Jalee
@melankolikedebiyatci
Fil Saati
Saat 2.42 kitabı bitirdim ve düşünüyorum. Zamanda yolculuk mümkün olsaydı -ki ben olduğuna inanıyorum- hangi zamana gitmek isterdim? Hayatımda değiştirmek istediğim anlar elbette ki var. Yok diyen yalan söyler bence. Peki o anlara gitsem ve olayın akışına müdahale etsem kader değişir mi?
İşte Fil Saati bu soruya şu cevabı veriyor: Farklı simülasyonları yaşarsın fakat kader değişmez.Kaderi değiştiremeyeceksem zamanda yolculuğu niye isteyeyim? Çocukluğuma gittim diyelim. Ne olacak?Ağladığım gecelerde elime bir mendil mi tutuşturacağım.Geleceğe gittim diyelim.Müdahale edemedikten sonra ha 10 dakika sonrasını görmüşüm ha 10 yıl sonrasını. O zaman "anda kal, anı yaşa!"
Anı yaşadığında geçmiş de güzelleşir gelecek de. Değiştiremeyeceğin şeyler için kırk farklı kombinasyonu da yaşasan alnında ne yazılıysa o olacak sonunda.
Rahat ol!
Carpe diem!
Kitaba dönersek başdöndürücü bir hızla sürükleyen, merak ettiren ve sonunda çarpan, şaşırtan bir roman. Kuantum fiziğine olan az buçuk ilgim daha da arttı. Zamanın düz bir çizgide ilerlemediğini, aynı düzlemde durduğunu daha önceden birkaç videoda izlemistim.Bu kitapla başka bilgiler de öğrendim.Evrende anlamlandıramadığımız o kadar çok olay var ki!
Hani Yunus Emre diyor ya,
"Bir sinek bir kartalı
Salladı vurdu yere
Yalan değil gerçektir
Ben de gördüm tozunu"
Aklın alamayacağı nice sırlar vardır, görülmez, bilinmez. Aklı bi kenara koyup aşkla mı yola çıksak acaba?
Anlatmak istediklerini çarpıcı bir kurgu ile anlatan yazar çok başarılı bence. Genç yaşında bu bilgi, bu üslûp beni çok etkiledi. İlerde harika eserler bizi bekliyor olabilir.
Zaman üzerinde kafa yorarken aslında bize bir soruyu düşündürtüyor yazar:
-Bu dünyadaki yerim nedir?
El Cezeri' nin Fil Saati , Mesnevi' den inciler, ayetler,film isimleri, fizikçiler ve
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bu cümleler kitapla ilgili hiçbir yorum,inceleme,söyleşi vs.okumadan video izlemeden kitabı bitirir bitirmez yazılmıştır .Bir hatam olursa affola..
AUSGANG
Bir yazarın okuduğun ilk kitabı yeni tanıştığın biri gibi olur.Muaşakanızın gidişatı ve neticesi yavaş yavaş belli olur.Ya "olur bu iş" dersin ya da "cıkk burdan bir yere varamayız " dersin. Bana sorarsanız "galiba olacak bu iş."
Yazarımızın 2. tekil şahıs anlatımını kullanması açıkçası çok karşılaştığımız bir durum değil. "Kime diyor, dur biraz ilerleyeyim, ha kendine diyor, kendine yabancıymış gibi diyor,Onnik Efendi çıktı şimdi de, hay Allah neler olmuş böyle" diye diye başladım ve ilerledim.Tabii her güzel şey gibi kitap da bitti. Hayatta yarım kalmış birçok hikaye gibi kitaptaki hikayeler de şu anda boşlukta öylece asılıp duruyorlar, gardiyanın astığı köpek gibi bakıyorlar bana.Neden asıldığını anlayamayan gözlere bakıyorum,söyleyecek bir cümle bulamıyorum.
Kahramanımız ne yaşadı da Ada'da çile dolduruyor çözemedim tam olarak. Sınır boylarında atılan bir bombayla yıkılan evlerinin altında kalan anne ve babasının ölüm haberini aldı.Hadi buradan bir şey çıkacak, bu adamın derdi ne böyle, o köyden normal bir ayrılış yaşamamış, belki öğrenirim, dedim fakat yazar beni yine boşlukta salladı.Üstelik köyüne cenaze töreninden bir yıl sonra giderek daha da şaşırttı.Onnik Efendi'nin geçmişi ile ilgili soru işaretleri epey fazla bende. Yaşananları hissettiriyor yazar, ne olmuş olabileceğini düşündürüyor, tahminler yürütüyorsun, yaşanan vahşeti, yabancılaşmayı, sürülmeyi ve süründürülmeyi anlamaya çalışıyorsun. Tarihi bilgimin eksikliği sebebiyle Onnik Efendi de rahat uyuyamıyor beynimde, ikide bir uyandırıp "ne oldu, anlatsana" diyesim geliyor. Ama anlıyorum ki o da hatırlamıyor. Küçücük çocukmuş o sıralar.
Velhasıl
Spoiler içerir
İhsan Oktay Anar'ın nerdeyse bütün kitaplarını okudum.Kitaplar bitince aklımda kalan şeyler kahramanları ve çarpıcı üslubu oluyor. Onun ifadelerini bazen gülerek bazen şaşkınlıkla okuyorum.Birikimi beni kendine hayran bırakıyor.
Galiz Kahraman kitabının son sayfasında da bahsedildiği üzere kahramanımız adeta kainatın merkezi olan bir insan. Trende onu gören antropolog 10.000 kişinin fotoğrafını çekip üst üste negatifleri koyarak aynı anda agrandizörde bir fotoğraf kağıdına basınca o mükemmel insanın fotoğrafına ulaşmıştı. İşte trende gördüğü İdris Amil Efendimiz onun ta kendisiydi.Antropolog un verdiği adla "homo innosens"
İdris Amil Efendimizin hayatını okurken aynı zamanda yoğun bir sosyal ve kültürel eleştiri de okuyoruz. Edebiyat,sanat,tarih,kültür,din vs. eleştirisi. Maşallah ne ararsan var kitapta.Yazar başka kitap yazmayacağını söylemiş,bilmiyorum ne kadar doğru bir haber.Fakat Ihsan Oktay Anar Hoca hep yazsın ben de ne kadar cahil olduğumun farkına varayım ara ara.
Yazarın kelime dünyasına girebilmek benim için zaten imkansız. Kitapta geçen birçok isim gerçeğinden değiştirilerek fakat gerçeği de hissettirilerek kullanılmış.Edebi, kültürel ve felsefi birikim olmadan hazmetmek çok zor.Efgan Bakara benim karakterimdi. Kitap boyunca onun sayfalara yedirilmiş fikirlerini okudukça yazar; edebiyata, sanata, felsefeye dair fikirlerini ona mı söyletiyor diye düşünmedim değil.
Ümmü Gülsüm kıraathanesindeki sohbetler, oraya çağrılan konuşmacılar ve onların nezdinde verilmek istenen ters köşe mesajlar. O mesajları oturup tek tek yazmak isterdim. Yazar öyle usta ki okurken gülüyorum,gülerken düşünüyorum, düşünürken sorguluyorum. Ve sonunda okuduğum birçok kitaptan sonra hissetiğim gibi bir hiç olduğumu anlayıp düştüğüm boşluğa yine düşüyorum.
İdris Amil
