Melis Esim Çatal
@melisesim
Bende kül, bende kanat, bende gizem bırakmadılar
Ve içinden bir baş ağrısı gibi çınlamaktansa
Gövdem açık bir hedef kılındı belâlara.
Ve bu yüzden yakışıksız oluyor
İnsanları hummalı baharlar olarak tanımlamak
Aralık SonuŞiir
Sevgiye dair bildiğimiz ne varsa unutmak derdine düştük şimdilerde
Oysa ne çok isterdik
Derdim bana derman imiş deyip
Gözlerimizi göğe teslim ettiğimiz anın hatırasıyla
Yürümek ömür türküsünü
Akşama kadar sokakta koşturduktan sonra
Yorulmuş bir çocuğun bedeniyle sonsuz bir uykuya dalmayı
Sonra bilmem neden?
Eksildi göğsümüzden yaşamak telaşı, nabzımızdaki can kaygısı
Damarlarımızdaki kanı akmadığına ikna etmek üzere bileklerimiz
Ne tomurcukların güneşe olan hasreti ne çığlık çığlığa koşan atlar kaldı içimizde
Bilmem ki mağfirete layık görür mü çocukluğumuz
Bir aldanışa heba ettiğimiz gülüşümüzü
Uzanıyor gözlerimizden boylu boyunca bir erguvan utancı
Oysa ne çok inanmıştık beyazın masum sevincine
Korka korka da olsa yürümüştük
Dalgaların kayalıklara çarptığı
Bir aralık sonu yıldızlı bir gecede
Gölgemiz dışında her şeyin anlamını yitirdiği o vakitte
Gönlümüzden mi süzülüyordu dilimizdeki bitmeye dair ihtimaller
Yoksa biz mi koyuyorduk kaderin ömrümüze açtığı yolda
Tökezleyip düşeceğimiz taşları
Birer birer
Zamanın sunduğu tevafuklara tutunuyorduk
Tırnaklarımızı geçire geçire
Dizimize batan çakıl taşlarını dahi sevdiğimiz
Bir rüyanın eşiğinde
Oysa ne çok inanmıştık
Bu rüyanın bir kabusa kurban gitmeyeceğine
Parmaklarımızdan yüzünün atlasının silinmeyeceğine
Ben bir bülbül... Saf, temiz... Güzel oluşu dillere destan... Cennet tarlalarında, konar göçer yaşardım. Bulutlardı dostum, sürüklenirdi peşlerinde gezenti yüreğim; seyredururdum gemileri bazen de, tünüverirdim bir köşeye. Nereye gitsem güzellik taşırdım heybemde.
Bir çiçeğin rayihasıdır beni vatanımdan koparan. İlacı yoktur derdimin. Yolu yoktur vatana dönmenin. Kaderimin cellâdını soluyorum her nefeste. Sorsalar ki nasıl bir hissiyat bu, adı yok; aynaya baksam yine o masum, güzellik dolu heybesi, ışık saçar gözleri bülbül bakar bana. Lakin ruhumla sarmaş dolaş bir aşeka azad edemez beni. Niyet belli, netice dünden hazır.
Ey gül! Sen bülbülün kalbine aşkı nakşettin sanıyorsun lakin bu yüreğimi dağlamaktır. Sen konuştukça işittiğim tek ses mağrur bir beste. Ben ise mağdur. Gönlümden damlayan her kan katresiyle canlanıyorsun.
-Edebiyat Fakültesi
(en sevilen blogdan alıntı)
Hayatındaki yerim neydi benim?
Şekersiz içtiğin çayın kaşığımıydım?
Ya da dinlemediğin şarkının nakaratı..
Neydim ben, neyindim senin?
Dur!!
Yorma kendini, ben anlatayım;
Açık bıraktığın kapıyım mesela.
Bardakta soğuyan çayınım.
Bahçendeki arsız çiçeğinim ben senin.
-MZYN (Edebiyat Fakültesi)
