Sanırım benim yapacağım tek yorum, o günden bu yana bizim insanımızın zihniyetinin -kim oldukları bellidir- asla değişmemiş olması üzerine. Cumhuriyetin ilk yıllarında ne ile savaşıyorsak; hala aynı şeyle savaşıyoruz. Ülkece, milletçe ve insanca kalkınmak yerine belirli bir kesimi kalkındırmak üzerine çabalayıp duruyor; bilirkişilerden çok "Yonis Bey"leri dinliyor, halktan çok "Durana"ları memnun etmeye çalışıyoruz.
Damalı Köyü'nün Hocası'nın da dediği gibi; öğretmenin, doktorun, savcının, askerin görevini kanunlarla sınırlayan hukuk bugün de "Yonis Bey"leri serbest bırakmış halde...
Ve hala Ağrı'nın tepesindeki horozun ötmesini bekliyoruz...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Neden Muad'Dib'i tanrılaştırmışlardı ki? Etten kemikten olduğu bilinen bir adamı neden ilahlaştırmışlardı? Muad'Dib'in Altın Yaşam İksiri, tüm insan ilişkilerini kontrol eden bürokratik bir canavar yaratmıştı. Hükümet ile din birleştirilmiş, yasaları çiğnemek günah haline gelmişti. Hükümetin aldığı kararları sorgulayan herkese kâfir gözüyle bakılıyordu. Aşırı ahlakçı zihniyet, asileri hem bu dünyada cezalandırıyor hem de cehennemde yanacaklarını söylüyordu.
Oysa bu hükümet kararlarını alanlar da insandı."
"...evet, demokrasinin sakıncaları da var. Adını getirmekle, kendisini de getirmiş olmuyoruz. Demin de dediğim gibi, iş bunda da varıp ilköğretime dayanıyor. Eğitime, ulusal kültürün toptan yükselmesine! Yurttaşların cahilliği, toplumsal yaşayışta gedikler açıyor. Yunus Beyler, hep bu gediklerden işliyorlar."
"Savcı diyor, benim yapacağım işleri kanun sınırlamış, görevlerim arasında eğitim sorunlarıyla ilgilenmek yok. Peki, Yunus Bey'in görevleri arasında var mı benim naklimle uğraşmak? Kanun, savcının görevlerini sınırlamış da, Yunus Bey'i niçin başı boş bırakmış?"