“bak momo,” ne oluyor biliyor musun? Bazen önüme upuzun bir cadde çıkıyor. Öyle uzun ki insan bunun sonu gelmez sanıyor.”
“o zaman acele etmeye başlıyorsun. gittikçe daha çok acele ediyor insan. Her önüne baktığında yolun hiç kısalmamamış olduğunu fark ediyorsun. Daha hızlı ve daha gayretli çalışıyorsun; sonunda nefesin kesilip güçsüz kalıyorsun. ve cadde hâlâ upuzun bir şekilde seni bekliyor.”
“insan caddenin tamamına bakıp hemen bir karara varmalı. Her zaman adım adım ilerlemeli. sürekli bir adım sonrasını düşünmeli, bir adım, sonra derin bir nefes. İste o zaman hayat zevkli olur. önemli olan işini iyi yapmaktır. öyle de olmalı.”
“bir de bakarsın ki adım adım bütün yolu bitirmişsin. nasıl olduğunu anlamadan ve yorulmadan.”
“önemli olan da budur.”