️Etkileyici, sarsıcı, darmadağın eden ama aynı zamanda toparlayan bir kitap. Dostluğa bakışım değişti, tarihe bakışım değişti, Afganistan'a Kabil'e Pakistan'a Peşaver'e ilgim merakım arttı. Kendi hayatıma, Ülkeme şükürlerim arttı... Kitap yorumu yapmak ne haddime fakat hissettirdiği bazı şeylerden bahsetmek isterim sonra dönüp okumak ve hissettiklerimi hatırlamak için.
️ Küçükken yaşadığım şeyin farkında bile değilmişim, aslında yakin zamanlarda yani büyüdükçe farkına varmıştım bir şeylerin bende ters gittiğini karşı cinse olan güvenimin olmayışını itaat kelimesinden nefret edişimi fakat o an yanımda duran şu an hâlâ hayatımda olupta dostum dediğim bir insanın sessizce izlemesini yeni fark ediyorum, 1975 kışında o uçurtmayi kazanmak uğruna Emirin olaylara gözünü kapatması benim gözümü açtı, o dost! Emirmiş bende Hasan.( Okuyanlar oha demesin benimki o kadar ileri boyutta değil çok şükür ki Allah'ım korumuş beni) Okuduktan sonra fark ettim , kızdım saatlerce sövdüm o dostuma ve kendime (bir gün neden göz yumduğunu neden kendisine yapılmasını istemediği şeyin bana yapılmasına izin verdiğini, o an eğlenip eğlenmediğini soracağım) kitap ilerledikçe emiri anlamaya başladım sevgisiz bir çocuk sevgiyi arayan bir çocuk inanılmaz derecede gaddarlaşabilir , peki ben ? Bende toplumsal bir kabulleniş aradım belki de birine itaat etmek, birinin benim sayemde mutlu olduğunu görmek istedim, bunun iğrenç bir yolla olduğunu bilmiyordum, öğrenmemiştim.. yıllar sonra ne yaşadığımı idrak ettiğimde bu kadar acı çekeceğimi bütün hayatımı ilişkilerimi mahvedeceğini bilemezdim. Velhasılı kelam bir kitap demek bir farkındalık demek bu da benim bu kitaptaki kendi hayatima dair farkındalığım! Belki defterlere bile yazamayacağım şeyi buraya neden yazıyorum bilmiyorum belki de kimse görmeyeceği