Merve
@merveb
Ayşegül serisini de çok severdim. Keşke kitaplar elimde olsaydı...
Küçük çocukların bayıldığı –günümüzde hâlâ yayımlanan– Ayşegül bir seriydi. Ayşegül Trende, Ayşegül Vapurda, Ayşegül Tatilde, Ayşegül Mutfakta, Ayşegül Uyuyan Güzel, Ayşegül Avrupa’da, Ayşegül Küçük Anne gibi kitapların resimleri çocukları düş dünyasına götürüyordu.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Az mı okumuştum Kemalettin Tuğcu'yu...
Kerime Nadir aşk yüzünden acı çeken genç kızları ağlatırken, çocukları Kemalettin Tuğcu ağlatıyordu.
Cidden anket defterleri neden böyleydi? :)
Sorularda sizli-bizli bir ifade egemen olur, sanki defteri dolduran, yakın arkadaş değilmiş gibi mesafeli bir yaklaşım hissedilirdi.
Sepet sepet yumurta, sakın beni unutma :)
70’lerin sonlarına doğru hatıra defterlerine yazılanlar klişe olmaktan bir nebze çıktılar, hatta bazen döneme göre esprili bir üslup kazandılarsa da, genellikle klişe metinler her zaman bu defterlere egemen oldu. Örneğin yüzlerce hatıra defterinin yüzlerce sayfasında yazılar “Sevgili arkadaşım filanca, kalbin kadar temiz defterinde bana da bir sayfa ayırdığın için...” cümlesiyle başlardı. Şöyle tanıştık, böyle tanıştık, sen şöyle iyisin, böyle iyisin gibi cümlelerle bu zorlu iş tamamlandıktan sonra, bir şiir yazılması da âdetti.
Hatıra defterleri... Biz de yaşadık bunları :)
İyi arkadaşlara önden sayfa ayrılır, kendini defter sahibinin iyi arkadaşı zanneden biri, defterin sonuna doğru kendine sayfa ayrılmış olduğunu görünce bozulup deftere yazmayı reddedebilirdi. Sınıfın sessiz ve içli kızına ya da mahcup ve gösterişsiz oğlana defterde hiç sayfa ayrılmadığı olur, kendilerini itilmiş, unutulmuş bulan bu tür arkadaşlar kahırlanırlardı.