Gençken okumuştum Büyük Umutlar’ı.
Konusunu bilsem de unuttuğum çıkarımlarımla yeniden okudum.
Asıl okuma hep ikinci okumalarım oluyor aslında.
Sürpriz bir şeyle karşılaşmıyorum,her şey tanıdık,üstelik karakterleri daha iyi anlıyorum.
Kitapta Victoria dönemi,
gotik ortamlar hep ilgi çekici...
Hüseyin Rahmi’nin İstanbul tanıklığının,Londra tanıklığı karşılığıdır diyebiliriz Charles Dickens için.
O dönem Londra’da emeğe,işçiye önem veren sınıfın geliştiği,eşitsizliğin,yoksulluğun zirvede olduğu dönem.Yazar halkın yaşadığı yoksul yaşamı gözlemleyip,sınıfsal durumları gözlemleyip sizi 19.yüzyılın Londrasının sokaklarında,şehrin insanlarının arasında,yaşamlarına tanık ederek dolaştırıyor,bir başka zaman ve başka bir coğrafya da daha iyisini bulamayacağınız canlı bir yaşamın içinde buluyorsunuz kendinizi...
İnsana dair sevgi,merhamet,gurur,
utanç,vefa,dostluk,aşk,yardımseverlik,
iyilik,kötülük ne kadar duygu ve davranış varsa harmanlayıp ben olağanüstü diyorum buna,
ustaca yazmış yazar.
Baş karakter Pip’in inişli çıkışlı,
umutlarla,hayal kırıklıklarıyla dolu çocukluk ve yetişkinlik hikayesinin sonunda gri olan her şey aydınlığa çıkıyor.Duygusal anlamda beni çok etkileyen kitaplardan biri ve hep en sevdiklerim arasında olacak!..
Bir de Pip’in deyimiyle ‘gerçek insan’ olan iyiliksever Joe var kitabın başından sonuna kadar kalbimize iyi gelen.Unutulmaz!..
Kalın bir kitap kaç mevsim,kaç duygu,kaç düşünceler geçiyor ama ödülü eşsiz bir mutluluk.
Edebiyat da mutluluktur zaten.
Okumayan varsa bu Dünya klasiği mutlaka okunmalı!
#büyükumutlar#charlesdickens
Selim İleri kitabın sonunda “ ‘Siyah Gözler’ den habersiz nice edebiyatsever vardır” diyor.Doğru diyor.Ben hiç duymamıştım Cemil Süleyman ve ‘Siyah Gözler’ romanını.
İyi ki okumuşum.
Seviyorum Türk edebiyatı klasiklerini okumayı.
1910’lu yıllar İstanbul Boğaziçi’nde yalnız,genç,dul bir kadın ile genç aşığının hazin sonlu hikayesi.
Genç kadın yasaklarla,toplum baskısıyla,
kuşkularla,kıskançlıklarla,
aşık olduğu delikanlı da aile baskısı,dul kadınla evliliğinin kabul göremeyip ayrılmaya yazgılı oluşuyla,arzuları,korkuları ve iç dünyalarında boğulup çıkmazlara düşmeleri bir cinnete alıp götürüyor iki sevgiliyi.Hem incelikli,hem sade kısacık bir roman.
Yazıldığı dönem çok okunmuş,şimdilerde de bol bol okunsun dilerim.
Hayattan Sayfalar mezarlıkta başlayıp mezarlıkta biten kısa bir roman.Ölüm kimileri için yok oluş ama kimileri için geçim kaynağı.Gündelik hayata dair iyi ve kötü her şey net bir şekilde canlanıyor gözümde.
Hüzünler,sevinçler,
inanışlar,
neşeler,acılar,insanlar toplanıyor yine.
Baş karakterler kadınlar.
Birinci dünya savaşı öncesi fakir insanların mahallesi konuşuyor,hayatta kalmak için ahlak değerlerinin dibe vurması,
sefalet içinde geçen gündelik telaşları ve doğmak kadar ölümün de gerçekliği...
Sabire mezarlık ve çevresini temizleyerek mezarlığa gelen cenaze sahiplerinin verdiği üç beş parayla geçimini sağlıyor,Hacer de mezarlıkta gelen cenazelere ağıt yakarak,dua ederek para kazanıyor,Hürmüz adında bir de kızı var.Kısa ve acı sonlu hikayelerini okurken geçim kaynağı mezarlık olan insanları,kavgaları,mezarlığa yakın çingene evlerinin olduğu sokakları,çingenelerle diyalogları,ayak kahvecilerini,hayat ve ölüm koyun koyuna yaşamlarını da okudum.
Ve tüm bu gerçekliği,argosuyla,küfrüyle tüm kültürü Hüseyin Rahmi Gürpınar mizahıyla konuşturuyor yine.
Ustalığından gerek.Çok kıymetli,mutlaka okunmalı.
