Merve Özdemir
@merveozdemir19
orada her şey maneviyata dayalıydı. burada ise maddiyata; hem de acımasız bir maddiyata dayalıydı.
bütün bu olanların, soluduğu havanın ve içinde bulunduğu bu atmosferin itici ve rezil olduğunun farkındaydı.
Neye gülüyorsunuz? Kendinize gülün!..." diyerek toplumsal bir aynayı yüzümüze tutan Gogol’un eseri "Müfettiş"; 19. yüzyıl Rus taşrasındaki yozlaşmayı, dahiyane bir "yanlış anlaşılma" üzerinden keskin bir trajikomediyle sunar. Gizli bir denetçinin geleceği haberiyle paniğe kapılan yerel yöneticiler; yolsuzluklarını gizleme telaşıyla, tesadüfen kasabada bulunan beş parasız memur Hlestakov’u yüksek rütbeli bir müfettiş sanarak önünde dalkavukça eğilirler. Otorite figürlerinin sergilediği bu acımasız mizah, korkunun insanı ne denli gülünçleştirebileceğini kanıtlarken; gerçek müfettişin gelişiyle herkesin taş kesildiği o "sessiz sahne", maskelerin düştüğü ve hakikatin sarsıcı bir ilahi adalete dönüştüğü anı simgeler.
