D.
@misimaninkedisi
399 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ayfer Tunç'a yalnızca bir edebiyat yazarı olarak düşünmek gerçekten ona çok büyük haksızlık gibi geliyor bana. Ben doğrudan Türk toplumunun gündelik hayatının tarihini yazdığını düşünüyorum onun. Yaşanılan hayatın her bir nüvesine sinen cinsiyet rollerinden tutun da yıllara yayılan toplumsal belleğin sunumuna kadar her şeyi bulmanın mümkün olduğu bir kitaptı Annemin Uyurgezer Geceleri. Yazarın kendi hayatından izler taşıyıp taşımadığının yorumunu yapmam çok doğru olmaz elbette ancak bu kitabın içindeki duyguların, ağırlığın ve derinliğin yaşanmadan yazılabileceğini çok düşünemiyorum. Herhangi bir karakterde veya farklı karakterlerde parça parça yazarın izleri vardır gibime geliyor. Kıyaslamak ne kadar doğru olur bilmiyorum ancak bir okur olarak bu kadarına hakkım vardır diye düşünüyorum, Annie Ernaux'ı Nobel Edebiyat Ödülüne layık görülen sebeplerin çok daha fazlasına Ayfer Tunç sahip. Yılların kitap okuruyum, ilk defa bir yazarla tanışmayı ve vakit geçirmeyi çok istedim. Umarım günün birinde gerçekleştirebilirim bunu da. Özetle, Ayfer Tunç yine roman değil adeta destan yazmış.
Evet, sevebilen mutludur... Kitap tüm mesajını tek bir başlıkta vurgulamayı başarmış. İçinde öykü, deneme ve şiiri harmanlayıp en sonunda tüm içerikleri tek bir mesaja indirgemiş gerçekten. Güzeldi, akıcıydı, okuması keyifliydi. Hesse'nin kitaplarındaki dinlendirici ton bu kitapta da kendini göstermişti. Ancak farklı bir açıdan ele alırsak, Hesse'nin okuduğum kitaplarının arasında bireyciliğini en çok kanıtladığı eseri diyebilirim buna. Siddhartha'dan tutun da Bozkırkurdu'na, Gertrud'dan Rosshalde'ye kadar tüm eserlerindeki bireyci tutum, bu sefer de sevgi eyleminde karşılık buluyor. Öyle ki sevilmeyi bile kontrol dışı bulduğundan olsa gerek, tek başına sevme eylemini yüceltebileceği kadar yüceltmiş eserin genelinde. Bu sebepten dolayı da Hesse ile tanışma kitabı olmaması daha yerinde olabilir.
Bu kitabı tek bir kelime ile anlatmam gerekse kesinlikle "keskin" derdim. Hatta o denli keskin ki, yer yer insanı rahatsız edebilecek nitelikte çarpıyor diyebilirim. Rüyaların, bilinçaltının, arkadaşlığın ve hem varlığa hem geçmişe vefanın kitabı Veda Etmiyorum. Son yıllarda K-Pop kültürünün görünür olmasının Nobel edebiyat ödüllerine de etkisi olduğunu düşünmüştüm ama bu yazarın kitapları gerçekten duyulmayı bekliyormuş yalnızca.
"Zaman, dedim kendi kendime; daima zaman. Beni ona eriştiren zaman. Şimdi onu elde etmeme yardımcı olması gereken zaman."
Bu alıntı ile başlıyorum incelememe. "Zaman" metaforuyla öyle iç içe geçmiş durumda ki kitap, adını tam anlamıyla taşıyor diyebilirim. Aynı zamanda kitapta olağanüstü bir şekilde tasvir edilen ve yaşanan aşk, belki de "zamanın içinde herhangi bir yerde" yaşanabilirdi mesajını veriyor sanki. Kitap, ana karakterin ölümcül bir hastalıkla yüzleşmesi ve ömrünün birkaç ay kaldığını idrak etmesi ile başlıyor. Geçimini senaryo yazarlığı ile sağlayan bu karakter, hastalığının kimseye yük olmasını istemediği için bir yolculuğa çıkıyor. Meslek olarak senaryo yazarlığının seçilmesi, karakter gelişiminde özgürlüğü de sağlamış gibi görünüyor bana. Karakterin çıktığı bu yolculuk aslında karakterin kendine bir yolculuğu hâline geliyor. Akışın devamı ise zaman yolculuğu ve aşk metaforları ile harmanlanmış durumda. İnsanın elde etmek istedikleri için beyninin ona oynadığı oyunları bir çırpıda anlatmış diyebilirim. Okuması keyifli ve akıcıydı.
Öncelikle filmini izleyip beğenmiştim. Kitapta daha derinlikli bir anlatım ve farklı detaylar olur diye düşünerek almıştım ama filmde tamamının güzelce yedirildiğini, kitapta pek de bir ekstra olmadığını anladım.
Nazi Almanya’sı gölgesinde gerçekleşen ve alışık olduğumuzdan daha farklı bir hikaye anlatıyor. Anlatım bıçak gibi keskin iki farklı perspektif içinde bütünleşiyor. Genel olarak güzel bende birkaç soru işareti bırakmış olsa da.
