Okulumdaki psikolojik danışman bana Müjdat Ataman’ın Açılın Ben Öğretmenim kitabını önerdiğinde, bunun hayatımı değiştireceğine o kadar inandım ki okumak için hayatımda olmayan bir zaman dilimi yarattım. Ama daha ilk sayfalardan itibaren, kitabın bana aradığım şeyi veremeyeceğini anladım. Çünkü kitap, sınıfta uygulanabilecek tekniklerden bahsediyordu; oysa ben şu anda teknik değil, sınıfımdaki sorunlu öğrencileri nasıl kontrol edeceğimi arıyordum.
Bu yüzden kitabı başlıkları atlayarak, sadece işime yarayabilecek kısımları seçerek, yaklaşık 24 saat içinde bitirdim. Kitaba başladığım gün, başka bir öğretmen arkadaşımın hikâyesinde paylaştığı başka bir kitaba denk geldim. Kitabın ismi(zor öğrenci) bile aradığım şeyi çağrıştırıyordu. Keşke bunu daha önce paylaşsaydı :)
Yanlış bir kitap okuduğumu söyleyemem; içinde işe yarar teknikler var. Ama şu an ihtiyacım olan kitabı okumadım. Okurken şunu fark ettim: Bazen bir kitabın iyi olması yetmiyor; o anda neye ihtiyacın olduğu daha belirleyici.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Maske
6-7 yıl önce üniversitede feminist bir arkadaşım Kahraman Deniz dinlememi önermişti. O zamanlar dinlemedim; sanki anlamak için onun olgunluğuna gelmem gerekiyordu. Yıllar sonra dinlediğimde, o zamanlar kafamda yer etmeyen bazı şeylerin şimdi yerine oturduğunu fark ettim.
Tabii bu, feminist olacak kadar değil. Ama en azından şu değişti: Erkeklerin taktıkları maskelerin çoğunun bir savunma mekanizması olduğunu daha net görmeye başladım. Dışarıdan görünenle içeride olanın aynı olmadığını… Ve o maskenin arkasında aslında nasıl bir psikoloji olduğunu...