Whatever our souls are made of...
“He is more myself than I am. Whatever our souls are made of, his and mine are the same. If all else perished and he remained, I should still continue to be, and if all else remained, and we were annihilated, the universe would turn to a mighty stranger. He’s always, always in my mind; not as a pleasure to myself, but as my own being.” Bendeki yeri çok ayrı bu kitabın, lisedeyken başlayıp başlayıp araya zaman girince hiçbir yeri kaçırmamak için tekrar başa alarak çokça kez okudum. Geçenlerde Margot Robbie 'nin filmi çıkacağını görünce tekrar okuyup tazelemek istedim. Bronte kardeşlerin aşığı olarak kitabı bir çırpıda bitirdim. Heathcliff çıldırttı beni ama. Toxicliği de geçtim, kötü bir karakter. Her karakterde aslında büyük hatalar var. Ama kitapta gerçekliklerin olmasının büyük bir nedeni de bu karakterler. Tam bir baş yapıt.
Puan vermedi
Bir gün bildiğiniz tüm doğruları ardınızda bırakıp size ait olmayan insanların tanrılarıyla tanıştınız mı? Her gün uyandığınız dünyaya kendinizi yabancı hissettiniz mi?
Şair Musa'nın tüm kıyafetlerinden sıyrılıp kendisini hiçlikte bulduğu bir hikaye... Hiçlikte kendine bir dünya yarattığı ve kendi olabildiği bir dünya... Vahşilik diye görünenin ardındaki normali bize gösterebildiği bir yaşam... karanlık sokaklarda başkalarının tanrısıyla yaşamaya alışılan bir kayıp... Kaybetmek sadece maddi değil, manevi bir kayıp içinde bir kazanç.Kendi içinde delirmek gercek dünyadan kacabılmenin en güzel yolu olmuş onlar için...
Yazarın dili okuyucuyu oldukça derinlere çekiyor, okurken rahat etmenızı degil o köşebaşlarında dilenen, çöpte yemek arayan, para kazanmak için bedenini satan insanların yanına ışınlanıyorsunuz.
Ne yazsam bu kitap için asla aklımdakini yansıtmayacak. Kelimeler dans ediyor ama bir türlü kalemime uğramıyor. Huzurum kaçsın, köhnelikten kurtulayım diyorsanız lutfen okuyun️ ahhh Mine Söğüt nasıl geç kalmısım kaleminize 
Mine Söğüt
Mine Söğüt
Reklam
KalpKalpKalp
__"Kendin yaşa kendin gör boşver sana anlatılanları. Biz ne anlatsak yalan, biz ne anlatsak dolan"
__
kitabın yazım dili konusu herşeyi aşırı güzeldi sonda rüyaya bağlama işi aşırı saçma olsada 10/10 olmasını değiştirmiyo biraz daha uzun olsaymış keşke tüm karakterler (özellikle az ve değerli karakterler olduğu için) çok iyi anlatılmış kapak tasarımı dikkatimi çekmişti ama bu kadar çok alıntı olduğunu bilmiyordum iyikialmisimkalpkalpkalp ama depresyon garanti
Deliren kadınların hikâyesi onları delirten dünyanın hikâyesi...
Kitabın dili masalsı olduğu kadar sertti. Hikayeler metaforlarla örülü. Ev, beden, saç, gece, çocukluk, anne, geçmiş gibi imgeler sürekli karanlık bir yerden konuşuyor. Özellikle kadınların geçmişten taşıdığı yükler çok belirgin. Sanki delilik sadece tek bir kadının başına gelen bir şey değil; annelerden kızlara, büyükannelerden torunlara geçen bir acı mirası gibi ilerliyor.
Okurken insanı rahatsız ediyor; çünkü anlatılan delilik uzak bir şey değil, kadınların hayatına sinmiş şiddetin, yalnızlığın ve suskunluğun sonucu gibi hissediliyor. Bu hikayelerde kadının bedeni çoğu zaman kendisine ait bir yurt olmaktan çıkar, başkalarının hüküm sürdüğü bir alana dönüşür. Ev güvenli bir mekan gibi görünürken boğucu bir kapatılma yerine evrilir. Aile, koruyucu bir bağ olmaktan çok geçmişten gelen suskunlukların ve bastırılmış acıların taşıyıcısı hâline gelir.
Genel hatlarıyla sevdiğim bir kitap oldu. Cin peri gibi şeyler araç olarak kullanılsa da asıl anlatmak istediği şey bu değil. Psikolojiyle ilgiliyseniz de bir bakmanızı öneririm. 2 puanı gereksiz tekrarlardan kırdım. Onun dışında sonu da gayet şaşırtıcı ve düşündürücüydü.
Beklenen büyük İstanbul depreminde hazırlıksız yakalanan insanlar, yarı Türk yarı Fransız Sinan, tetikçi Cevat, gazeteci Yazgülü, Feride, Doktor Lucas, Hangman Hilmi... Felaket sonrası bir araya geldiklerinde sadece depremin yıkıntıları, sağlık sorunları, güvenlik, evsiz kalan insanlar, anne babasız çocuklar ile değil ülke üzerine oynanan oyun ile de savaşmak zorunda kalır.
Sonu okuyucuya bırakılmış bir roman...
Reklam
Reklam