Mine Oral
@mineorl
1153 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
İki farklı zamanda birbirine paralel iki hikayeye tanıklık ediyoruz #kızıllığınkalbi kitabında.
Güney Afrika'nın hem tarihine , hem kültürüne değinen satırlarda Camagu'nun Amerika'dan Güney Afrika'ya dönmesi ve karşılaştığı olaylar karşısında sorgulamaları sade fakat derin bir okuma sunuyor.
İki farklı zamandaki paralel hikayelerde inananların ve inanmayanların yıllarca süren nefreti, nesilden nesile geçen güçlü duyguları, modernleşme adı altında İngiliz sömürgesi altındaki yaşananların bir tarihi olarak da okunabilir.
Çok severek okudum. Afrika'nın bu güçlü kalemi #zakesmda ile tanışmanızı çok isterim. Kitap ayrıca #1001kitap listesinde.
İrlanda edebiyatının en sevilen yazarlarından John Banville 2005 yılında Deniz isimli romanı ile Man Booker ödülünü almış.
Eşini kaybettikten sonra çocukluğunda tatillerini geçirdiği sahil kasabasına giden Max Morden ve iç hesaplaşmasına tanıklık ediyoruz. Max Morden ile birlikte belleğindeki anılara tanıklık ederken bir anda zihnin ne kadar yanıltıcı olduğu, şimdiki zamandan geçmişe her dönüşte belleğin her defasında insanı nasıl yanılttığı, gerçek mi hayal mi kararsız kalan Max gibi okur da bir anda belleğin içinde kendi sorgulamalarını yapıyor. Çocukluk anılarının en önemli yerini tutan Grace ailesi ile anıları ve sonraki dönem anıları bir anda iç içe geçer gibi olurken bir anda birbirinden ayrılıyor.
Bellek ve hatırlama üzerine okuduğum en etkileyici kitaplardan bir tanesi oldu. Özellikle bilinç akışı tekniği ile yazılmış romanları sevenlere tavsiyemdir.
1983 yılında okurlarıyla buluşmuş bir 16. yüzyıl anlatısı #kimsesiz
Bir İspanyol gemisinin Hint Adaları'na doğru yola çıkması, yerliler tarafından saldırıya uğraması ve bu saldırıdan kurtulan miçonun yaşlılık döneminde yazdıklarını okuyoruz.
On yıl yerliler ile birlikte kalan miço, olaydan altmış yıl sonra yaşadıklarını yazıyor.
Geriye dönüp modern hayattan, yerlilerin hayatına bakması , medeni dünyadan hiç bilinmeyen bir hayata tekrar bakışı ve sorgulamaları beni çok etkiledi.
Kitabı bitirdiğim zaman aklımda kalan şu soru oldu;
Ne kadar insanız? İnsan olmak ne demek? Medeniyet dediğimiz hayatlarımızda maskelerimizin ardında, görmediğimiz, bilmediğimiz uzak diyarlardaki "vahşi" dediğimiz insanlardan daha mı insanız? Doğadan uzak, evrenin yasalarını kavrayamadan kendi kurduğumuz sistemin içerisinde yaşadığımızı zannederken, yerli bir kabilenin ritüellerini, hayat ve ölüm döngüsüne bakışlarını, doğa ile nasıl bütün olduklarını okumak çok iyi geldi. Özellikle Saer'in anlatımına hayran kaldım. İyi ki okudum dediğim, çok etkilendiğim bir kitap oldu.
"Ben yalnızca bir hikâye anlatıcısıyım." diye dile getiren Jorge Amado, Antonio Balduino isimli siyahi bir öksüzün hikayesini anlatır #jubiabá kitabında. Albert Camus'un kitabı çok sevmesi ve kitap ile ilgili yazdığı yazı da kitabı daha tanınır hale getirmiş. Camus kitap ile ilgili olarak;
"Harikulade ve müthiş bir kitap. Eğer gerçekten roman her şeyden önce eylemse, bu türünün tam bir örneği." demiş.
Sade bir anlatım ile ilerliyoruz kitabın sayfalarında. Öksüz Baldo'nun yaşadığı Bahia bölgesindeki yaşam koşulları, hayalleri, komşuları, dinlediği hikayelerden etkilenerek kendi abc'sini yazdırmak istemesi ve küçük yaşından beri özgürlüğüne düşkünlüğü aslında kitabın ana düşüncesini ilk sayfadan itibaren okura veriyor. Baldo atalarının kölelik zamanı hikayeleri ile büyüyor ve bu hikâyeler genç adamın zihninde özgürlük kavramını da şekillendiriyor. Köleliğin kalkmış olmasına rağmen, kurulan modern dünyada parası olmayan, fakirlik ile mücadele eden herkes sistemin kölesidir diyor Amado Baldo aracılığı ile. Baldo küçük yaşlarda şekillenen fikirleri ile özgürlüğünün peşinde hayatın içine atılsa da bir süre sonra herkes için bekleyen sistem onu da en zayıf noktasından yakalıyor ve bir liman işçisi olarak buluyor kendini. Tam bu sırada yapılan grev belki de çocukluğundan beri tohum halinde içinde bulunan fikirleri filizlendiriyor ve Baldo bir uyanış yaşıyor.
Öksüz bir çocukluktan, özgür bir gençliğe ve sonrasında sistemin parçası ve grev direnişçisi olan Baldo'nun hikayesi etkiledi beni.
Bildungsroman türünde yazılmış, Hermann Hesse'ye Nobel edebiyat ödülünü kazanmasında büyük payı olan önemli kitaplardan bir tanesi #boncukoyunu
Kİtap; elitist aydınlardan oluşan, ütopik Kastalya eyaletinde kurulan tarikatın en alt basamağından başlayarak, tarikat için önemli olan Boncuk Oyunu ve tarikatta en üst noktaya ulaşan, Magister Ludi ünvanını alan Josef Knecht'in kendini geliştirmesi ve iç yolculuğunu anlatıyor.Bu noktada küçük bir bilgi eklemek istiyorum. Knecht kelime anlamı olarak köle, uşak, hizmetkâr anlamına gelmekte ve bu ismin anlamı ile metin daha anlaşılır oluyor.
Kastalya eyaleti neredeyse bir devlet haline gelen, örgütlenen, kendini tamamen dış dünyaya kapayarak kendi hiyerarşik yapısını kuran bir tarikata ev sahipliği yapıyor. Bu tarikat bireyin kendi entelektüel gelişimine odaklanmasını, hakikate ulaşmak için müziğe, matematik ve meditasyona önem veren, bu bağlamda yıllardır oynadıkları Boncuk Oyunu'na büyük önem veriyor.
"Boncuk Oyunu'nun ruhunda ne varsa gerçekten bir evrenselliği içeriyordu, tüm simgeler ve simgelerin tüm kombinasyonları bizi falan ya da filan yere, falan ya da filan örneğe, deneye ve kanıta değil, merkeze, gizin içine, dünyanın en iç noktasına, ilk biliş'e götürmekteydi." (#kitaptanalıntı)
Kitabın özellikle bir bölümünde yer alan tarihin bilinmesinin ve doğru yorumlanmasını vurgulayan Hesse, elitist, tarih bilincinden yoksun aydınların Nazizmin yükselmesi karşısında sessiz kalmalarını çok detaylı bir şekilde eleştiriyor.
