Mehmet Çimen
@mhmtcimen
Kitap sadık bir sevgili gibidir asla ihanet etmez. Fakat her sevgili gibi ilgi ve alaka bekler.
Şu anda okuduğu kitaplar
Sessizlik gürültüden çok daha ağır bir şey.
“İnsan En Çok Kaçtığı Şeye Dönüşüyor”
Aziz Bey Hadisesi benim için, insanın kendi karakterine yenilmesinin hikâyesiydi. Kitabı okurken Aziz Bey’e çoğu zaman kızdım. Çünkü sevgisini göstermeyi bilmeyen, gururunu insanlardan üstün tutan ve çevresindeki insanları fark etmeden kıran bir karakterdi. Ama bir yandan da ona tamamen nefretle yaklaşamadım. İçinde sürekli eksiklik hisseden, hiçbir zaman tam anlamıyla mutlu olamayan bir adam vardı karşımızda.
Roman boyunca beni en çok etkileyen şeylerden biri, Aziz Bey’in zamanla babasına dönüşmesi oldu. Babasını eleştiren, onun yanlışlarını gören bir insanın yıllar sonra aynı tavırlara bürünmesi oldukça çarpıcıydı. Özellikle bunu fark ettiği andaki iç ürpertisi, karakterin trajedisini daha derin hissettirdi. İnsan bazen en çok kaçtığı şeye dönüşüyor.
Vuslat karakteri ise kitap boyunca içimde ayrı bir hüzün bıraktı. Sessiz, silik ve görülmek isteyen bir kadın… Aziz Bey’in onu fark ettiğini sanıyor; birlikte yemeğe gitmeleri, sinemaya gitmeleri ya da Aziz Bey’in toplum içinde değer gören biri olması, Vuslat’a sevildiği hissini veriyor. Ama evlilikten sonra görünmezleşiyor. Aynı evin içinde bile yalnız kalıyor. Bence romanın en gerçek yalnızlığı Vuslat’ın yalnızlığıydı. Aziz Bey’in etrafında insanlar vardı ama onun yalnızlığı daha çok içsel bir boşluktu. Vuslat ise tamamen unutulmuş bir yalnızlık yaşıyordu.
Ayfer Tunç’un dili oldukça akıcıydı. Kitapta büyük olaylardan çok, olayların insan ruhunda bıraktığı etkiler anlatılıyordu. Bu yüzden romanı okurken karakterlerin duygularını hissetmek kolaylaşıyor. Yazar bağıran bir dram kurmuyor; daha sessiz ama insanın içine işleyen bir hüzün bırakıyor.
Kitap bittiğinde bende kalan en güçlü düşünce şu oldu: İnsan bazen gururu, kibri ve kendini beğenmişliği yüzünden onu gerçekten seven insanları fark etmeden kaybedebiliyor. Ve bazı