şekilde gizli tutuyorlar hani şu bahsedilen Hz. Ademin cennetten kovulama olayı (yasak meyve) de aslında bir şeyin sembolü olabilir mesela iyiliğin ve kötülüğün bilgisine ulaşan ( yasak bilgi ) insan o kudretle Yaratıcısına kafa tutabilir... tanrısallaşma diyebilirim buna.. (Haşa) çünkü bu yasak meyve bilgi ağacı idi.... ve günah dolu arayışın sembolü.. her neyse kafam tonlarca düşünceden dolayı karmakarışık.. spiritüel ve mistik konuları ile ilgilenen insanlara tavsiye ederim
“Kendini bil, böylece kâinatı ve Tanrı’nı bileceksin,” olagelmiştir. İşte bu...
Kitap, ‘kendini bilme’ çabalarına bir katkısı olması umuduyla, “gönül
okulunda okuyan tüm Süleyman adayları” için yazılmış.
Cesari ile devam ediyor,
“Gönül okulunda okuyarak ^^kuş dilini ^^ öğrendik
Sözümüzü sonsuzlukta Süleyman olanlar anlar.”
Feridüddin Attar, tasavvuf bilgisini
öğreten simgesel yapıtına Mantık-ut Tayyar, yani ^^Kuş Dili^^ adını vermiştir.
Yunus Emre, birçok şiirinde kendisinin kuş diline vakıf olduğunu ve onu
ancak ‘Süleyman olan’ın, yani bu dünyada ‘ahret krallığı’na ulaşmış olanın
anlayacağını ifade etmiştir.
“Süleyman ^^kuş dilin^^ bilir dediler
Süleyman var Süleymandan içeri.
Vah yine mi keder ama artık yeteeer
Popüler kültüre ister istemez yenilenlerden ve yine hayal kırıklığına uğrayanlardanım. Armağan Çaglayan ile yapmış olduğu röportajdan etkilenip, bir de Yazarın, Aylin i anlatırken ki heyecanı ve çabasını dinlerken baya heyecanlandim. O gazla 2 kitabını almıştım. ilk sayfalar kitabin içeriğinde mevlana tasavvufi gibi beni yakalayan konular olduğu yazıyordu kiiii Klişe amerikan romanlarını okurken kendimi buluverdim. Ki kitap aşk türü bile değil, şımarık kadının şımarık kompleksleri... yoğun beklentiye kapılıp yüz üstü çakıldığım Türk şairlerimizden (Cemal süreya, cahit sıtkı) sonraki darbeyi de yazarımız vurdu sağolsun.. neden amerika ve doğu özentisi vardır bizim Türk edebiyatımızda anlamam. Italyan restoranlar, partiler, londra paris merakı...... Neden kendimize özgü bir edebiyatımız yoktur....
Evet dünya klasiklerin dışına çıkınca dağılıyor sıkılıyor ve toparlanmakta zorlanıyorum... :(
Reklam