Merve
@merveb
Selim İleri'nin kitabından sonra Türk edebiyatına biraz daha yönelmek istediğimi söylemiştim ve bunun için seçtiğim ilk kitap Melih Cevdet Anday'ın Raziye'si oldu. Raziye, ayrıca Andayla da tanışma kitabım. Nacizane, sitedeki kadar yüksek puana sahip olmasını pek de anlamlandıramadım. Evet kitap gerçekten şairane bir dille yazılmış, yani biçem gerçekten çok güzel. Fakat kurgu için aynı şeyi söyleyemem. Kitabın sonuna geldiğimde sorularımın neredeyse hepsinin havada kaldığını gördüm. Açıklanan tek bir gerçek vardı ki o da zaten açıklanmasına gerek duyulmayacak kadar ortada olan bir durumdu.
Kitabın ilk cümleleri şahane; "Sevdalanmaya gidiyormuşum meğer...
Bunu daha önce bir kahin bana söyleseydi, kuşkusuz geri dönmeye kalkmazdım, ama bu sevdanın nerede, nasıl karşıma çıkacağını düşünmekten belki de olayların sırasını bozardım, zamanı altüst ederdim. Geleceğimizi bilmemektir bizi zamanın içine sokan." Zaten bu cümleleri gördüğümde kitabı okumaya karar vermiştim.
Siyasi bir sebepten ötürü kaçıp dayısının yanına bir köyde kalmaya giden gencin anlatımını okuyoruz. Dayı öz dayı değil, dayının bir de evlat edindiği bir kızı var; Vedia. Vedia anlaşılması mümkün olan bir karakter değil. Saf mı saf rolü mü yapıyor anlaşılmıyor desem yeridir. Vedia hayatı karşısına çıktığı şekilde yaşıyor; bir şeyleri kendisine dert etmiyor, atacağı bir sonraki adımı düşünmüyor. Adını bilmediğimiz yeğenin bahsettiği sevda da Vedia'ya duyduğu sevda. Fakat ben okuduğum şeye sevda yakıştırması koyamıyorum, sanki tutku demek daha doğruymuş gibi geliyor. Çünkü insan anlamadığı ve bağ kuramadığı birine sevdalanabilir mi bilemedim.
Kitap iki farklı görüşe sahip dayı ve yeğenin fikirlerinin çatışmasını da işlese de bu kitabın her yerinde karşımıza çıkmıyor. Dayı ve yeğen arasındaki saygı kitap boyunca
Reklam
%37 (42/112 syf.)
