Mehmet Çimen
@mhmtcimen
Kitap sadık bir sevgili gibidir asla ihanet etmez. Fakat her sevgili gibi ilgi ve alaka bekler.
Şu anda okuduğu kitaplar
Ruhun Unutulduğu Çağ
İnsan, anlam olmadan hayatta huzuru yakalayabilir mi? Amaçsız ve yönsüz bir yaşam, insanı rüzgârın önünde savrulan bir yaprağa çeviriyor. Vardığı yerde mutluluğu bulamıyor, yürüdüğü yoldan tat alamıyor. Ne yaparsa yapsın içinde hep bir eksiklik hissediyor. Bu eksiklik ise zamanla derin bir boşluğa dönüşüyor. Özellikle çağımızda bu durumun daha belirgin hâle geldiği açıkça görülüyor. İmkân çok, bolluk var; fakat insanlara gerçekten mutlu musunuz diye sorsak, çoğumuzun cevabı “hayır” olacaktır.
Çünkü artık her şey maddiyata yönelmiş durumda. Spor salonlarına gidip kusursuz bir beden oluşturmaya çalışıyor, en güzel kıyafetleri alarak iyi görünmeye çabalıyoruz. Bunların çoğunu elde etsek bile yine de tam anlamıyla mutlu olamıyoruz. Çünkü dikkatimizi ruhumuza, maneviyatımıza çevirmeyi ihmal ediyoruz. Sevgi, merhamet ve inanç olmadıkça; insan ne kadar iyi bir yaşam sürerse sürsün, içindeki boşluğu dolduramıyor.
Kitapta geçen şu satırlar da aslında günümüz insanının yaşadığı bu boşluğu çok iyi anlatıyor:
“Modern zamanlarda uyuşturucunun, bağımlılık yapıcı oyun ve eğlencelerin gittikçe çoğalmasının, etrafı her gün biraz daha işgal etmesinin inanç boşluklarından gelen ve gitgide büyüyen acılarla yakından alakası var. İnsanlar inançtan uzaklaştığı için ruhlarındaki acılar büyüyor. Bu acılar karşısında insana küçük oyuncaklar, basit meşgaleler yeterli gelmemeye başlıyor. Şunu kabul etmek lazımdır ki insanın hakikatlerle temas etmeden ruhunu kurtarması mümkün olmayacaktır.” (s. 27)
Mecit Ömür Öztürk, Hikmet Atölyesi adlı eserinde tam da bu meseleleri samimi ve içten bir üslupla ele alıyor. Özellikle inanan insanların okuyup üzerinde düşünmesi, kendini sorgulaması gereken bir eser olduğunu düşünüyorum. Kitapta, ruha iyi gelecek birçok konu farklı başlıklar altında işleniyor ve
Suskunlukların Ardındaki İnsanlar
Şermin Yaşar’ın Söyleme Bilmesinler kitabı, aslında hepimizin içinde biriktirdiği ama çoğu zaman dile getiremediği duyguların hikâyesi. Çünkü artık ya konuşamıyoruz ya da konuşmaktan korkuyoruz. Anlaşılmamaktan, yargılanmaktan, küçümsenmekten çekiniyoruz. Böyle olunca da insanların içindeki dertler büyüdükçe büyüyor ve hayat, ruhsuz bir akışa dönüşüyor. Tabii buna gerçekten yaşamak denirse…
Şermin Yaşar bu kitapta yine bizi; kendisiyle yüzleşememiş, anlaşılmamış ve hayatın içinde bir yere sıkışıp kalmış karakterlerin dünyasına götürüyor. Her karakteri ayrı ayrı dinliyoruz. Emin’i dinlerken Ethem’e ve Ekrem’e kızıyor, Ethem’i dinlediğimizde ise bu kez onun haklı taraflarını görüp haline üzülüyoruz. Hatta bir süre sonra Emin’e kızmaya başlıyoruz. Sonra Ekrem’i, Hülya’yı ve diğerlerini dinliyoruz. Kimi dinlersek ona hak veriyor, aynı zamanda onun adına üzülüyoruz. Çünkü hepsinin içinde eksik kalmış, tamamlanamamış bir şeyler var.
Kitap boyunca şunu fark ediyoruz: Kimse ne gerçekten kendini dinlemiş ne de karşısındaki insanı anlamaya çalışmış. Herkes biraz daha kırılmış, biraz daha susmuş ve sonunda suçu başkalarında aramış. Oysa hayat öyle işlemiyor. Her insanın taşıdığı yük farklı, her yaranın hikâyesi başka. Belki de en önemli şey; yargılamadan, küçümsemeden, sabırla dinleyebilmek. Gerçek bir konuşmanın, samimi bir dertleşmenin insan ruhunu nasıl iyileştirdiğini kitap boyunca hissediyoruz.
Bazen bir insanın hayatında değişen tek şey, ona uzatılan samimi bir el oluyor. İlk adımı sen atıyorsun ve bir bakıyorsun, karşı taraf sana koşarak geliyor. Yeter ki yaklaşım yalansız ve içten olsun. Şermin Yaşar’ın kitaplarında en çok dikkatimi çeken şey de bu oldu. Okuduğum ikinci kitabı olmasına rağmen yine aynı duygularla baş başa kaldım: anlaşılmayan insanlar, yalnızlaşan
