Kitabı genel olarak beğendiğimi söyleyebilirim. Hele de mitolojiye dair ilgisi ve bilgisi olmayan biri olarak... Bazı okurlar mitolojiye aşina olunması gerektiğini belirtmiş ancak yazarın kullandığı dil bana kalırsa buna pek gerek bırakmamış. Tanrıları ve özelliklerini, kim olduklarını vs. sıklıkla tekrarlamış ki sonunda da özet olarak bahsediliyor zaten.
Eleştiri yapacak olursam da; aslında kendime mi yoksa Kirke'ye mi yapmam gerek karar veremiyorum. Zira ana karakter tanrı olunca, sürekli de hor görülünce bir okur olarak büyük bir karakter sıçraması bekleyip durdum. Yer yer pasifliği beni sinirlendirdi. "Artık güçlü ol, gücünün farkına var, herkes haddini bildir vb." beklenti içindeydim. Ancak bunun haksızlık olduğunun farkına vardım. Klasik karakter gelişimlerinden ziyade, büyük rollenmeler yaşamadan, bağırmadan, tiratlar atmadan sadece olduğumuz gibi olarak bir hikaye kahramanı olmak da mümkün diye düşünmemi sağlamıştır Kirke. Bir tanrı olsa da... Biz de sıradan insanlar olarak kendi hayatlarımızın esas kahramanlarıyız ve çoğumuz sade bir yaşam sürerek ölülerin salonlarına gideceğiz. Bu yüzden Kirke'nin sade kahramanlığını kabul ettim ve sevdim.
Puan vermedi·176 syf.··
Beğendi
·2025 1. kitabı
·11 günde okudu
·Okunma: 06 Şubat 2025 10:44
Kitabı okurken Atay'ın anlattığı dönem bir yana asıl etkilendiğim şey; günümüzde hala aynı sorunlarla aynı düşmanlarla, benzer zihniyetler uğraşıyor olmayı fark etmem oldu. Garip Anadolu'da o günden bu yana değişen tek şey takvim yaprakları ve kişilerin isimleri olmuş. Kendi çıkarlarını gözetenler, esas vatan toprağını unutup kilometrelerce ötesi için Türk'ün ümüğüne çökmüş olanlar, her şeyini feda edenler, gerçekten vatan için tasalanıp mücadele etmeye çalışan ama elinden bir şey gelmeyenler... Hepsi ve her şey aynı. Zeytindağı'nın gerçeğinden ziyade bugünün gerçeği yüzüme çarptığı için daha çok etkilendim ve bu ülke için üzüldüm. Zira Falih Rıfkı Atay'ın da dediği gibi günümüzde de hala hem gerçek hem de mecazen: Üzümü Arap gündelikçi sıkar, şarabı semiz Yahudi içer.
Kitabı incelemekten ziyade bir istekten bahsetmek istiyorum aslında. Hikayeyi okurken "aslında çok iyi mini dizi ya da film olur bundan" diye düşünmekten kendimi alamadım. İyi bir yönetmenin elinde, barındırdığı gizem ve doğaüstü unsurlarla görsel bir eser olarak çok başarılı olabilecek bir hikaye kurmuş bana kalırsa Ömer İzgeç.
Kim bilir... belki bir gün...
Spoilerlı incelemeDuygu ve Düşünce
Kitabı henüz bitirmiş biri olarak, açıkçası serinin bu kitabı sevdim mi sevmedim mi karar veremedim. Anne ve babaları çok sevdiğim karakterler olarak Gani ve Leto'ya aynı sempatiyi besleyemedim. Çoğu yerde Stilgar gibi düşünmeden edemedim: 9 yaşında görünen ama 100 yaşında insan bilgeliğinde konuşan çocuklar... ve onlardan emir almak...
Kitap Dune Çocukları: Gani ve Leto üzerine kurulsa da benim, en empati kurabildiğim karakter Alia oldu. Başta Alia'nın sadece güç sarhoşluğu yaşadığını düşünürken aslında ne kadar yalnız bırakıldığını ve içindeki güçle daha fazla savaşamadığını görerek o gücün içinde kaybolmak istemesi... En sonunda da kaybolması beni kitapta en etkileyen kısımlar oldu. Bene Gesseretler ve annesi yüzünden olduğu kişi oldu, abisi yüzünden böyle bir evrende yönetici konumuna getirildi ve ardından yalnız bırakıldı. İçindeki tüm fırtınalarla annesi, kurduğu koskoca imparatorluğunda abisi Paul tarafından yalnız bırakıldı. Yanında sevenleri ve kocası olsa da; onun içindeki gücü bilip onu anlayacak, yönlendirecek, dizginleyecek nitelikte birinin olmaması Alia'nın içindeki kalabalığa teslim olmasının sebebidir. Başka bir inceleme sahibinin de dediği gibi bence de asıl Hilkat Garibesi Alia değil, Gani ve Leto'dur. Ama babalarının Muad'Dib olması, annelerinin Jessica gibi olmaması ve ikiz olmaları sebebiyle daha güçlülerdi; çünkü birbirlerine sahiplerdi. Alia ise bana göre terkedilmiş bir ruhtu...
Dune Çocukları kitabında Duncan İdaho'nun ölmesi, Stilgar ve Gurney'nin Atreideslerden uzaklaşması bir miktar kalbimi kırdı. Çünkü ilk kitaptan beri bizimle olan ve karakteriyle sempati duyulan bu karakterlerin kısımlarında eski dostlarımı görmüş gibi oluyor, kitaba ısınıyordum. Keza Vaiz'in aslında Paul olduğu imalarının yapıldığı kısımlar da kitabın en heyecanlı
Sanırım benim yapacağım tek yorum, o günden bu yana bizim insanımızın zihniyetinin -kim oldukları bellidir- asla değişmemiş olması üzerine. Cumhuriyetin ilk yıllarında ne ile savaşıyorsak; hala aynı şeyle savaşıyoruz. Ülkece, milletçe ve insanca kalkınmak yerine belirli bir kesimi kalkındırmak üzerine çabalayıp duruyor; bilirkişilerden çok "Yonis Bey"leri dinliyor, halktan çok "Durana"ları memnun etmeye çalışıyoruz.
Damalı Köyü'nün Hocası'nın da dediği gibi; öğretmenin, doktorun, savcının, askerin görevini kanunlarla sınırlayan hukuk bugün de "Yonis Bey"leri serbest bırakmış halde...
Ve hala Ağrı'nın tepesindeki horozun ötmesini bekliyoruz...
