Oktay: Ben sizin Mevla dediğinize Mevla diyecek değilim.
Puan vermedi
Çoğu kişinin Mevlânâ diye bitap ettiği kişi ile alakalı Oktay'ın cümlesi çok ilginç:
Ben sizin Mevla dediğinize Mevla diyecek değilim. Roman çok değerli ve anlamlı mesajlar içeriyor. Ama sadece birkaç yayınevinde bulunuyor olması üzücü.
15. CiltDin
Kütüb-i Sitte/Muhtasarı Tercüme ve Şerhi 15. Cilt
"Ceza verecekseniz, uğradığınız muamelenin misliyle ceza verin. Eğer sabrederseniz, bu sabır, sahipleri için daha da hayırlıdır."
(Nahl, 126)
Hayata tam şuradan bakmasam çoktan kendimden nefretlik bir insana dönüşmüştüm. Elhamdulillah diyeceğim ne diyeceğim?
Ben her zaman iyiler cennete gitsin demişimdir. Kimsenin ben iyiyim ben iyiyim çırpınışları bana gelmez. İnsanoğlu önce yaptıklarına bakacak, sonra "bana yapıalanlar" kısmına odaklanabilir. Düşünüyorum. Tamam kesinlikle hak etmişimdir ve de ALLAH beni bu şekilde istemiyor diyorum. Ve de Allahın hakkımda istemediğini ben de istemem zaten. Bedelini ödemediğim bir günahla gitmeyeyim derim. Allah herkesin hakkını benden alıyor diye düşünürüm. O yüzden kimseye bir nefret beslemiyorum. BU kısım kendimle ilgili. Ama sevdiklerime yapılanlar o kadar müsamahalı olamıyorum. O zaman insanlardan soğuyorum ben. Onların umurunda olup olmaması umurumda değil. AMA bana göre bir insanı benim sevmemem, hayatta böyle koruma kalkansız gezmek dolaşmak gibi bir şey :D Çünkü ben bana yapılana öyle büyük tepkimem ama sevdiğim insanlara yapılan şeylere on misliyle tepkirim. Yine gidip bir şey yapmam belki ama ışık hızıyla soğurum. Tarafımdan sevilmek diye bir ayrıcalık var yani. Sıfır tevazu.
Şimdi bu ciltte, özellikle bu hislerimin depreşmesinin sebepleri var tabii. Barbata yakın bir bayram. Ama umut bulduğum şeylerle karışık. Ölüm var ölüm. Kendinizi bu dünyada ortadan ikiye ayırsanız da, bütün benliğinizi dünyaya serip kişiliğinizi beş paralık etseniz de ölüm var ahiret var hesap var. Hep ettiğim bir x-duam var bu tip insanlara. Allah size versin. İstediğiniz kadar, taptığınız, sevdiklerinizi değiştiğiniz kadar mal mülk versin. Çok versin. İmtihanınızı oradan bulun. Bitti gitti
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bir bütün idim ben Leyla ile. Sense Leyla'yım diyorsun. Sen Leylä isen eğer, beni yakmaya hayalin yeter, takatim yok sana kavuşmaya. Varlığı olmayan bir zerreye aynadan ne fayda? Canım gideli hayli zamandır, cismindeki bir başka candır; bir Özge candır. Sensin beni benden ayıran, uzaklaştıran. Ben yokum, senin tecellin var.
Vuslatının ağır yükünü kaldıramam ki. Önceleri sen vardın, şimdi ben yok oldum. Manevi dünyamda dostum daima sensin. Dış görünüşe değer verme bahsi ortadan kalktı artık. Gönül çok önceleri sana koştu canım seninle gitti. Şimdiki canım Leyla'ya değil, Mevlâ'ya yönelik. Bir'lik yolunda seninle olmam, yanarım. Şimdi, gözümün nuru, gönlümün aydınlığı... Ben maskaralığa nam salmışım nam salmışım bari sen bu yola girme. İçinden çıkma namus perdesinin. Mecnun olan benim; bana yaraşır delilik, kınamışlık. Şimdi git, aşk töresini, âşıklık geleneğini, maşuk gidişatını bozma. Gir şimdi, ey vefalı! Açtırma kötü söz arayanların dudaklarını; sakız verme dedikodu arayanların ağızlarına. Beni aramaya çıktığını âleme bildirip deliliğine ferman yazdırma. Kimse seni burada görmeden git. Ben ki varım; sen içimdesin, bunu bil!..
20. Mektup 4. Kelime 'له الملك'Düşünce
له الملك
"Mülk umumen onundur. Sen hem onun mülküsün hem memlûküsün hem mülkünde çalışıyorsun......Hem der ki: Manen sevdiğin ve alâkadar olduğun ve perişaniyetinden müteessir olduğun ve ıslah edemediğin şu kâinat, bir Kadîr-i Rahîm'in mülküdür. Mülkü sahibine teslim et, ona bırak; cefasını değil, safasını çek....... Dehşet aldığın zaman, İbrahim Hakkı gibi 'Mevla görelim neyler, neylerse güzel eyler.' de, pencerelerden seyret, içlerine girme."
**İnsan fedakarlığı yalnızca her şeyin Allah'ın mülkü olduğunu fark ettiğinde yapabilir. Hiçbir şeyin kendisinin olmadığını anlayan insan, teslimiyet ve tevazu halindedir.
Teslimiyet; Hz. İbrahim, Hz. İsmail ve
Hz. Hacer'in öyle kolayca yaptığı bir şey değildir. Teslimiyet, iç rahatlığıyla razı gelmek anlamına gelmez. Izdıraplı, parçalayıcı olabilir. Neyin yolunda feda ediyoruz? Nasıl bir teslimiyet?
Bazen kurban eden, bazen kurban edilen ve bazen de bu duruma şahit olup teslim olan tarafız. Eğer bu feda, ızdırap ve iç parçalanması Allah'a bir adım yaklaştıracaksa bizi; buna değer.
Maddi/manevi imtihanların hepsi Allah'ın mülkü üzerine tasarrufudur.
Lehül Mülk. Azaplanma, Allah o yükü bizim için kolaylaştırır, mülkün senin olmadığını ve bu teslimiyetin nasıl bir özgürlük getirdiğini fark et. Kendine ait olduğunu sandığın mal, insan, beden, çocuk, iş elinden çıkacak diye ödün kopuyor; çünkü her şeyin Allah'ın olduğunu unutuyorsun. Her birinin maliki de gözeteni de Allah. Senin gibi kendini idare etmekten aciz olan bir insan kimin mülkünü kimden koruyabilir? O'nun rahmetini sorgulama, seni mahzun bırakmaz; O Rahîm'dir.**
Bu kitabı okuduğumda Osmanlı hanedanının, tek amacının ehli sünnet akidesini yaymak, müslümanların itikadlarını muhafaza etmek olduğunu bir kez daha anlamış oldum. Bu gayelerini, devlet adamlarının görevlendirilmelerinde, her mahalleye yapılan sıbyan mekteblerinde, ordularda maddi hazırlık yapıldığı kadar, manevi hazırlık yapılmasında, ahalinin itikadıni zevale uğratacak kişilerin idam edilmelerinde, edebiyatta, padişahların mukaddesata olan hürmetlerinde, yaşantılarının her alanında hissetmek, okumak mümkün.
Ne büyük ecdat ki; önce kendi itikad ve amellerini muhafaza etmek, sonra da halkının itikadlarını muhafaza etmek ile beraber salih amelleri işlemek hususunda her türlü gayreti göstermişlerdir. Mevla bizleri şefaatlerine nail eylesin:)
Bir umuttur yaşamakRoman
Sahra'nın kalbi Selim'i...
Merhabalar bugün sizlere sıcacık bir hikaye ile geldim. Eser gerçek yaşanmış bir hikayeden alınmış ve kitapta duygu geçişleri o kadar iyiki sizlerde karakterlerin hikayelerini hissediyorsunuz. Ben Sahra'ya hayran kalırken Selim'in yaşadıklarına ve yarattıklarına üzüldüm. Sanırım Sahra'nın yerinde olsam ikinci bir şans veremezdim kendisine. Ama kız o kadar iyiki hayattan tad almayı yaşam mücadelesine nasıl devam etmesi gerektiğini biliyor ve bir şekilde bu yoluda kendi keşfederek buluyor. Ancak kader bu ikiliyi yine bir şekilde birleştiriyor. Yani kader kendi ağlarını tekrardan örüyor diyelim. Aylin ise bambaşka ve çok güzel bir karakter Sahra'nın en özeli kardeşi ve dostu. Hayatımda onun gibi bir kardeşim olsun isterdim. Sahra'nın ailesi ise muntazam bir yapıya sahipken Selim'in de Sahra gibi bir ailesi var fakat babası Doktor ve kalp krizi sebebiyle vefat ediyor. Baba mesleğine kendini adayan Selim ise bu üzücü olaya kendini kaptırarak uzun bir süre girdaptan çıkamıyor. Sahra ise hayali olan öğretmenliği okuyup güzel çocuklar yetiştiriyor. Selim'in annesine ayrı babasına ayrı Selim'e ayrı Sahra'ya ve ailesine ayrı üzülürken buluyorsunuz kendinizi. Konya'dan Bursa'ya, Bursa'dan Balıkesir'e ve hatta Istanbul şehirlerine konuk oluyoruz. Kitapta Hz Mevla'nın ve Şems Tebrizi'nin birçok sözünü de okuyoruz. Benim o kadar çok etkilendiğim yerler var ki her yerin altını çizdim ve post-itledim. Yine şiir ve güzel dizelerden oluşan sözlere de yer verilmişti. Okurken gözyaşlarınızı tutamayacağınız bir roman bekliyor sizleri diyebilirim. Şimdi size alıntılar bırakıyorum.
``Hayatta olabileceğiniz en güzel yer bir duanın içinde olabilmektir.`` (Şems Tebrizi)
``Sen benim henüz kabul olunmamış duamsın.``
``Geceler sadece sana ait olan ve kendinle baş