mlk
@melikeliff
Ama mühürler balmumuna nasıl bastırılırsa yüzünü işte öyle zihnime bastırdım, böylece yanımda taşıyabilecektim o yüzü.
Reklam
Bu incelemede söylemek istediğim çok fazla şey var. Konu bu seri olunca aynı yazarı gibi ben de bir şeylerden hıncımı çıkarmak istiyormuş gibi hissediyorum ama spoiler uyarısı vererek bir yerden başlayacağım.
Yanan Tanrı bana serinin en iyi yazılmış kitabı gibi geldi ama aşırı yorucu bir temposu var, kitabın sonlarına doğru cidden savaştan ben bile yorulmuş oldum.
Bu kitapta fark ettim ki kitabın asıl sorunu tamamen Rin. Bana sorarsanız yazar güçlü bir kurguya ilginç bir karakter yazmak istemiş ama hayatımda hiçbir ana karakterden bu kadar nefret ettiğimi hatırlamıyorum. Rin sığ düşünceli, liderlik özellikleri bulundurmayan, bencil ve fevri bir karakter. Halkını kurtarmak için yola çıkan bir karakterde olmaması gereken özelliklere sahip bana sorarsanız. Savaşı bu kadar içselleştirerek anlatan bir kitapta artık Rin'in gelişim gösterip savaşın çok zararlı ve gereksiz bir şey olduğunu anlamasını beklerdim. Öte yandan Rin asla düşmanlarıyla empati kuramayan hatta bence bu yüzden sürekli kaybeden bi karakter. Düşmanlarını geçtim en azından onun için savaşan insanlara azıcık saygı göstermesini isterdim ama kendisi de her zaman söylüyor insanların yaşamı onun için değersiz ve harcanabilir. Tikany'deki katliama şahit olduğu bölümde "Ölüm kutsaldı. Ölüm saygı gerektirirdi." gibi bir düşüncesi olması beni çok güldürdü mesela çünkü Rin kadar ölüme saygı göstermeyen bir karakter yoktu seride. Daha o kadar fazla faul hareketi var ki sayarak bitiremem sanırım. İnsanları devamli tehditle yanına çekmesi (sürekli ihanete uğramasına saşmamalı) , her şeyi şiddetle çözmesi, daha kitabın başında zayiat vermemek için masumları yakması...
Rin bu kitabın en büyük sorunu ve fiyaskosu ve benim için kitabı o kadar katlanılmaz hale getirdi ki asla susmayabilirim bu konuda. Aralarındaki ilişkiye
Okuma listeme nasıl ve ne zaman eklediğimi hatırlamadığım bu kitabı elime ilk aldığımda konusu çok ilgimi çekti. Hatta kitaba başlamadan Richard Mateson'ın Ben Efsane'nin de yazarı olduğunu görünce baya şaşırdım ki yazar normalde korku türünde eserler verirken bu romantik kitaptan yazdığım en iyi kitap diye bahsetmiş.
Kitap Richard adındaki ana karakterimizin gittiği bir otelde eski bir aktrisin fotoğrafına aşık olmasıyla başlıyor. Aşık olduğu bu kadınla alakalı kitaplar okuyor. Aynı zamanda zaman yolculuğuyla alakalı da araştırma yapıyor. Zihnini ve vücudunu ikna ederse zamanda yolculuk yapıp aşık olduğu kadın Elise'nin yanına 1896'ya gidebileceğini düşünüyor ve başarıyor da. Kitabın geri kalanı daha çok romantik bir dönem kitabı gibi devam ediyor.
Bilim kurgu kısmının oldukça az olduğunu belirtmeliyim ama Ben Efsane'den de bildiğim kadarıyla Matheson bilim kurgudan yararlansa da daha çok insanları ve içinde bulundukları durumları yazmaktan daha keyif alıyor. Ben şahsen yazış tarzını çok beğeniyorum olabildiğince sade ama ayrıntıdan yoksun da değil. Kitapları su gibi akıp gidiyor, bir şeyler okumakta zorlandığınız bir dönemdeyseniz kesinlikle bir şans vermelisiniz.
Kurgusunda çok olağanüstü şeyler olmasa da benim okurken keyif aldığım bir kitap oldu. Romantizmi güzel hissettirdiğini düşünüyorum. En karışık şeyleri bile basitçe anlatabildiği için Matheson'ın kalemini beğeniyorum. Bence kitaplarına göz atmalısınız ama bilim kurgu klasiklerinde bulunsa da bilim kurgu açısından beklentinizi çok yükseltmemelisiniz. Keyifli okumalar.
Reklam