Senin şiirin yok mu kelimelerden başka
senin yağmurun yok mu annenden başka
senin çocukluğundan başka yabancın yok mu
yoksa sen gözlerinden başka kimsesi olmayan mısın ?
Tanrı kimseyi insanın düştüğü yere düşürmesin,insanoğlu bezirgan olduktan sonra her şeyi alıp sattıktan sonra,insan olmaktan da çıktı.Yüreği alıp sattı insanoğlu,yürek,yüreklikten çıktı.Aşkı,sevgiyi,dostluğu,kardeşliği,barışı,arkadaşlığı,kandaki sıcaklığı,güzelliği alıp sattı insanoğlu,insanoğlu insanlıktan çıktı,oburlaştı.
Koşullar değiştikçe eğilimler de nasıl gizemli kaynaklar tarafından alelacele değiştiriliveriyor!Bugün sevdiğimizden yarın nefret ediyoruz;bugün peşinden koştuğumuzdan yarın köşe bucak kaçıyoruz;bugün arzuladığımızdan yarın korkuyor,hatta düşüncesi karşısında bile tir tir titriyoruz.Bu durum,olabilecek en canlı biçimiyle bende doğrulanmıştı işte...
Şöyle ya da böyle olmak elbette kendi elimizde.Bedenimiz bahçemizdir,irademiz de bahçıvanı,ister ısırgan dikersin,ister kekik,ister hıyar yetiştirir,kabak ekersin,bahçeni ya tek bir bitkiye ayırabilirsin ya da bir sürü çiçekle doldurabilirsin,yeter ki sen iste!Bahçenin kısır kalması da elinde,verimli,bakımlı olması da.Bunların hepsini yapmak irademize bakar.