Makbule Hanım’ın yaşı
resmi kayıtlara göre elli beşi geçkindir.Fakat kendi hesabına göre güç hal itiraf etmiş,kırk bir olduğunu söylemiş.Onun bu garip iddiasına göre ev halkının yaşlarından on beşer yıl eksiltmek lazım geliyor.Bazıları on altısını geçmiş torunlarını henüz saymamak gerekiyor.Hesaplar o kadar karışıp altüst oluyor ki içinden çıkılmıyor.Fakat dünya böyle işte.En açık hakikatlere zorbaların keyfine göre mana vere vere bu tuhaf hallere geldik...
Makbule Hanım’ın evlenme serüveni ve bu evliliğe karşı çıkan oğlu,kızı ve damadının evliliğe karşı türlü oyunlarının hikayesi...
Yarı konak yarı köşk evlerde,kapalı kapılar ardında,kenar mahallelerde neler yaşanıyor Hüseyin Rahmi Gürpınar kendine has üslubuyla anlatıyor.Onun ölümsüz eserlerinde yaşadığımız toplumun sadece yakın dönemini değil bugünü ve yarını görebiliyoruz.Ve okuduklarımı birkaç kez ilgiyle okuyorum,okumadıklarımı merakla okumaya devam ediyorum.Hüseyin Rahmi Gürpınar’ı çok seviyorum.
Makbule Hanım’ın yaşı
resmi kayıtlara göre elli beşi geçkindir.Fakat kendi hesabına göre güç hal itiraf etmiş,kırk bir olduğunu söylemiş.Onun bu garip iddiasına göre ev halkının yaşlarından on beşer yıl eksiltmek lazım geliyor.Bazıları on altısını geçmiş torunlarını henüz saymamak gerekiyor.Hesaplar o kadar karışıp altüst oluyor ki içinden çıkılmıyor.Fakat dünya böyle işte.En açık hakikatlere zorbaların keyfine göre mana vere vere bu tuhaf hallere geldik...
Makbule Hanım’ın evlenme serüveni ve bu evliliğe karşı çıkan oğlu,kızı ve damadının evliliğe karşı türlü oyunlarının hikayesi...
Yarı konak yarı köşk evlerde,kapalı kapılar ardında,kenar mahallelerde neler yaşanıyor Hüseyin Rahmi Gürpınar kendine
has üslubuyla anlatıyor.Onun ölümsüz eserlerinde yaşadığımız toplumun sadece yakın dönemini değil bugünü ve yarını
Evlere Şenlik Kaynanam Nasıl Kudurdu?Hüseyin Rahmi Gürpınar · Bilge Kültür Sanat Yayınları · 2015948 okunma
Reklam
Gündem COVID-19 iken tam da okunası bir kitap ‘Hakka Sığındık’.
Edebiyat bugünleri de yazacaktır mutlaka.
Hüseyin Rahmi Gürpınar bir hazine.Her okuduğum kitapta daha da hayran oluyorum.Birinci Dünya Savaşı’nın getirdiği bir insanlık dramı ve içinden geçilen başka bir yıkım İspanyol Nezlesi.
“Her devirde hakim bir kuvvet vardır,ona tabi olmak zamanenin hikmeti sayılır;
vatanperverlik ve hamiyetini bu felsefeye uydurarak küplerini doldurmayı bilenler bu memlekette refah içinde yaşarlar,idarenin arkasındaki hikmete zıt gidenler,dedikodular içinde boğularak,
asılır,kesilir,
sürülür,sürünür.”
Hacı Ferhat Efendi Abdülhamit devrinin bal tutup da parmağını yalayanlarındandır,
altmış yaşını geçmiş,
yaşlandıkça hayata muhabbeti artmış,
bir konakta ailesiyle yaşayan ve tüm dünyayı saran İstanbul’da da hızla yayılan İspanyol nezlesi hastalığından korkan,ailesinin de sıhhatleri üzerine titreyen,imanı kuvvetli biridir.Ve hastalığa karşı tüm tedbirlere de uymaktadır.Ev halkı ise Efendi’den gizli bildiğini okumaktadır.Hafız İshak Efendi bitişik komşusudur,servet ve refahta birbirleriyle adeta denktirler.Bu iki komşudan başka hemen tüm mahalle
kıtlığın,hastalığın,
devasız elemiyle kavrulurken bu grip bu iki konakta nasıl sirayet ediyor,
bunları okuyorsunuz.
İnsanlar bu hastalıktan ölüyor,önemler alınmıyor,alınan önlemlere de uyulmuyor,hastalara geçmiş olsuna gidiliyor,ölenlere taziyeye gidiliyor,zaten bozuk bir ekonomi var,savaş sonrası kıtlık,yokluk,soygun,
hırsızlık olayları,
hastalıktan annesini babasını kaybeden sokaklara düşen kimsesiz çocuklar,
zengin insanların rutin hayatının devam etmesi, sosyal adaletsizlik ve hurafeler,
yanlış inançlar,
kargaşa,endişe tüm toplumu sarmışken o yıllarda nasıl giderilmeye çalışılmış bunları okuyorsunuz.
Çok tavsiye ederim.
Sartre 20.yüzyılın filozoflarından hiç kuşkusuz.Ama bu kitap ruh halimi değiştirdi.
Okuyamıyorum.Tahrik ediyor,kafa karıştırıyor.
Her okuduğum cümleden sonra saatlerce düşünüyorum.Kendini okutmayan,hayatımı bulandıran kitap Bulantı.Kağıt kalem elimde ders çalışır gibi felsefe okuyorum adeta.Bir kez daha okumalıyım ya da biraz Sartre ve varoluşçuluk çalışmalıyım.
Kitap bir kasabada 30’lu yaşlarında,yalnızlığı seven,bir otel odasında yaşayan tarihçi Roquentin’in günlüğü.Varoluşunun anlamsız boşluğunda bulantı içinde bir insana dönüştüğünü ankatıyor önce.Sonra bedeni ve ruhi dönüşümlerini melankolik bir şekilde anlatıyor.Anlattıkları hep sokaklar,zamanının çoğunu geçirdiği kahve ve kütüphane.Kaldığı otelde ne yaşadığını,ne olduğunu hiç anlatmıyor.Ev olarak görmediğindendir belki de.Evi ve bir eşyasının olmamasını da özgürlüğe bağlıyor ama bundan şikayetçi de sanki.
“İnsanlar evlerindeler şimdi,onlar da ışıklarını yakmışlardır.Bir şeyler okur,ara sıra pencereden gökyüzüne bakarlar.Onlar başka türlü yaşlanmışlardır.Babadan kalma bir eşyanın,mobilyaların arasında yaşayıp giderler,her biri birer anıdır,armağandır.Asma saatler,madalyalar,portreler,
deniz kabukları,şallar.
Dolaplar pılı pırtıyla,şişelerle,gazetelerle doludur.
Her şeyi saklamışlardır.
Geçmiş,mal sahibinin bir lüksüdür.
Ben geçmişimi nerde saklayayım.
Onu koyacak bir eviniz olmalı.
Gövdemden başka bir şeyim yok benim,yapayalnız bir adamım ben,anılar üstümden geçip gider.
Ama yakınmamalıyım,özgürlükten başka bir şey istememiştim.”
Parası var,patronu yok,karısı yok,çocukları yok,bir derdi yok,sadece var. Ve varolmaya devam etmek için hiçbir nedeni yok.Böyle bir düşünce kitabı Bulantı.Bir öyküsü yok,bilindik romanlar gibi değil.Bütün anlatımlar varoluşçuluk düşüncesini anlatıyor.Felsefe severler okusun mutlaka.
