İntibah,kelime anlamı uyanış.Kitabın bir diğer adı da ‘Son Pişmanlık’ mış ve zaten yazar kitabın sonunu ‘Son pişmanlık fayda vermez’ sözüyle de bitiriyor.Yaklaşık 150 sene önce yazılmış olan kitap Ali Bey’in aşk hikayesi ekseninde sosyal hayatının değişmesi,bu değişime ayak uydurma durumunda arada kalması ,yetersiz kalması ve yaşadığı kötü deneyimlerini anlatıyor.
Dış dünyanın tehlikelerinden habersiz,ailede kapalı yetiştirilen çocukların,gençlerin karşılaşabilecekleri sıkıntıların kapılarını aralayan Namık Kemal dönemin sorunlarına da ışık tutuyor,kölelik sorununu özellikle kadınlar üzerinden ele alıyor ki beni de romanda en çok etkileyen Dilaşup’un cariyelik ve kölelik ile imtihanı oldu.Mahpeyker çok etkileyici,korkulası bir karakter.Bir de Suriyeli Abdullah Efendi var zengin,ifrit bir adam ve onun hikayesi de kötü bir sonla bitiyor.İlk edebi romanımız ‘İntibah’ Ali Bey’in sergüzeşti,çok kıymetli okunmalı!..
Reklam
Bir konak hikayesi daha...
‘Gulyabani’ Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın en sevdiğim romanlarından biri oldu.O izlediğimiz ‘Süt Kardeşler’ filmi ile aynı değil ama benziyor.
Az çok benzese de iyiki de okumuşum,okurken ki verdiği korku hissi ve komedisi bambaşka.Korktuğum kadar da güldüm.Muhsine hanım bir konağa hizmetçi olarak gider ve eve yerleştiği günden itibaren cinler,periler,tüylü yaratıklarla dolu bir serüvenin içinde bulur kendini.Bu serüven espiriler ve tekerlemelerle gülünç olsa da korkunç yaratık Gulyabani’nin ortaya çıkması,evin hanımıyla hesaplaşmalar derken kitabın önsözünde de bahsedildiği gibi yani yaşanan onca esrarengiz,garip olaylar akla uygun bir şekilde son bulur.
Toplumdaki yanlış inançlara,boş inançlara,hurafelere dikkat çeken en güzel Türk Edebiyatı Klasiklerinden ‘Gulyabani’yi okuyunuz.
Bir baş ucu kitabı diyebilirim.
Kendine,yaşadığı hayata aslında her şeye kızan,
rahatsız bir adam yeraltı adamı.Kendinden başka kimsesi de yoktur.
Kaygıları saçmadır.
Her şeyi anlamak,fark etmek onu rahatsız etmektedir ve farkındalığının bir hastalık olduğunu söylemektedir.
E hakkı da var.
En mutsuzlar,rahatsızlar, çok düşünenler,çok şeyin farkında olanlar değil midir zaten...
Alıntı yapmak istedim hangisini yapıyım bilemedim.
Kitabın tamamı tek kelime ile etkileyici!..
İnsan bir elinde ayna tutuyor sanıyor okurken,herkes kendinden bir şeyler bulabilir.Ben kendim kadar etrafımda da bu ana karaktere benzeyen çok insan olduğunu fark ettim.
‘Yeraltı’ kitabın ilk bölümü ve bittiği vakit karakterin iç dünyasını bilinçaltın kavrıyor ama yine de defalarca okunabilir birinci bölüm.‘Sulu sepken’ kitabın ikinci bölümü ve artık durmadan değişen duygularla karakterin hayatından kesitleri okuyorsun.
Konu ile hiç alakası yok ama bazı kelimeler çok güzel, ‘sulu sepken’ mesela...Çok severim ‘sulu sepken’ kelimesini.
Kitap biterken yağan sulu sepken,lapa lapa yağan kara dönüyor,çelişki hastası karakter yapayalnız yine notlarını yazmaya devam ediyor ama Dostoyevski iyi ki duruyor.Çünkü bu karakterin etkisinden çıkmam zaman alacak gibi.
