İlk olarak söylemeliyim ki bu kitap bana hiç yaşamadığım, tatmadığım doksanlı yılları öyle güzel ve içten hissettirdi ki; okurken hem içimi sıcacık yaptı hem de tuhaf bir şekilde tanıdık geldi. Çünkü karakterler o kadar gerçekçi ve bizdendi ki kitap boyunca kahkaha da hüzün de peşimi hiç bırakmadı.
Mihrap, Asiye Teyze, Tülay ve Ayten Abla, Jüli, Dalyan, Şevket Dayı ve daha niceleri sayesinde o mahalle hissini iliklerime kadar hissettim. Okumaya başladığımda sakin bir hikâye beklerken, bitirdiğimde içimde tatlı bir burukluk ve karakterlere duyduğum özlem kaldı. Her sayfasında biraz hüzün, biraz umut ve bolca samimiyet bulduğum bir kitap oldu.
Roman, doksanlı yılların sonunda bir mahallede yolları kesişen, birbirine tutunmaya çalışan insanların; özellikle de kadınların hikâyesine odaklanıyor. Sadece bir dönemi değil, komşuluğu, mahalle baskısını, dayanışmayı, aşkları tüm yalınlığıyla anlatıyor. Mihrap'ın hikâyesine ortak olmak o kadar güzeldi ki...
Yazar dönemin ruhunu öylesine başarılı yansıtmış ki okurken arka planda çalan şarkıları duyuyor, mahallenin kokusunu alıyor ve o yılların televizyon programlarını, oradaymış gibi hissediyorsunuz. Mizah ve hüzün son derece dengeli sade bir şekilde abartıya kaçmadan harmanlamış. Karakterler hatalarıyla, korkularıyla, sevinçleriyle ve kırgınlıklarıyla son derece gerçekler. Sanki yan dairemizde oturan komşularınız gibiler.
“Bizim Zamanımız”, geçmişe duyulan sıradan bir nostaljiden çok daha fazlası. Kaybettiğimiz değerlere, birlikte “biz” olabildiğimiz zamanlara ve her şeye rağmen Mihrab'ın hayat dolu mücadelesine bizi ortak eden çok değerli bir eser.
Uzun zamandır beklettiğim #kasedibaşasardır kitabıyla birlikte geldim bu gün.
O kadar çok yorumunu gördüm ki kitabın, hepsi bir özlem havasında yazılmıştı. Büyüdükçe büyüdü içimde ama nedense hep "2019 a girerken okuyacağım" dedim. Dün geceyi bu güzel kitapla noktaladım. Çocukluğuma, şimdi asla bir arada bulamadığım akrabalarıma, yerinde yeller esen mahalle bakkalına, eskimeyen oyuncaklarıma, adını unuttuğum komşu teyzelere-amcalara, ıslak çamaşırlardan damlayan suların soba üzerinde çıkardığı o "cıss" sesine kadar göz atıp geri döndüm. Bazen bir şeyler içinizde ağır basar "hele az daha biriksin" dersiniz, sonra "tak" der ve bırakırsınız. Sanırım öyle bir zamandayım ve kabak bu caaanım kitabın başına patladı. Okudum, güldüm, ağladım, iç çektim, yine güldüm, son olarak iki damla göz yaşıyla kapattım kapağını. Ben üzerimdeki o bilinmeyen ağırlığı attığımdan rahatladım, o da kitaplıktaki yerine kavuştuğundan... Güzel de bir uyku çektim doğrusu. Size bir sır vereyim mi, orta 2 de ben de gidemediğim tatil dönüşlerinden birinde sanki gitmişim gibi kompozisyon yazmıştım edebiyat dersinde. O kadar güzel anlatmıştım ki bütün sınıf gitmek istemişti, neresi olduğunu sormuştu herkes. Gitmediğimi bilen bir kişi vardı. Edebiyat öğretmenim Abdullah Bey. Gözlüğünün üzerinden yanık teninde daha çok dikkat çeken gülen çakır gözleriyle baktı, "aferin örs iyi gözlemlemişsin" dedi. Öğrencilerine soyadlarıyla seslenirdi hep. Asla bozuntuya vermedi ve hiç konusunu açmadı. O zaman bu benim için çok önemliydi... Mihrap Altıntaş'ın dediği gibi, çocukluk işte...
Reklam
İnsan bazen geçmişiyle bazen de olmak istediği kişiyle savaş verir. “Bizim Zamanımız” tam da bu sessiz savaşı anlatıyor. Çünkü bazı savaşlar tam da insanın yüreğinde gürültü koparmadan yaşanır, önce insanın içini yavaş yavaş kemirir sonra onu yaralarıyla baş başa bırakır.
Mihrap karakterini okurken onun hepimizden bir parça taşıdığını düşündüm.Mihrap geleneksel bir çevrede yetişen ,genç yaşına rağmen yaşadığı talihsizliklerden sonra olgun bir karaktere dönüşmüş.
Mihrap’ın toplumun beklentilerinin aksine içinden geldiği gibi davranması onu gözümde daha etkileyici kıldı.
Aşk hayatında yaşadığı büyük bir hayal kırıklığı onu sarsmış olsa da yeniden kendini bulmanın ve güçlü bir kadına dönüşmenin yolunu arar.
90’ lı yılların aile,komşuluk,dostluk ve aşklarının oldukça gerçekçi anlatıldığı bu hikaye bize özlem duyduğumuz tüm güzellikleri hatırlatır.
Yazarın abartıdan uzak mizah ile hiciv arasındaki anlatım dili kitapta beni en çok etkileyen detaylardandı.
Okurken birden fazla duyguyu bir arada hissedebileceğiniz bu kitap ,size yeniden ayağa kalkabileceğinizi ,gerçek gücün kendi içinizde olduğunu fark ettirecektir.
Yalnızlık Kime Benzer- Semih Gümüş
Yalnızlığın resmini yapacak olsam...resme kabiliyetim yok ama düşsel resimlerini yapabilirdim sanırım... Üsküdar sahilinden Eminönü'ne dalıp giden bir gölge adam çizerdim mesela...elinde sönmeye yakın bir sigara..acelesiz...ayakta bir yalnızlık...
Yürürken...eski bir mezarlığın yanından geçerken...eskimiş isimler, kurumuş kemikler, derviş ridasıyla serviler... sessizliğin örttüğü yaşanmışlıklar...şu eski mezar taşında heceleyerek okuduğum eski harfler...bir silik isim...kimsenin umrunda olmayan aşkları, hayal kırıklıkları...ne aidiyet ne illiyet...sadece yan yatmış bir mezar taşı...yanından geçip gidiyorum işte...yürürken yalnızlık...
Kitaba gelemedim hala...kitaptaki...aşkta yalnızlık...evin önündeki bir çift ayakkabı bile yalnızlık işareti aslında... İkinci bir çiftin olmayışı....dokunduğunda çekilen bir ten...azap...tekil bir yalnızlık...yanındakine ulaşamamak...gözlerine bakarken bir aynada kaybolmak... Nietzsche'nin dediği gibi. Uzun süre bir uçuruma bakarsan uçurum da senin içine bakar...ama kitaptaki...yazar düşmek istedikçe kaçan bir uçurum...
Yalnızlık çoğaltılamaz...aslında tekrarlanamaz da olsa gerek... çünkü her defasında aynı yalnızlığı yaşamaz insan...
Ve Lâl...o karşılıksız uçurum...ismi ne güzel seçmiş yazar...lâl û ebkem...konuşmayan bir mihrap sevgili...ve işte yalnızlığın hâtimesi...kime benzer yalnızlık?
Kafka kadar yalnız!!!
Gerçekten o kadar yalnız mısınız?
Kısa bir gülüş...
Franz Kafka kadar yalnız....
Mihrap, içimizden birilerini anlattığı tanıdık bir hikaye aslında. On yaşındaki mihrabın babasını kaybettikten sonraki o kabulleniş serüvenini, aynı zamanda o 80’ler darbe yıllarını ve ailelere nasıl etkilediğini insanlara nasıl etkilediğini bir çocuğun gözünden biraz komik yollu, biraz gerçekçi bir şekilde okuyorsunuz. Olmazsa da olurmuş bu kitap ama okudum tatlı bir hikaye olarak kalacak aklımda.
Kitabımız 12 Eylül darbesini, bu sebepten babasını kaybetmiş küçük bir kız çocuğunun gözünden anlatıyor. Güzel bir başlangıç yapan hikaye her geçen sayfa etkisini ve duygusunu kaybediyor bence. Benim beklediğim vurucu etkiyi bir türlü yapamadan bitti kitap. Ben pek beğenmedim.
Reklam
Reklam