Miss Öykü
@missoyku
she's got a book for every situation
Şu anda okuduğu kitap
Bulmak için epey zahmete girdiğim bir kitap, bu zahmetin karşılığını ancak bu kadar güzel verebilirdi bana. Erkek Nedir Bilmezdim, acayip bir kitap. İlk bakışta feminist bir distopya olduğunu söylemek kolay. Fakat sadece bu şekilde tanımlamak çok yanlış. Kendine özgü bir türü olduğunu söylersek hakkını vermiş oluruz.
Roman, bizi hiç bilmediğimiz bir dünyaya götürüyor. 40 kadının bir kafese kapatıldığı, dışarıyla bağının tamamen koparıldığı, elinde kırbaçlarla bekleyen erkek gardiyanlar tarafından sessizce gözetlendiği bir dünyadayız. 40 kadının 39'u, kafesten öncesinde, bizim dünyamızda bir hayata sahip ve bunu hatırlıyorlar. Biri ise hiçbir geçmişe ya da isme sahip değil. Küçük yaşta kafese kapatılmış ve kimse yanlışlıkla mı bilinçli bir şekilde mi yapıldığını bilmiyor.
İsimsiz, diğerlerinin söylediği şekliyle "ufaklık" olan karakter ağzından kafeste geçen günlerini okuyoruz. Yasaklardan bahsediyor, sıradan ve renksiz günleri, alışkanlıkları, rutinleri anlatıyor. Her şeyden öte anlatıcının merakını okuyoruz. Dışarıya, özgürlüğe, anılara, kadınlara ve erkeklere olan merakını. Çünkü kendisi bunlar hakkında hiçbir şey bilmiyor ve vücudu dahi onu bu tecrübelerin bir kısmından ayrı tutuyor.
Kurgunun devamında rastlantılar sonucunda özgürlüğe kavuşma gerçekleşiyor. Daha doğrusu öyle sanıyoruz. Dışarıda olduklarını düşünen kadınlar, kendilerine özgü bir dünyada yalnız olduklarını fark ediyorlar. Bu sefer farklı bir arayış ve mücadele ile günlerini harcıyorlar.
Kitap boyunca hiçbir şeye anlam veremiyoruz. Kuralların gerekçeleri yok, neden, nasıl hapsedildiklerini bilmiyoruz. Anlatıcımız bizden de beter, önceki hayata dair hiçbir şey hatırlayamıyor. Dolayısıyla okurken o kadar huzursuz hissettim ki sürekli bir yerden bir anlam bulmayı bekledim. Klişe bir romana dönmesine de
Reklam
Samanta Schweblin ile tanışma kitabım oldu Kentukiler. Yazarın adını son zamanlarda sıklıkla duyar, kitabını okuyan arkadaşlarımı sıklıkla görür olmuştum. Türkçede olan kitapları arasından ilgimi en çok çeken olduğu için Kentukiler'i seçtim.
Kentukiler aslında bir distopya. Roman demek çok doğru olur mu, bundan emin değilim. Daha çok belli bir fikrin etrafında toplanmış farklı öykülerden oluşuyor kitap.
Kentuki isimli oyuncaklar tüm dünyayı ele geçiriyor. İçinde kamera ve mikrofon olan bu oyuncaklara sahip olan insanlar izlenmeyi kabul ediyor. Kimisi ise izleyen olmak için para veriyor. Kitap boyunca kimi zaman izlenen kimi zaman izleyen karakterleri okuyoruz. Bu karakterler birbirleri ile hiçbir zaman karşılaşmıyor, yolları kesişmiyor. Öykü kitabı gibi olduğunu söylemem bu yüzden.
Bazı karakterler ilgimi çekmedi. Bazılarının ise bölümü gelse de neler yaptığına baksam diye sayfaları saydım. Özellikle Emilia karakteri beni çok eğlendirdi. Yalnızlıktan ve ilgisizlikten izlenen kişinin kendisini şarj ediyor olmasına sevindi, oyuncak ile selfiesini buzdolabına yapıştırdı. Buna bayıldım. Marvin isimli çocuğun kendisini kaptırması, oyuncak olarak yaşayabileceğini düşünmesi de kentukilerin etkilerini en iyi şekilde gösteriyordu.
Bu saydıklarımla birlikte kurgunun gayet güzel düşünülmüş ve tasarlanmış olduğunu söyleyebilirim. Kitapla ilgili tek sorunum karakterlerin birbirlerinden bu kadar ayrıksı olması. Sanırım tam bir roman gibi olmasını yeğlerdim. Bir kentuki etrafında karşılıklı iki insanın nasıl bir ilişkide olduğunu hiç okuyamadık mesela. Bu benim için bir eksiydi.
Hızlıca okunan, yormayan, keyifli ve bazen düşündürücü bir okuma oldu. Özellikle kentuki olmak mı kentuki sahibi olmak mı diye çok düşündüm. Ve sonunda "İkisine de ne gerek var?" sorusunda karar kıldım.
Birkaç sene önce okumaya çalışıp yarım bırakmıştım Sevgili Arsız Ölüm'ü. O günden beri de elime almaya korkarım. Hatta bir dönem, bu kitabı hiç okuyamayacağım sanırım diye bir kabullenişe girmiştim. Sonra annem Latife Tekin'le tanıştı ve kitabı benim için imzalattı. Artık okumam lazımdı. Bu sefer korktuğum gibi olmadı çok şükür. Bir oturuşta kitabın yarısına gelmişim. Karakterler şimdi ne yapacak diye diye sayfaları seri bir halde çevirmişim. Atiye karakterine kızmışım, söylenmişim, manipülatif rüyalarına, Hızır Aleyhisselam'ına gülmüşüm, köyün cinlerinden bıkmışım, Dirmit için ağıtlar yakmışım. Latife Tekin, neler yaşadı, bunları nasıl gözledi de bu kitabı yazdı diye hayran kalmışım. Şimdi de oturdum onun gibi bir yorum yazmaya çalışıyorum.
