Memoli
@memoliii
Kitap ölüm gerçeğini en çıplak haliyle bir tokat gibi yüzümüze vuruyor ama bu tokadı yememek veya sonrasındaki acıyı hissetmemek için yapabileceğimiz hiçbir şey yok. Bu acıya katlanmak zorunda olmanın getirdiği çaresizlik bize adeta nispet yapar gibi yanıbaşımızda duruyor. Kitabı okurken anlatılanlar ile kendi hayatımızdaki sevdiklerimiz arasında bağ kurmamak neredeyse imkansız. O sebeple daha bir etkiliyor kitap. Gerçek hüznün ve çaresizliğin anlatıldığı bir kitap. Tek kelimeyle harika.
Bu vesileyle babamı ve annemi öptüm az önce. Allah onları başımızdan eksik etmesin inşallah.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Üvey kız kardeşine saplantılı şekilde aşık olan iğrenç bir karakter barındıran bir kitap. Bunu tam anlamıyla fark ettiğim ilk cümlede kitabı yarım bıraktım.
Buralar çok değerlenecek, böyle hissediyorum. Şimdiden söylemiş olayım bunu. :)
Alıntılara bakılırsa içinde çok çok güzel metinler barındıran bir kitaba benziyor. İnceleme, biten kitaplar için yapılır doğrudur ama ben şimdiden yazmak istedim. Bir ara sipariş vermek istiyorum. Aklımda bu kitap.
Spoiler içerebilir!
Tüm akıcılığıyla, sürükleyiciliğiyle bir çırpıda okunup biten bir Zweig kitabı daha... Ana karakter doktor, kitapta bahsedildiği gibi Malezyalı Amok koşucularının sonunun aynısını yaşayarak kendisinin de en tutkulu Amok koşucularından biri olduğunu kanıtlar nitelikte davranıyor hikayenin sonunda. En sevdiğim Zweig kitaplarından biri oldu bu kitap. Yine hiçbir şekilde okurken yormayan, sürükleyiciliği had safhada olan ve finaliyle de müthiş bir son yapan bu Zweig kitabını kesinlikle okumanızı tavsiye ediyorum.
Spoiler İçerebilir!
Açıkçası kitabın adı "Kumarbaz" yerine "Kumarbazlar" olsaydı hiç sırıtmazdı zira kitapta neredeyse kumar okumayan karakter yok. Aynı şekilde kumardan yüzü gülen de yok fakat tek yüzü gülen belki de hiç kumar oynamayan tek karakter olan ama oynayıp da bir süreliğine para kazanmış olan tüm ama tüm herkesin o kazancına el koyan Matmazel Blanche karakteri. Dolayısıyla bu karakter aslında kumar oynamayan ama kazanan tek kişi olarak kumarın hem maddi hem de manevi olarak ne denli kaybettirdiğinin ironik bir yansıması olarak karşımıza çıkıyor bence. Ana karakterimiz Aleksey kendisini Polina olmadan var edemiyor, Polina onu aşağılasa bile bu gerçek değişmiyor Aleksey için, aynı şekilde Polina da narsist karakteri yüzünden kendisine inanılmaz derecede hayran olan bu Aleksey karakterinden besleniyor. Dolayısıyla bu ikili ilişkide bir ikili faydacılık olduğu söylenebilir. Bir büyükanne karakteri var ki üzerine tek başına ayrı kitap yazılabilecek kadar aykırı bir insan, lafını asla esirgemeyen, sürekli dik kafalı davranan, hak edene hak ettiği cevabı hiç çekinmeden veren bir karakter, belki de en sevdiğim karakter olabilir. Kitap başıyla, ortasıyla ve sonuyla öyle aman aman bir giriş, gelişme ve sonuç bağlamına sahip değil ama yine de okurken sıkılmıyor insan bence pek çünkü Dostoyevski öylesine karakterlerin iç dünyalarını yansıtıyor ki adeta bir şekilde yine büyülenip gidiyorsunuz tüm kitap boyunca ama yine de söylemekte fayda var ki kitabın ilk 20-30 sayfası gerçekten biraz sabır istiyor. Bu bölümde çok fazla karakter ismi var, hangi karakter ne vasıfla orada bulunuyor vb. konularda kitabın bu
