Merve
@merveb
Umut çok garip bir şey, insanı olduğundan daha aptal etmeye yetiyor.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sen yokken, yani sen evde aşk acısıyla, bittikçe altüst edilen bir kum saati gibi damla damla tükenirken, bu insanların hepsi yaşamaya devam ediyorlar. Elektrik faturası yatırıyorlar, sinemalara gidiyorlar, araç muayenesi yaptırıyorlar, kat karşılığı arsa için müteahhitlerle pazarlıklar ediyorlar, arabalara, dolmuşlara, teknelere, trenlere biniyorlar, konuşuyorlar, gülüyorlar, kavga ediyorlar, ter kokuyorlar, ayakkabı boyatıyorlar... Bir sen yoksun içlerinde ve bunun farkında bile olmuyorlar. Seni bu hale koyan bile onların arasında dolaşıyor, yaşıyor, ediyor ama sen evde oturmuş, dünya durdu sanıyorsun. “Ben çok yoruldum, biraz ara verelim mi?” dediğinde onlar da mola verdi sanıyorsun. Öyle olmuyor ama.
Kimseyi istemiyorsun yanında, ama durup durup da yalnızlıktan şikâyet edesin geliyor. Bir şeyden şikâyet edebilmek için bile insan lazım. Öyle hileli bir şey bu. İstiyorsun ki hep senin terk edilişinden bahsetsinler, hep seni yalnız bırakana lanetler okusunlar topluca, “Sen de ne çok severmişsin be kardeşim!” desinler, “Hak etmiyor, kızgın alevlere gelsin inşallah; sen hiç üzme kendini!” deyip hep sırtını sıvazlasınlar. Olmuyor ama. Bir dinliyorlar, iki dinliyorlar. Sonra bir bakıyorsun, sen anlatırken onlar telefonlarıyla oynuyorlar, saatlerine bakıyorlar, sigara paketinin naylonundan çiçekler yapmaya uğraşıyorlar. Senin de içinden gelmiyor işte ondan sonra, kendi kendine kalıyorsun.
Aşk Acısı
Yaşa, işe, güce, itibara en ufak hürmeti olmayan bu acıya aşk acısı diyorlar. Kim olursan ol, seni saklandığın yerde er ya da geç buluyor, gelip göğüs kafesini ateşle sıvazlıyor ve sen içeride kapkara kurum tutuyorsun. Ağzını açsan, alevler püskürüverecekmişsin gibi, ciğerlerine damla damla kurşun eritiyorlarmış gibi. Kolay kolay geçmiyor, geçtiğinde de sen geçmiş olduğunu bile fark etmiyorsun. Yağmurlu havalarda sızlayan eski bir kırık gibi sızlayıp duruyor, kendini hatırlatıyor.
Tayin işlemlerim, taşınma, yeni hayatıma alışma derken uzun bir okuma sürecinden çıktım. Kitabın hakkı olan okuma süresi kesinlikle bu değildi, çünkü zaman zaman durağan kısımları olsa da aslında oldukça akıcı bir anlatıma sahip.
Kitap ünlü fahişe Dewi Ayu'nun mezarından dirilerek çıkmasıyla başlıyor ve kısa bir süre sonra geçmişi okumaya başlıyoruz. Dewi Ayu babaları birbirinden farklı dört kıza sahiptir. Kızlardan Alamanda, Adinda, Maya Dewi birbirlerinden güzellerken sonuncu kız kardeş ise tersine çok çirkindir ve buna tezat olarak adı Güzel'dir.
Kitap Dewi Ayu'yu ve onun ailesini anlatıyor; fakat bu kuşaklar süren bir hikayedir. Dewi Ayu'nun büyük ebeveynlerinden başlayıp torunlarına kadar olan hikayeyi okuyoruz. Arka planda ise Endonezya tarihini, yaşanan arbedeleri okuyoruz. Bu kısımları anlamakta zaman zaman zorlandığımı ve dikkatimin dağıldığını söyleyebilirim. Fakat neticede anlaşılıyor.
Kitap büyülü gerçekçilikle kaleme alınmış ve bu akımı çok sevdiğimi birden çok kez söylemişimdir. Kitap büyülü gerçekçilik tarzında kaleme alındığı için çok acıklı olayları dahi bizi çok sıkıntıya sokmadan okuyabiliyoruz.
Kitapta çok fazla karakter var, yazar herbir karakteri detaylı bir şekilde anlatıp hikayeye dahil ediyor. Herbir karakterin hikayedeki konumu için de gerekli altyapıları hazırlamış.
Yazarın tarzını Gabriel Garcia Marquez'e benzettiğimi söyleyebilirim.
Kitapta kadınların her dönemde zor koşullar altında bulunduğunu ve ne yazık ki birçok haklarının ellerinden alındığını görüyoruz. Savaş döneminde de barış elde edildiğinde de kadınların bir şekilde erkekler tarafından baskı altında tutulduğuna ya da bir şeylere mecbur bırakıldığına tanık oluyoruz. Ve kitap her ne kadar güzellik bir yaradır dese de kitaptan çıkan şey kadın olmanın zorlukları oluyor
