Dünyada bir tek insana inanmıştım. O kadar inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı. İnsanları olduğundan farklı görmekte ısrar edişime içerliyorum.
"Kadrimi bilmeze eyledim minnet,
Derdimi artıran görmesin cennet,
Sarraflar verdiler yari bin kıymet,
Benim kıymetimi nere yazdılar.
Döner mi kavlinden sıtkı sadıklar,
Dost ile dost olur bağrı yanıklar,
Aşk kaydına geçti bunca aşıklar,
SÜMMANİ'yi derkenara yazdılar."
"İnsanı mutlu eden şey, onun felaketinin de mi kaynağı olmak zorunda?
İçimi sevinçle dolduran, etrafımdaki dünyayı bana cennet haline getiren capcanlı doğa karşısındaki coşkun, sıcak duygularım, şimdi benim için çekilmez derde, her yerde beni izleyen ıstırap verici zebaniye dönüşüyor.
Wilhelm, ama yakınmıyorum; hayatın çiçekleri sadece hayallerdir!"