Meltem Sarı
@meltemsari0
14 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Kitap kesinlikle çok akıcı, yine bir Livaneli efsanesi. Kitabı okurken pek çok duyguyu hissettim; korku, heyecan, panik, eğlence, mutluluk, aşk, tatmin... Şikayetçi olduğum tek şey uzun oluşu. Normalde bundan hiç şikayetçi olmazdım ancak bu sıralar biraz ağır okuduğumdan olsa gerek bir türlü bitiremedim ve duruma sinir olup "niye bu kadar uzun bu kitap yahu?" sitemi yaptım. Onun dışında, kitapta net olarak günlük hayatımızda insanları aslında ne kadar tanımadığımızı daha iyi kavradım. Kahve içmek için oturduğumuz bir kafede bize ikram yapan garsonun, hatta belki bu garsonu beğenmiş bile olabiliriz, terör örgütüne üye olmak istediğini nerden bilebiliriz ki?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hüseyin Rahmi Gürpınar bu aralar adını çok sık duyduğum, kendisini çok merak ettiğim bir yazardı. İlk olarak bu kitabıyla başlamak ne derece doğruydu pek bilemiyorum ama benim için ne kötü ne de çok iyi dediğim bir kitaptı. Belki kendimi vermeden okuduğum için beklediğim etkiyi bırakmamıştır onu da bilemiyorum. Yalnız, öğretisi güzeldi. Hurafelerle meşgul olmak, kim ne tarafa çekerse o tarafa gitmek bizi acizleştiren bir durum ve dışardan da hiç hoş durmuyor. Biraz araştırmak, çok değil biraz bile isteyerek okumak bizi bu acizlikten kurtaracaktır. Size benden daha fazla keyif almanızı diliyor, bir şans vermenizi öneriyorum
İngiliz Edebiyatında iki roman okudum; birisi Aşk ve Gurur, diğeri Jane Eyre idi. Jane Eyre açık ara farkla öne geçti diyebilirim. Bende uyandırdığı duygular, içime işleyen üslubu çok güzeldi.
Jane ve içine düştüğü durumla empati kurmaya çalıştığımda o an mantığım duygularımın önüne geçebilir miydi bilmiyorum.
Jane oldukça güçlü bir karekter, kendinin oldukça farkında olan bir karekter. Yazar karakterleri o kadar güzel aktarmış ki, karakterlerin analizini yapabilmeniz için size serpme kahvaltı gibi her detaylarını anlatmıyor ve siz bu kişilerin analizlerini yaparken var olan gizemden zevk alıyorsunuz. Bazense yaptığınız karakter analizleri çok zıt yönler gösterip, hiç de beklemediğiniz yönleri çıkabiliyor tabii ortaya.
Hoşuma gitmeyen iki şey var; birincisi, kitap çok uzun. O kadar uzun ki, ne kadar sevsem de bir yerde buhran geçirdim. İlk defa bir kitap elimde bu kadar süründü. İkincisi, bu uzunluktan kaynaklandığını düşündüğüm, sonlara doğru bir bocalama yaşadı kitap. Ne alaka, buraya kadar hiç bu tarz bir olay görmedik şimdi niye böyle bir şey var ki? Dedirten bir olay vardı. Niyeyse ben onu hiç sevemedim. DİKKAT, PARANTEZ İÇİ SPOİLER İÇERİR! (Jane, Rahip ile Hindistan'a gitmeyi kabul etmeyi düşündüğü akşam uzaklardan 'Jane' diye bir ses duyması, o akşam Edward Rochester'ın da ona bağırmış olması ve sonra Jane'nin çıkıp 'Neredesin' diye bağırışını Edward'ın duymuş olması falan bana biraz saçma gelmedi değil hani.)
İlk iki kitaba oranla çok daha sakin geçen bir kitaptı, kesinlikle kötü değildi ama dolu dolu bir macera beklerken bu kadar durgun bir kitapla karşılaşmak beni şaşırttı açıkçası. Sonu kesinlikle çok güzeldi, duyguyu had safhada hissedip ağladım. Harry sonunda kimsesiz bir yavrucak gibi hissetmekten kurtulduğu için mutluyum. Kitaplarla bu kadar derinden bir bağ kurup ağlama raddesine geldiğim için de üzülsem mi sevinsem mi bilmiyorum :D
Bence ilk kitaptan çok daha fazla heyecan vericiydi ve elimden asla düşüremedim. İlk önce filmlerini izlemiş olmak gibi bir hataya düştüm ama bu hataya düşmemem imkansız gibi bir şey. Bütün dünya yıllardır Harry Potter ile çalkalanıp duruyor zaten. Ben ilk kitabını okumuştum ama filmlerinden kalan bir önyargı ile okuduğum için çok da beğenmemiştim. Bu sene aradan gerçekten yıllar geçtiği için tekrar şans verip baştan başladım. İlk iki kitabı aşırı kısa bir sürede bitti. İlk kitabı bitirdikten hemen sonra filmini tekrar izlediğimde, önyargımda haksız olmadığımı anladım. Çünkü kitaplar her zaman ama istisnasız her zaman filmlerden daha iyidir diye düşünüyorum. Bunda da, gerekli ayrıntıları kitaptan öğrenip filmi izlediğim için haklı önyargım un ufak olarak parçalandı. Fantastik tarzda kitap seven insanların Harry Potter gibi bir harikayı sevmeyeceğini düşünmüyorum çünkü gerçekten kendinizi büyü dünyasının bir parçası gibi hissediyorsunuz ve bulunduğunuz dünyadan çok rahat sıyrılıyorsunuz. Benim bir fantastik kitaptan en büyük beklentim bu duyguyu olabildiğince gerçek işleyebilmiş olması, dandik fantastik kitaplardaki gibi ağzımızın tadını bozup, bu ne ya diyerek kitabı elimizden fırlatıp zihnimizden silmek istemememiz. Bu kitabın yıllardır deli gibi satış yapması ve filmlerinin o kadar eksik olmasına rağmen yine de deli gibi tutması boşuna değilmiş. Gerçi şunun da altını çizmek isterim, benim ilk ağzım açık sömürdüğüm fantastik seri Percy Jackson ve Olimposlular idi; o serinin ilk iki kitabı film haline getirilmişti ve inanın bana bir kitaptan alınmış ama alındığı kitaptan ancak bu kadar bağımsız olabilecek ilk film olarak tarihe geçmiştir bence. O yüzden, Harry Potter filmleri bunlarla kıyaslanamayacak kadar daha gerçeğine yakın.
