Rob Lustig calls the United States "the drug capital of the world," and he isn't talking about cocaine, heroin, or methamphetamine, nor even mass-marketed opioids like OxyContin. He is referring to sugar, a substance that, in 2013, the chief health officer of the Netherlands declared to be "addictive and the most dangerous drug of all times." "Addictive" is not too strong a term. A Harvard Medical School study found that people ingesting foods with a high glycemic index -meaning, in practice, junk foods that rapidly elevate blood sugar levels- got hungrier faster. On fMRI scans, they showed activation of the same brain regions stimulated by drugs such as cocaine or heroin. Never missing a profitable beat, multinational corporations vigorously market sugar-laden resignet concoctions to children, and prey on people who, owing to trauma, penury, and grinding oppression, are especially vulnerable to addictive substances.
Bir de, “Bir şeyi kaçırmayayım!” duygusu var. Batı’da FOMO ismiyle biliniyor, Fear of Missing Out, Türkçede ise “olan biteni kaçırma korkusu.” Bu da ayrı bir yük… Oysa hiçbir seçenek mükemmel değil. Bizse mükemmeli kaçırmamak için kendimizi harap ediyoruz.
Don’t ever tell anybody anything If you do you start missing everybody.
Sezaryenle doğum sağlıksızmışSağlık
Genellikle sezaryenle doğan bebekler laktobasillerden bol miktarda alamayabilirler, onun yerine daha çok ameliyat odasındaki, doktor ve hemşirelerin ellerindeki (pek fayda sağlamayan türlerin hâkim olduğu) deri bakterilerine maruz kalırlar. Dahası, Dr. Martin Blaser'ın Missing Microbes adlı harika kitabında anlattığı üzere Amerika’daki her kadın sezaryenle doğum yaparken antibiyotik alır, bu da bu yolla doğan her bebeğin dünyaya kuvvetli antibiyotiklere maruz kalarak geldiği anlamına gelir:
Kişinin kendini ve hayatını sosyal medya üzerinden değerlendirmesi de son yıllarda karşımıza çıkan bir başka mesele… Bu eğilimde olanlarda, sosyal medyadaki gelişmeleri takip edememe, günceli kaçırma korkusu olarak bilinen FOMO (Fear of Missing Out) daha sık görülüyor.
"Where is my pain?"
That was what was missing. Every hurt he'd ever suffered, every ache he'd ever endured—it was a l as gone as an expired breath. He could not feel agony. He could not feel sadness. His consciousness felt smoky, wisplike, incapable of anything but calm.
e-kitap olarak okuyorum.
