melih ercan
@meloji
Kitaplarını kimseye vermek istemeyen bencil değildir kitaplarını evlatları gibi sahiplenmiştir
Şu anda okuduğu kitap
İnsanı sadece biyolojik bir varlık olarak göremediğimiz, onun varoluşuna çeşitli yüce anlamlar yüklediğimiz için, gövdeden akan kanın , can denilen şeyi çekip almasını dolayısıyla o kişinin "ölmüş" olmasını bir türlü kavrayamadığımızı düşünüyorum .
Hayvanlar ölümü anlıyor ama insanlar anlayamıyor . Can denen şey , her türlü yaralanmaya berelenmeye açık haldeki
İnsan bedeninden bir saniyede çıkıp gidiveriyor ve insanlar bunun sonucunda aklını kaçıracak kadar sarsılıyorlar . "Tanrım , daha bir iki saat sönce nasıl da canlıydı , nasıl da kahkahalar atıyordu , şimdi nasıl yok olabilir " diye tekrarlayıp duruyorlar insanın algılama gücünü zorlayan bir durum bu . Hayatımıza, varoluşumuza yüklediğimiz hiçbir kavramla bağdaşmıyor . Sahiden her şey saçma mı , hayatın hiçbir anlamı yok mu ?
Bence öyle ! Yok, hiç bir şey yok . İnsanın biyolojik fonksiyonlarına aşırı bir anlam yükleme çabası içindeyiz . Çünkü hiçlik zor geliyor.
Bende Çanakkale yi gördüm Poyrazimu .Ben de ... Ben de ... Ben de ...
Bütün savaşlarda düşmanla çarpıştıktan sonra Amele taburuna verdiler beni . Dumlupınar ovasından saatlarca uzaklara kokmuş ,çürümüş , sırtımda parça parça ölüleri dağın dibindeki dereye taşıdım . O kadar yara aldım ölmedim de ölülerin kokusu ciğerlerimi söküyor, beni öldürüyor du. Birkaç gün daha ölü taşısaydım , mümkünü yok ölürdüm
" İnsanların" dedi , "toplumun kendilerine yüklediği bütün önyargıları ahmakça taşıdıkları bir deve dönemleri vardır, sonra aslan dönemleri gelir ; önyargılara karşı aslan gibi savaşırlar ama bir de bazılarının geçebildiği bir çocukluk aşaması vardır . En üst aşamadır bu . Hayata bir çocuk safiyetiyle bakmak ve oyun oynamak ; her türlü etkiye açık hale gelmek . Yitirilen safiyeti tekrar bulmak . Bu yüzden oyun oynuyorum"
