Kalbi.mihman
@mihmann
9 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
8/10
2018 11. kitabı
Tarık abi yazmışsın yine. Yazdıklarınmı desem yaşadıklarınmı bilmiyorum. Yaşamak desek az kalır iyi bilirim. Var, birşeyler var. Her kitap her göze, gönle ayrı gelir. Bunu iyi yazanda iyi okuyanda bilir. Yazmışsın. Gördüm, okudum. Şimdi birşeyler anlatmak istemiş desem ayıp olur. Sen anlatmak için yazmıyorsun üstad. Var birşeyler. Nasıl şeyler olduğunu dedim ya, gönül bilir. Ortak ise birşeyler uzak mesafeler arasında, işte bilir onlar. Sadece bir şey var, sadece bir şey... Onun peşinde koşulmuyor mu sabit halde ve semada? Cahit hocanın aradığını, yazdığını hangimiz anladıkki? Anlatmadı o. Anlatmak için yazmadı. Bir şey vardı. Bir his peşinde kelimeler dizildi gitti. Ne çok acı var derken neydi derdi? Dert edinen niye edindi derdi? Dert edinmekten başka derdi olmaz mı bu yazanın? Tarık Tufan yazmış, okunur beyler, hanımlar. Ne anladığınızı kendinize saklayın. Bir kerede ne anladı bu yaşamaktan ki bunları yazdı deyin, bi zahmet. Belki okunup giden bir öykü değilde, koca bir hayat öğrenirsiniz. İmrenilen bir emek değilde, yaşanan uzakları görürsünüz.
7/10
2018 10. kitabı
Kitap 4 bölümden oluşuyor:
1- İnsan mutluluğunun iki temel düşmanı: Istırap ve Can sıkıntısı
2- Okumak ve Kitaplar üzerine
3- Yazarlık ve Üslup üzerine
4- Düşünmek üzerine
Alıntı:
“bayağı insan her türlü izlenime sürekli olarak açıktır ve çevresinde olup biten her türlü küçük önemsiz şeyleri anında algılar: en hafif fısıltı, en önemsiz bir durum onun dikkatini uyandırmak için yeterlidir; o tıpkı bir hayvan gibidir.” Arthur Schopenhauer’in zihinsel körlük yahut kötülüğün temelinde yatan şey, ruh boşluğu, (bönlüğü) olarak tanımladığı hedonizm günümüzde düşünceden, ideoloji, felsefe, sanat ve siyasi estetikten yoksun bir ortamda insan hayatını tüketim kuşatması altına alan en temel hastalıklardan biridir. Hazcılığın yaygınlaşması ve topyekûn hayatı kuşatmasının en temel sebeplerinden biri de hiç şüphesiz modernleşmeyle gelen tüketim ve buna dayalı yeni hayat standartlarını kabullenişimizden kaynaklanmaktadır. Modernizm, tüketim toplumu ve Hedonizm ilişkisi, bir yaşam kuramı olarak en belirgin şekilde özellikle sanayi devrimi sonrası kendini göstermiştir. Batı toplumu da sanayi devrimi sonrası tüketime endekslenmiş, düşünce algısına ve bu yeni yaşam standartlarına kapital müdahaleler yaparak satın alma algısının tanımını; ‘elde edilmek istenen ürünün yararlılığından ya da ihtiyaç olup olmamasından ziyade haz alma (tatmin) ya da sosyal statü kazanma eksenine’ kaydırmıştır.
Modern toplum olma biçimini adeta varoluş ilkelerini kaybetmek ve tüketim nesnesi konumuna indirgenmek alarak kabullenen insanlık; “Toplum, aile ve birey için iyi olan, ihtiyaç olan nedir?” sorusunu, “Sistem için ve siteme adapte olmak için iyi olan nedir?” olarak değiştirmeye zorlanmıştır. Bilinçlenme erdemini yitirmiş, kirli hayat olarak tanımlayabileceğimiz bu durum ahlak ve vicdan sorumluluğunu da
10/10
2018 9. kitabı
Sabahattin Ali’nin Raif Efendisi girdi bir gün hayatıma. Bana önce yalnızlığını anlattı. Bütün ömrünü tek başına, kimseye içini açmadan geçirmişmiş bu Raif Efendi. Kendisinin bir ruha sahip olduğundan bile haberi olmadığını söyledi bana. Sonra bir gün karşısına çıkan bir resimle bütün hayatı değişivermiş ve yıllardır artık kendisine ait bir parça gibi gördüğü yalnızlığını bitirecek bir kadınla karşılaşmış: Maria Puder.
Raif Efendi’nin iki tür yalnızlığı var: ilki, kendine kurduğu tek kişilik dünyada, hiç şikâyet etmeden, başka türlü bir hayatın mümkün olabileceğine ihtimal vermeden yaşadığı yalnızlık. İkincisi, Kürk Mantolu Madonna’yı tanıdıktan, dünyasını ona açtıktan sonra onun gidisiyle yaşadığı yalnızlık. İlk başta dayanılır olan yalnızlığı, Maria Puder’den sonra çekilmez oluveriyor, çünkü “bir ihtimal daha var” artık.
Ah Raif Efendi ah, sen anlatınca yalnızlığını, senle beraber ben de yalnız kaldım sanki, hem de Maria’yı hiç görmeden. Paylaşılır bir şey olsaydı, aşkının olmasa da yalnızlığının birazını alırdım omuzlarından. Gerçi kimse kimsenin yerine yanmazmış, kimsenin yangını da kimseye uymazmış, o da ayrı hikâye.
