Merve Ayar Aslan
@merve61
İnstagram; kitapsakini_
Hamnet benim için sessiz ama kalbin tam ortasına oturan kitaplardan biri oldu… Bitirdikten sonra uzun süre o duygudan çıkamadım. Filmini izlediğimde de aynı hüzün yeniden çöktü üzerime.
Kitap, Shakespeare’in oğlu Hamnet’in ölümünden ilham alıyor ama aslında merkezinde sadece Hamnet değil; bir ailenin yasla parçalanışı var. Özellikle Agnes karakteri… Sanırım beni en çok o etkiledi Doğayla kurduğu bağ, sezgileri, çocuklarına olan sevgisi ve kaybın ardından yaşadığı o tarifsiz boşluk çok gerçek hissettirdi. Filmde de o son sahne beni çok etkilemişti.
Hamnet’in ikizi Judith ile olan bağı da çok dokunaklıydı.
İkiz kardeşler arasındaki o görünmez bağ ve birinin eksilmesiyle dünyanın tamamen değişmesi… Kitap boyunca insanın içine işleyen bir kırılganlık vardı
En sevdiğim şey şu oldu yazar büyük trajedileri bağırarak anlatmıyor. Tam tersine; sessizliklerle, küçük anlarla ve insanların birbirine dokunuşuyla anlatıyor. Bu yüzden daha da vurucu oluyor..
Kitabın 2020 Women’s Prize for Fiction ödülünü almasına hiç şaşırmadım açıkçası. Çünkü tarihi bir hikâye anlatırken aynı zamanda çok evrensel bir yas duygusu kuruyor. Anne olmak, kaybetmek, suçluluk ve sevgi… Hepsi çok yoğun ama çok zarif işlenmiş
Yazardan daha önce “Esme Lennox Nasıl Yok Oldu”yu okumuştum ama “Hamnet” bende çok daha derin bir iz bıraktı sanırım. Yazar karakterlerin iç dünyasını anlatırken insanın içine dokunmayı gerçekten çok iyi biliyor.
Hamnet bana göre ölümden çok, geride kalanların sevgisini ve yasını anlatan bir roman… Sessiz, şiirsel ve çok derin bir kitap
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Todd McElroy - Hiçbir Şey Yapmadan Her Şeyi Yapmak
Bu kitabı elime aldığımda tembelliği eleştiren ya da daha verimli olmamı öğütleyen klasik bir kişisel gelişim kitabı okuyacağımı düşünmüştüm. Ama tam tersine, bana yıllardır sorgulamadan kabul ettiğim bazı yargıları yeniden düşündürdü.
Günümüzde sürekli üretmek, sürekli meşgul olmak ve her an bir şeylerle ilgilenmek neredeyse bir zorunluluk gibi görülüyor. Bu kitap ise bir an durup şu soruyu sorduruyor: "Gerçekten dinlenmeye izin veriyor muyuz kendimize?"
En sevdiğim tarafı, tembelliği sadece olumsuz bir özellik olarak ele almaması oldu. Çünkü kitap boyunca aslında "hiçbir şey yapmamak" ile "kendine zaman ayırmak" arasındaki farkı düşünmeye başladım. Bazen durmanın, yavaşlamanın ve boş kalmanın da hayatın önemli bir parçası olduğunu hatırlatıyor.
Özellikle modern hayatın bitmeyen koşuşturması içinde, verimlilik baskısının insanı nasıl yorduğuna dair yaptığı tespitler bana oldukça gerçek geldi. Sürekli daha fazlasını yapmaya çalışırken bazen yaşamanın kendisini kaçırdığımızı fark ettim.
Kitabın dili de oldukça sade ve sohbet havasında ilerliyor. Okurken kendimi bir öğüt dinliyormuş gibi değil, farklı bir bakış açısıyla tanışıyormuş gibi hissettim. Bu da kitabı benim için daha samimi hâle getirdi.
En çok aklımda kalan şey ise şu oldu: Belki de bazen hiçbir şey yapmıyor gibi görünürken aslında zihnimiz, ruhumuz ve bedenimiz en önemli işi yapıyordur; dinlenmeyi...
Kitap, tembellik kavramına farklı bir pencereden bakmamı sağlayan, üretkenlik takıntısının içinde kaybolduğumuz bir dünyada yavaşlamanın değerini hatırlatan bir kitaptı.
.
.
.
Fonda Lee'den okuduğum ilk kitaptı ve yazarın kalemiyle tanıştığıma çok memnun oldum. Aslında uzun zamandır adını duyuyordum çünkü yurt dışında oldukça sevilen Yeşil Kemik Efsaneleri serisi sık sık karşıma çıkıyordu. Ülkemizde hak ettiği ilgiyi görememiş olsa da fantastik edebiyat okurlarının mutlaka keşfetmesi gereken bir yazar olduğunu düşünüyorum. Bu kitabı bitirince o üç kitaplık seriyi de hemen listeme ekledim.
Hikâyenin merkezinde Ester var. Bir mantikor saldırısında annesini ve kardeşini kaybettikten sonra hayatı tamamen değişiyor. Onun yasını, öfkesini ve kendine yeni bir amaç bulma çabasını okumak beni çok etkiledi. Çünkü Ester sadece canavarlarla savaşmıyor; kendi acısıyla da mücadele ediyor.
Ama kitabın asıl büyüsü benim için Zahra ile başladı. Ester'in eşleştiği dev rokh kuşu... Aralarındaki bağ alıştığımız dostluk hikâyelerine benzemiyor. Zahra sevimli ya da evcil bir yaratık değil; vahşi, tehlikeli ve kendi doğasına sadık. Bu yüzden Ester ile arasındaki ilişki çok daha gerçek ve etkileyiciydi. Her sahnelerinde hayranlıkla okudum.
Kitap sadece fantastik yaratıklar ve maceradan ibaret değil. Aynı zamanda kayıpla yaşamayı, kabullenmeyi ve insanın kendine yeni bir yol çizebilmesini anlatıyor. Ester'in Kraliyet Kuşhanesi'ndeki yolculuğu boyunca yaşadığı değişimi görmek çok güzeldi. Bazen en büyük savaşın dışarıdaki canavarlarla değil, insanın kendi içindeki yaralarla olduğunu hissettirdi bana.
Fonda Lee'nin dünyayı anlatış biçimini de çok sevdim. Sadece 120 sayfalık bir kısa roman olmasına rağmen rokhlar, mantikorlar ve imparatorluğun atmosferi gözümde çok net canlandı. Kısa olmasına rağmen bana eksik hissettirmeyen nadir fantastik kitaplardan biri oldu.
Bazı fantastik hikâyeler yalnızca yeni dünyalar gösterir; bazıları ise karakterlerinin yaralarını
