Merve Dolaş
@mervedls
IUS - Psy
9 Aralık
68 okur puanı
Ağustos 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Michael Ende’nin Momo’sunu okurken sürekli şunu düşündüm: “Ben bu kitaba gerçekten geç kalmışım.” Çocuk kitabı diye bir kenara atılmış ama aslında yetişkinlere çok daha sert şeyler söylüyor. Zamanı biriktirmeye çalışan, hızlandıkça insanlığını kaybeden bir dünyayı o kadar sade anlatıyor ki, insan ister istemez kendine bakıyor.
Momo’nun özel bir gücü yok aslında; sadece dinliyor. Ama tam da bu yüzden etrafındaki herkes biraz olsun iyileşiyor. Bugün kimsenin kimseyi dinlemediği bir dünyada bu fikir çok çarpıcı geliyor. Duman Adamlar ise “daha verimli ol”, “zaman kazan” diye diye hayatı nasıl boşalttığımızın somut hali gibi.
Kitap kısa, dili çok basit ama etkisi uzun sürüyor. Bitirdiğimde içimde hafif bir hüzün ve garip bir farkındalık kaldı. Keşke daha önce okusaydım dedim ama belki de tam şimdi okumam gerekiyordu. Çünkü Momo, zamanı değil hayatı kaçırdığımızı sessizce hatırlatan kitaplardan biri.
Reklam
Irvin D. Yalom’un Günübirlik Hayatlar kitabını okurken kendimi bir terapi odasında değil de, çay içip sakin sakin sohbet ediyormuş gibi hissettim. Anlatımı çok sade, çok insani. Hayata dair büyük büyük cümleler kurmuyor ama söyledikleri bir şekilde gelip seni buluyor. Bazı yerlerde durup “evet ya, aynen böyle” dedim. Kitap bana şunu tekrar hatırlattı: Hepimiz geçiciyiz, yaşadıklarımız da öyle. Ama bu durum hayatı anlamsız yapmıyor. Tam tersine, her şeyi daha gerçek ve daha kıymetli kılıyor. Okurken insan kendi hayatına, korkularına, kaçtığı düşüncelere ister istemez dönüyor ama bu hiç ağır bir şekilde olmuyor.
Kitapta geçen şu cümle uzun süre aklımda kaldı:
“Hepimizinki günübirlik hayatlar; hatırlayanın, hatırlanandan farkı yok. Hepsi geçici. Hem anılar hem de onların nesnesi. Her şeyi unutmuş olacağın günler kapıda, her şeyin seni unutacağı günler yakın. Bil ki çok geçmeden hiç kimse ve hiçbir yerde olacaksın.” Bunu okurken insan bir an duruyor. Korkutucu olduğu kadar dürüst de. Hayatın ortasında, koştururken unuttuğumuz şeyleri sakince yüzümüze söylüyor. Abartmadan, dramatize etmeden, olduğu gibi.
Irvin D. Yalom
Puan vermedi·208 syf.··
Beğendi
·2025 31. kitabı
·8 günde okudu
·Okunma: 12 Aralık 2025 00:53
Bu kitap insana garip bir şekilde hem huzur hem de hafif bir sızı veren bir kitap. Yazarın anlatımı sade ama derin; sanki tek bir cümlenin içine bir ömürlük duygu yerleştirebiliyormuş gibi. Ölümü anlatırken aslında hayata, ilişkilerimize ve özellikle aile içinde kimsenin konuşmadığı o görünmez bağlara dokunuyor.
Yazarın babasıyla olan ilişkisi beni çok etkiledi. Okurken ister istemez kendi babamla olan mesafeli bağımı düşündüm; yıllardır tam çözemediğim, sağlıklı olduğunu da pek söyleyemeyeceğim bir ilişki… Bundan sonra değişeceğini de sanmıyorum açıkçası. Aramız daha güçlü olsaydı, bu kitabın bazı bölümlerini okumak belki çok daha zor gelirdi.
Kitabın havası düşündüğüm kadar karanlık değildi aslında; daha çok içe bakan, sessiz bir ton taşıyor. Ölümün yanında hayatın küçük ayrıntılarını da gösteriyor. Sayfalar arasında ilerlerken bazen durup “Evet, ben de böyle hissetmiştim” dediğin anlar oluyor.
Kısacası Bahçıvan ve Ölüm, hızlıca okunacak bir kitap değil. Yavaş yavaş okunmalı, okurken insanı kendi içine doğru çeken bir hikaye. Dili sade olsa da bıraktığı etki şaşırtıcı derecede derin. 
Georgi Gospodinov
Bu kitabı okurken, çocukluğun o hem sıcak hem de iç burkan tarafına yeniden dönmüş gibi hissettim. Hikaye ilk başta çok sade görünür: bir arsa, oyun oynayan çocuklar ve bu küçük dünyayı korumaya çalışan bir grup. Fakat ilerledikçe fark ediyorsunuz ki bu sadece bir “oyun alanı” kavgası değil; arkadaşlık, sadakat, cesaret ve büyüme üzerine oldukça derin bir anlatı.
Kitaptaki en etkileyici şeylerden biri, karakterlerin gerçekten çocuk gibi olması. Ne abartılı kahramanlıklar var ne de yapay olaylar… Sadece çocuk olmanın içtenliği: bir şeyi sahiplenme isteği, gruba ait olma duygusu, korku, heyecan ve gerektiğinde fedakârlık.
Hikayenin kalbinde ise hiç kuşkusuz Nemecsek var. Küçücük, sessiz, zaman zaman haksızlığa uğrayan ama yine de iyiliğinden ödün vermeyen bir çocuk… Onun cesareti, kırılganlığı ve saf bağlılığı kitabın en güçlü duygusal damarını oluşturuyor. Boka’nın olgun liderliği ve kırmızı gömleklilerle olan gerilim de tüm bu atmosferi daha da gerçek kılıyor.
Romanın sonunda hissettirdiği şey oldukça net:
Bazen en küçük görünen, aslında en büyük yüreğe sahiptir.
Ve bazı zaferler, dışarıdan parlak görünse de içinde ağır bir kayıp taşır.
Pal Sokağı Çocukları, çocuk edebiyatı etiketi taşısa da her yaştan okura dokunan, içtenliği hiç eskimeyen bir klasik. Bir arsayı koruma mücadelesi gibi görünse de aslında hepimizin çocukken sahip olduğu o küçük “dünyaları” hatırlatan, bitince insanın içinde uzun süre yankı bırakan bir hikâye.
Son zamanlarda okuduğum en etkileyici kitaplardan biri! Ali Şeriati, “insanın dört zindanı” kavramını öyle bir anlatmış ki, her sayfada kendime dönüp baktım. Kitap sadece düşünmeye değil, aynı zamanda içsel bir yolculuğa çıkarıyor.
En güzel tarafı, zindanları karanlık engeller olarak değil, aşılması gereken fırsatlar olarak göstermesi. Okudukça hem ruhum hem zihnim açıldı, kendimi daha farkında ve güçlü hissettim.
Kendini geliştirmek, hayata farklı bir açıdan bakmak isteyen herkesin mutlaka okuması gereken bir eser. Samimi dili ve derin mesajlarıyla, kısa sürede zihninde iz bırakıyor.
Zindanlarından kurtulmak isteyenlere tavsiyesi edilir. 
Ali Şeriati
Reklam