melisa
@melisadsrmn
3 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
bizi yola çıkaran ne varsa
yol üzerindedir,
öyledir sanıyorduk
geleceği seçmeye çalışıyordu kısılmış gözlerimiz adasız denizlerin ufkunda
Bilge ve hırsız. Çocuk ve katil. Ölüm ve oğul oluyorduk. Denizler, meydanlar, kavgalar ortasında fırtına bilgisi yoklarken
çözülmemiş zamanların altın bilmecelerini *
bir daha hiç çıkamadık daldığımız karanlıktan
kara ruhların büyük bayramlarından sonra ,,
Reklam
'... birbirimizi yaralarından tanıdık
dışı korsan, içi iç denizlerde yaşayan çocuklardık konuşamadıklarımız bir bulut kalınlığında duruyordu aramızda
oysa konuşsak, ya da dokunsak birbirimize çekip gidecekti içimizdeki o korkunç noksanlık batık gemilerin deniz diplerini saran umutsuzluğu vurmuştu yüzümüze
birbirimizden ve aşkın keşfedilmemiş gizlerinden ürküyorduk
bir definenin ikiye paylaştırılmış haritasında bilmeden
birbirimize doğru ilerliyorduk
...'
Sayfa 51 - kadırga
“ey geceyi ve kahverengi bir düzeni taşıyan ellerim! yüzümün uğultusuyla şaşırtın beni. o karanlık ormanı yangına vurun. çünkü ben kaçarken ardımda kalanları yakıyorum. ama iyi biliyorum yıldızları, ama yıldızların da tanrıların da üstünde parladıklarını, anılacak günlerimin gitgide yokolduğunu biliyorum.”
Sayfa 36 - yıldızların uzaklığına övgü
“budapeşte köprüsünün üzerinde
bir çingene falıma baktı
dedi üç güne öleceksin
ben üç bin yıldır seni arıyorum”
Sayfa 14
“Nasıl oluyor da, insanı mutlu eden bir şey aynı zamanda onun felaketinin de kaynağı oluyor?"
Reklam